Dag 1 tot en met 8 reizen we met een reisgezelschap, via een door Sawadee georganiseerde reis; daarna trekken we nog 10 dagen met een rugzak rond!

• Dag 1 vlucht naar Djerba met Tunisair
  
• Dag 2 wandeling Chenini
  
• Dag 3 Matmata
  
• Dag 4 kamelentocht woestijn
  
• Dag 5 Douz
  
• Dag 6 Tozeur
  
• Dag 7 naar Tunis
  
• Dag 8 Tunis
  
• Dag 9 Carthago
  
• Dag 10 Sidi Bou Said
  
• Dag 11 Sousse
  
• Dag 12 El Jem
  
• Dag 13 Mahdia
  
• Dag 14 Naar Monastir
• Dag 15 Monastir
  
• Dag 16 Naar Tunis
• Dag 17 Tunis
• Dag 18 Naar huis!
  

Het is fantastisch weer om even aan Nederland te ontsnappen; het regent, is ongeveer 14 graden en voelt eerder als herfst dan als lente. Martijn en Eveline brengen ons naar Schiphol waar we ons om 10 ur bij reisleidster Liesbeth melden. Dan begint de dag die verder in het teken van rommelige en gemiste vluchten zal staan.

Als we onze tickets controleren blijken we op dezelfde dag terug te vliegen naar NL als de groep en dat is niet de bedoeling. Liesbeth slaat aan het bellen en we gaan ervan uit dat het goed komt (gelukkig willen we later vliegen en niet eerder). We maken bij de gate kennis met de zussen Caroline en Justine, echtpaar Marjo en Ton en verder Anja, Wim en Evelien. De vlucht naar Tunis blijkt verrassend kort (2 1/2 uur) en verloopt prima ondanks veel turbulentie en huilende kinderen.

In Tunis (let wel: Noord Afrika) worden we geacht om binnen 50 minuten over te stappen... Dat gaat als volgt: vliegtuig - douane - tassen - hal in - door de hal - naar de douane even verder op - ... en daar staan we stil. We kunnen niet verder want we zijn niet ingecheckt en de balie is dicht. Aangezien de douane niet van zins is om mee te werken staan we dus in Tunis. De volgende vlucht blijkt om half 11 te gaan... Grapjes, discussie en een woedeaanval mogen niet baten. We staan vast terwijl het vliegtuig vertrekt. Uiteindelijk regelt Liesbeth een dinerbon ter compensatie en pakken we een taxi om een paar uur Tunis in te gaan.

Het verkeer, de geuren, de producten, alles laat je weten dat je nu in een erg drukke Noord Afrikaanse plaats bent. Na een drankje (verse sapjes) duiken we de souks in en hebben we meteen de smaak te pakken. Hollanders komen er niet veel en we krijgen meteen namen van voetballers om ons oren. Ean man trekt ons zijn winkel binnen en doet parfum op Karins handen; een cadeautje omdat Hollanders aardig zijn. Hij zwaait ons vrolijk na. Een andere man neemt ons door allerlei achterafstraatjes mee naar het dak van een voormalig paleis, waar we een schitterend uitzicht hebben op de stad. De tapijtenzaak die in het paleis zit komen we zonder problemen uit, maar zijn parfumwinkeltje wat moeilijker. Uiteindelijk krijgt hij een kleine fooi en laat hij ons verder met rust. Na dwalen in de souks lopen we een half uurtje over de grote Bourguiba boulevard. De hitte is zelfs aan het einde van de dag voelbaar. Schaduw en een drankje dus voor we een taxi terug pakken.

Op de luchthaven eten we pizza en de vlucht naar Djerba is uiteindelijk binnen 40 minuten voorbij. De landcruisers halen ons op en in het hotel zijn we zo vertrokken.

Als om 7 uur de wekker gaat hebben we uitstekend geslapen (hoewel wel te kort). De tassen zijn zo ingepakt, en we krijgen een prima stokbroodje, jus d'orange en een kop thee als ontbijt. Tassen op de auto's, flightbags worden dustbags, en via de supermarkt rijden we in een snel oplopende temperatuur (30 graden om half negen) naar de veerboot.

De oversteek duurt een kwartiertje en het eerste stuk daarna is 'saai'. Olijfbomen, witte huisjes en hier en daar een geit of een ezel. We rijden naar Medenine waar we een prachtige Ksar bekijken. Een Ksar (meervoud Ksour) is een lemen fort-achtige constructie, bedoeld voor wapen- en voedselopslag en woonruimte in tijden van conflict. Deze Ksar stamt uit de 17e eeuw en is nog bijna helemaal intact.De kleine grijsbruine gebouwtjes die om een binnenplaats zijn gebouwd, zijn behangen met Berber kleden (voor toeristen) en vanaf het dak heb je een prachtig uitzicht. We schieten wat plaatjes en kopen allebei een lange doek of Chesch (?, spreek uit "sjesh"), die op verschillende manieren om hoofd of nek gedragen kan worden als bescherming tegen de zon. We voelen ons eerst wat opgelaten maar al snel blijkt het beter te werken dan een petje. We dwalen samen nog wat door de Souks, Karin koopt een extra shirt met lange mouwen, en na een uurtje hoppen we de auto weer in bij chauffeur Nourdine.

Daarna rijden we door naar Tataouine. Dat blijkt een klein plaatsje met een open Souk. We zien redelijk wat toeristen (in ontzettend foute topjes, te korte rokjes en nog kortere broeken) en we worden nageroepen in het Frans, Duits en Arabisch. We stoppen maar kort en na een koffie-, wandel- en plaspause (in het smerigste toilet van de laatste jaren) rijden we door. We rijden de bergen in. Het landschap wordt droger maar ook indrukwekkend mooi. Bruine rotspartijen met bosjes als groene spikkels op de flanken, diepe ravijnen, kuddes geiten en af en toe een ezeltje. We rijden naar een oude Ksar helemaal bovenop een heuvel, waar we een geweldige 'picknick' lunch eten in de koelte van een van de woningen. Veel vers fruit (dadels en perziken) knappervers brood, geitenkaas, smeerkaas, tonijn en een verse salade die we hier zonder problemen kunnen eten.

Na het eten staat een wandeling op het programma, maar het is zo heet dat Liesbeth in overleg met de chauffeurs iedereen afraadt te gaan. We besluiten er gezien de hitte en het feit dat we pas een dag uit de Nederlandse temperaturen weg zijn, allebei vanaf te zien. Wim, Anja en Evelien gaan wel lopen, met gids. Harro, Ton en Marjo lopen een stukje mee en bezoeken een Berber familie. Daarna sluiten ook zij zich aan bij de siesta: slapen, lezen, schrijven, praten en thee drinken. Om 4 uur rijden we naar het eindpunt van de wandeling waar om half zes de lopers weliswaar verhit maar veilig aankomen.

Tijd voor het hotel! Dat blijkt een grot- of putwoning. Rond een 'put' in de grond zijn kleine kamertjes in de rotsen uitgehakt. Onder de grond is het koel en dat kan zo'n 15 graden schelen. Toch fijn bij zo'n 40 graden... We krijgen een kamertje voor twee; het sanitair wordt door iedereen gedeeld. Niet erg, maar wel onhandig als je als vrouw probeert naar lokaal gebruik 'bedekt' te blijven, maar wel wilt douchen. Maar: lauw stromend water, prima eten en ontzettend vriendelijke mensen, dus ons hoor je niet klagen. We eten soep en Couscous met lam, nadat we boven op een heuvel van een schitterende zonsondergang hebben genoten. De stilte is indrukwekkend: een paar blaffende honden en bij zonsondergang klinkt de roep van de moskee. En verder niets. Na een tijdje sterren turen vallen we als een blok in slaap.

Vroeg op want vandaag gaan we wel wandelen. Een klein stukje berg op en dan een stuk langs de flanken van een berg. De auto's brengen ons naar de ksar Hallouf en vandaar lopen we terug naar het hotel met een gids en twee honden. Het landschap is adembenemend. Het is alleen ook heet (32 graden bij de start en 38 graden bij het einde van de wandeling) en het stukje omhoog blijkt bijna 3 kwartier omhoog wandelen te zijn. Harro fungeert als bezemwagen en met veel drinken en doorbijten komt ook Karin boven aan. De gids zet er een flink tempo in, maar is ook bezorgd. Karin is zijn 'petite' en als 'jonkie van de groep' (nou nee dus) is het niet zo erg zegt hij, dat ze er moeite mee heeft. Harro is zo vriendelijk om een keer niets te zeggen.

Het uitzicht boven aan de berg is magnifiek en de schaduw en het windje zijn heerlijk. We eten koekjes en zoute drop, en de echte bikkels klimmen nog een stuk omhoog naar een nog oudere Ksar. Na de pauze lopen we weer stevig door, maar het ergste klimmen is achter de rug. De gids neemt ons mee naar zijn akkertje en plukt handenvol verse abrikozen en perziken voor ons. Ze zijn heerlijk en de zoetigheid is bovendien erg fijn bij al dat zweten. Uiteindelijk komen we allemaal weer terug bij het hotel en daar zijn koele cola en zoete 'Coronets de Gazelle' een soort horentje gevuld met een mengsel van amandel, sesam en suiker. De koele grot is heerlijk: 25 graden is een luxe vergeleken bij de 40 graden die het buiten inmiddels is. De middag gaat, na de lunch van Briq a l'oeuf en spaghetti, voorbij met slapen en lezen.

Om 4 uur zitten we in de landcruisers naar Matmata. Onderweg stoppen we bij een ksar die gebruikt is als decor in de starwars film 'the phantom menace' en drinken we wat in een klein dorpje in de bergen. Als we er doorheen lopen, trekken we niet alleen kinderen aan, naar ook de eigenaar van het plaatselijke postkantoor. Hij wil graag zijn engels oefenen en is duidelijk trots op zijn werk. Hij gooit zijn postkantoor open en we kunnen het niet over ons hart verkrijgen om geen zegels te kopen. Drie dinar voor vijf zegels (1 dinar is ongeveer 0,65 euro) en we mogen nog kiezen ook voor het geval er verzamelaars in de groep zitten.

Het puthotel in Matmata waar we deze keer overnachten  bestaat letterlijk uit een serie in de rots gehakte putten die door gangetjes met elkaar verbonden zijn. De kamers (opnieuw wel een eigen kamer en opnieuw gedeeld sanitair) zijn piepklein maar schoon en ook hier heerlijk koel. We kopen wat cola en Tucjes en verschillende mensen diepen flessen drank op uit hun tassen. De drank smaakt prima, de verhalen worden steeds sterker en het is erg gezellig. We eten 'downtown' Matmata bij de plaatselijke hotspot en na afloop wordt er een waterpijp gerookt. Ook nu is slapen geen probleem.

Op het gevoelsmatig toch wat vroege tijdstip van half acht beginnen we met een 3 uur durende wandeling door de omgeving van Matmata. Karin blijft na de wandelbelevenissen van de dag ervoor in het hotel en vermaakt daar de lokale bevolking. Tunesiers zijn inderdaad erg vriendelijk: Met een beetje Frans en handen en voeten ben je in no-time in gesprek.
De wandeling begint net zoals de vorige dag met een korte klim waarna we door de bergen rond Matmata dwalen en genieten van prachtige vergezichten. Onderweg stoppen we bij een ondergrondse waterbron waar je ook binnen kan kijken. Hoewel er een zaklamp aanwezig is, is het zicht zo beperkt dat er niet heel veel te zien valt. We lopen langs een van de zovele Starwars sites en langs boerderijtjes op weg naar ons meeting point waar we op worden gehaald door de chaufs en Karin. Ze hebben koud water en sapjes bij zich. We blijven ons verbazen over hoeveel we hier drinken: naast alle normale drankjes is 3 liter water het absolute minimum.

Onze bagage ligt al bovenop de auto's zodat we gelijk door kunnen naar onze volgende stop. We bezoeken een trogolite woning, een van de put woningen waar de omgeving bekend om staat. In een aantal putten wonen hier drie generaties dicht op elkaar. We bekijken de slaapvertrekken, de keuken en één van de gezamelijke ruimtes waar we worden getrakteerd op vers gebakken brood met honing of olie en thee. Het brood hebben we vlak daar voor binnen enkele minuten in een open oventje gaar zien worden. Even naar het toilet en dan start de twee uur durende tocht naar Douz, de poort naar de Sahara.

We merken al na een paar kilometer dat we nu echt richting de woestijn rijden: een kaarsrechte weg met zandverwaaiingen, borden die waarschuwen voor overstekende kamelen en een brandende zon. Douz is nog warmer dan alle vorige plaatsen: als we aankomen halen we moeiteloos de 40 graden en het is kurkdroog. Even voor de goede orde: in mei moet het zo rond de 25-30 graden zijn, deze temperaturen horen bij juli/augustus. We kijken even op de markt en halen een nieuwe 'sjesh' voor Harro (die die van hem op dag twee natuurlijk alweer kwijt was). Daarna lunchen we in het hotel waar we de dag erna zullen slapen en maken we gebruik van het daar aanwezige zwembad. Dat is echt heerlijk! Gelukkig ligt het hotel in een 'Zone Touristique' waardoor de normale fatsoensnormen niet meer gelden en je gewoon in badpak cq zwembroek mag rondlopen. Het water is 'koud', 26 graden, dus Harro staat weer binnen 10 minuten te blauwbekken op de kant en Karin komt eindelijk weer op temperatuur.

Om 5 uur vertrekken we richting de kamelen op weg naar onze volgende slaapplaats: de Sahara. Als we voor het eerst het grote uitgestrekte niets voor ons zien liggen is iedereen onder de indruk. Na een korte autorit komen we aan bij onze dromedarissen (chameaux) en onze 4 chameliers. Hoewel Harro tot dit moment hard tegenstribbelde is hij uiteindelijk de eerste die er boven op zit. Het is misschien bekend: opstijgen op een kameel is een hele belevenis, maar gelukkig komt iedereen boven zonder er weer gelijk af te kukelen en beginnen we onze twee uur durende tocht richting een voor slapen geschikte zandduin. We kunnen het niet vaak genoeg zeggen: het is heet! Na een uur houden we een korte pauze, zodat iedereen op gepaste wijze zijn/haar zadelpijn kan waarderen en genoeg kan drinken. Wederom een uur later hebben de heren besloten dat de dan voor hun liggende zandduin voldoet aan de eisen en wordt er afgeladen.

In tegenstelling tot wat we verwachtten bestaat de woestijn niet alleen uit zand (tenminste hier nog niet) maar groeit en kruipt er van alles. Karin toont al snel haar tevredenheid over de aanwezige kruipers en bijters die ook daadwerkelijk indrukwekkende vormen aannemen. Torren van een centimeter of drie lijken de standaard uitvoering, her en der flitsen wat salamanders door de omgeving (die overigens vooral leuk zijn) en ook schorpioenen racen door het zand. Een snelle actie door Harro waardoor een schorpioen naar de eeuwige jachtvelden wordt gestuurd redt Karin van een laffe aanval. Hadden we al gemeld dat we buiten slapen?

Terwijl onze chameliers zich over het verzamelen van hout en het bereiden van de maaltijd buigen, ontfermen wij ons over de whiskey van Ton en Liesbeth. We eten terwijl het al donker is: soep, Couscous met schaap en koffie toe. Tijdens de koffie worden we getrakteerd op wat 'vertier' van onze chameliers. Met behulp van een meegebrachte trommel en een grote pan worden een aantal tunesische klassiekers ten gehore gebracht. Bij het derde nummer is er echt niemand meer te houden en stormen we de haastig ingerichte dansvloer op. Op hun verzoek zingen ook wij een Nederlandsche klassieker: Aan de oever van de Rotte. Daarnaast weet Caroline een passend liedje over een dromedaris! Ten slotte is het bedje tijd. Met de geruststellende woorden van Liesbeth dat het in de verte zichtbare hevige onweer zeker niet onze kant op komt kruipen we onze slaapzakken in.
Nog geen kwartier (en een beestje of wat) later horen we de wind opzetten. Het klinkt echt als een aanstormende trein en geloof het of niet: het begint een beetje te regenen... En da's best knap waar het 3 weken geleden voor het eerst in 7 jaar heeft geregend. Erger dan het water zijn de enorme windvlagen die heel veel zand mee brengen. Na een half uur is het ergste voorbij en vallen we in slaap. 's Nachts worden we nog een keer wakker van het tweede buitje, daarna trekt de lucht open en zien we alsnog de beroemde sterrenhemel van de sahara. Tevreden vallen we weer in slaap.

Wakker worden in de woestijn is iets heel bijzonders. Na een nacht slapen zijn de torren niet meer zo indrukwekkend. De zon verstopt zich na een paar minuten achter wat wolken, maar dat betekend een lagere temperatuur dus we vinden het niet zo erg.

De chameliers hebben brood gebakken en we ontbijten met vers brood, jam en koffie. Daarna moeten de kamelen worden gevangen en dat is nog een hele toer. De avond ervoor zijn ze los gelaten met een 'hobbel' (kort touw) om hun voorpoten, maar daar komen ze verassend ver mee. Een van de chameliers vermaakt ons met een woestijnvisje, een hagedisje. Uiteindelijk zijn ze er allemaal. Harro's dromedaris dopen we Skippy, omdat hij zo snel omhoog komt. Als hij ook maar iets op zijn rug voelt springt hij echt omhoog, ongeacht wie er op zijn poten hangt om hem omlaag te houden. Gelukkig is Harro een 'homme sportive' volgens onze chamelier, dus alles gaat goed.

Al snel deinen we weer door de woestijn. Bovenop de chameaux raken we alle gevoel voor tijd kwijt. We zien kuddes wilde dromedarissen (altijd vrouwtjes of 'chamelles', die alleen gebruikt worden om te fokken) en het is bovendien druk in de woestijn; quads, chameliers (zelf altijd te voet) en ezelkarren. De chameliers vinden zandrozen voor ons, een steenachtige roos die ontstaat door kalkafzettingen in het zand. Na een uur lunchen we in een uitloper van de grote dadelpalmoase rond Douz. De zon is terug en opnieuw is het heet. Deel 2 van de tocht wordt daarom ingekort tot een uur. Dat blijkt gaandeweg een goed idee: de wind wakkert aan tot stormkracht en het zand begint te snijden. Het komt echt overal: in je neus, je mond en je ogen. Het kruipt in je kleren en in je tas. Fototoestellen zijn nauwelijks veilig te houden. We nemen na het afstijgen dan ook snel afscheid van onze nieuwe vrienden en duiken de landcruisers in.

In het hotel wassen we de vermoeienissen, het stof en het zand van ons af. De badkamer blijft bruinrood achter. Daarna lopen we samen door de palmoase naar Douz, en ook hier hebben we last van de wind en het zand. We werken de site bij en 's avonds eten we gezamelijk bij een klein restaurantje waar ze heerlijke dingen hebben zoals Merguez (schapen worstjes) en Doigts de Fatima (Letterlijk: vingers van Fatima; een soort opgerolde crepe met groente en vlees) en uiteraard Brick a l'oeuf. Na het eten blijkt het heerlijk afgekoeld; het is nog maar 25 graden. We duiken bij terugkomst snel ons bed in, want ook de volgende dag hebben we weer een druk programma.

Na een lekker ontbijtje gaan de tassen op de auto en lopen we door de palmoase naar Douz. Het slaperige stadje loopt over van de activiteiten door de wekelijkse markt. De woestijnbewoners verzamelen zicht op de veemarkt om beesten te kopen en te verkopen. Van chameaux tot konijntjes en van muildieren tot geiten. Daarnaast wordt er in en om de open Souk van alles verkocht: kleding, gereedschap en natuurlijk eten. We dwalen wat rond en Karin koopt een klein souvenirtje. Een verhaal op zich dat kopen, want natuurlijk moet er afgedongen worden. We worden er al bijna goed in: we spreken samen een strategie af en vervolgens gaat Harro los. Dat scheelt toch gauw zo'n 40-50%.

Na een bakkie koffie begint de toch naar Tozeur. De wind is er inmiddels enorm heftig. Zodra we Douz uit zijn stroomt het zand als water langs de ramen en zelfs in de auto happen we zand. Na een half uurtje duiken de landcruisers ineens naar rechts en de zandduinen in. Het zicht neemt verder af tot we eigenlijk alleen zand en de auto voor ons zien. Nu begint het speelkwartiertje van onze chauffeurs. Als gekken rijden ze over metershoge zandduinen en scheuren door het mulle zand. Tot onze grote verbazing blijven ze niet een keer vaststaan en na een kwartiertje vinden met name de mensen achterin het wel weer goed. Gelukkig hebben de chaufs hun kick wel weer gehad en na nog een kleine 20 minuten hobbelen komen we weer op de normale weg.

We maken een korte stop om wat zandrotsen te bekijken: letterlijk rare metershoge keiharde zandrotsen. Na vijf minuten zijn we compleet gezandstraald en zijn we blij dat we weer verder gaan. De volgende stop is midden op de Chott: de enorme zoutvlakte oostelijk van Tozeur. Zo ver we kunnen kijken een witte vlakte met her en der plassen water die door de mineralen dieproze kleuren. Er is hier nauwelijks zand in de lucht (hoewel het wel hard waait) en we komen helemaal bij.

Na een uitgebreide fotosessie en een uurtje rijden komen we aan bij onze eindbestemming: Tozeur. We lunchen bij restaurant La Republique (lekker, maar wel veel vliegen) en worden daarna afgezet bij Hotel Continental. Na even opfrissen lopen we samen naar de palmoase waar we tussen de palmen en bananenbomen koffie drinken en de rest van onze reis plannen. Het is er heerlijk rustig en zandvrij.

Stuiterend van de caffeine (ze weten hier wel hoe ze een straf bakkie moeten zetten) gaan we anderhalf uur later op zoek naar de Medina van Tozeur, bekend om zijn 'filigraan'architectuur. Ze hebben een bepaalde manier van met stenen werken, waardoor een duidelijk relief ontstaat. Veel gebouwen zijn dan ook versierd met geometrische figuren. We dwalen door doodstille straatjes en worden overal vriendelijk begroet. Ook in het cafe waar we nog een bakkie doen (meer caffeine) zijn de mensen enorm vriendelijk, maar je moet er als vrouw wel tegen kunnen dat je de enige vrouw bent.

Om 7 uur zien we de rest van de groep weer en eten we opnieuw bij La Republique. Omdat Marjo jarig is vertrekken we na het eten naar het Dar Charait complex. Dit is een reproductie van een paleis waar naast een museum, en een hotel ook een bar is gevestigd. Hier genieten we van een wijntje en een biertje. Na 1 rondje is het tukjestijd, want we moeten morgen om zes uur op!

Vroeg op: We moeten vandaag haast maken want om half acht hebben we een vlucht vanaf Djerba naar Tunis. Om nog wat van de dag te maken rijden we om 7 uur met de auto's naar de bergen in de richting van de grens met Algerije. We stoppen een paar keer om te genieten van een fantastisch uitzicht over de vlaktes en de enorme kale rotsen. Als we stoppen om een kleine waterval (la grande cascade) te bekijken rennen er ineens twee 8 weken oude puppies om ons heen. De dames maken plannen om ze over de grens te smokkelen en zelfs de heren zijn vertederd. We pikken onderweg de guide op en als we aangemeld zijn bij garde national start ook onze twee en en half uur durende wandeltocht.

We lopen door prachtige rotsformaties en de gids laat ons fossielen, versteend hout, versteende slakkenhuizen en diverse steensoorten zien. Na twee uur wandelen komen we bij een verlaten dorpje aan wat aan de rand van een oase ligt. Aan de andere kant van het dorp ligt een enorm ravijn. We genieten van het prachtige uitzicht en de uitgebreide fotomogelijkheden. 100 fotoklikken later vertrekken we weer en komen aan bij een verzameling cafe-tjes en toeristische kraampjes waar we Karin, Liesbeth, onze chauffeurs en nog meer puppies (deze maar 4 weken oud) vinden.

De chauffeurs hebben er voor gezorgd dat ook Karin een leuk programma heeft: ze hebben de dames afgezet bij een zeer goed te bewandelen ravijn, waar een kleine waterval te bewonderen is en verder heel bijzondere minerale afzettingen in de rots. Het is er doodstil en we genieten een kwartiertje door helemaal niets te zeggen en alleen maar te kijken. Bij het koffie drinken hernieuwd Liesbeth haar vriendschappen met de plaatselijke verkopers (wat leuke souvenirs oplevert) en daarna rijden we van Tamerza (waar de wandeling begon) naar de tweede bergoase om te wachten op de lopers.

Na een bijtank- en plasstop (in een prachtig schoon, luchtig toilet dat palmoase heet) duiken we de auto's in voor de lange rit terug naar Djerba. Onderweg stoppen we om nog wat inkopen te doen voor de pciknick, maar voor de rest is het doorrijden geblazen. De picknick zelf is kort maar lekker: we stoppen in een palmoase, waar we genieten van vers warm brood en een enorme hoeveelheid belegsoorten. Binnen 30 minuten is alles weer opgeruimd en zitten we weer in de auto's.
Veel valt er niet over te zeggen, behalve dat het een fors eind is. We komen rond 4 uur aan bij de haven waar het veer naar Djerba vertrekt. Hier mogen we aansluiten achter een enorme rij auto's, met name landcruisers vol met toeristen die terugkomen van hun dagtripjes op het vasteland. Geergerd kijken we naar ladingen toeristen die in veel te korte broeken, rokjes en topjes rondrennen. Ook voor ons was het in het begin even wennen om met die enorme hitte toch bedekt rond te lopen, maar zo'n moeite is het nu ook weer niet om wat respect voor een andere cultuur te tonen. We doden de tijd met een drankje en 'maken kennis' met een chameleon die een verkoper op Karin's hand zet.

Een uur en 4 veerponten later rijden onze jeeps het veer op en lopen wij er achter aan. We genieten van de frisse zeelucht tijdens de 15 minuten durende overtocht en rond half zes zit iedereen weer in de auto's voor het laatste stuk naar de luchthaven. We nemen de zeer rustige alternatieve snelweg (een zandpad) langs het water en een klein half uur later zien we de toren van de luchtverkeersleiding aan de horizon opdoemen. Snel eten we langs de kant van de weg nog wat fruit en drinken we nog een drankje. De geplande tweede picknick lukt uit tijdgebrek niet meer.

Ruim op tijd op de luchthaven nemen we afscheid van onze chauffeurs. We checken snel onze bagage in en het grote ticket avontuur kan beginnen. We zijn nog steeds op zoek naar de juiste tickets voor onze terugvlucht op 6 juni, maar op de luchthaven lijkt er schot in te komen. Zeer hulpvaardig wordt er al snel geconcludeerd dat we inderdaad op de vlucht van 6 juni geboekt zijn. We krijgen hier ook een schriftelijke bevestiging van, maar de tickets kunnen alleen in Tunis geprint worden. Er wordt een Telex naar Tunis gestuurd om aan te kondigen dat we er aan komen en tevreden stappen we op het vliegtuig.
Aangekomen in Tunis lopen we snel naar de balie om onze tickets op te pikken... Helaas: de daar aanwezige medewerker werkt niet mee en verteld ons dat hij geen telex heeft gekregen, we terug moeten komen als er een fax is uit Amsterdam en als zijn baas er is op maandag.
We rijden teleurgesteld achter de rest aan naar het prima hotel in het centrum van de stad. Nadat we onze spullen hebben gedumpt en de kamer voor twee extra nachten hebben gereserveerd, gaan we met de groep eten bij pizzeria 'la Mamma'. Ondanks dat het laat is gaan het eten en de drank er bij ons prima in en het is erg gezellig. Terug in het hotel nemen we afscheid van Liesbeth, Ton en Marjo, Caroline en Justine, Wim, Anja en Evelien. Lieve allemaal; dank jullie wel voor fantastisch mooie en een heel gezellige reis. We hebben enorm geboft vinden wij, met het gezelschap en we zullen jullie missen de komende anderhalve week!

Uitslapen! Terwijl de rest van de groep om 6 uur vanaf het hotel vertrekt draaien wij ons nog eens rustig om (troost jullie: over anderhalve week zijn wij ook aan de beurt). Om een uurtje of 10 komen we ons bed uit en vertrekken we voor fase drie van onze grote ticket actie.
Na een croissantje en een sapje op een terras pikken we een taxi naar het vliegveld. Deze medewerker van Tunisair is veel vriendelijker maar ook hij kan uiteindelijk niets doen zonder zijn baas die er pas maandag weer is. Wordt vervolgd...

Na ondertussen al twee keer teveel te hebben betaald voor een taxi naar de stad (andersom gaat het prima) besluiten we het deze keer anders te doen. We stappen dit keer op de tweede verdieping in een taxi die net iemand heeft afgezet bij de vertrekhal. Zonder enig probleem gaat de taximeter aan en 4 dinar en nog iets later staan we voor het Bardo museum. 2 en een half uur en zo'n 200 foto's lang dwalen we door dit museum vol met de meest mooie mozaieken. Het museum is gevestigd in een oud paleis, dus ook het gebouw zelf is erg de moeite waard. Rijk versierd en erg mooi opgezet, met een schitterende collectie kunnen we het museum iedereen aanraden. Na een kopje koffie zijn we in 1 klap weer wakker (wat doen ze hier toch met dat spul). We nemen terug de sneltram in plaats van de taxi. Erg goedkoop en hoewel - gezien de blikken van de andere passagiers - weinig gebruikt door touristen werkt het uitstekend. We zijn in no-time in het centrum.
Het eerste internetcafe laat ons nogal in de steek (de plaats waar het zou moeten zijn is een grote bouwput), maar uiteindelijk vinden we vlak achter ons hotel op de 2e verdieping van een bouwval wel een werkend exemplaar. Daar werken we in een paar uur tijd de site bij.

[vervolg - toegevoegd 28-05]
Het duurt even voordat we alles opgeschreven hebben; pas rond 6 uur zijn we weer op de hotelkamer. Daar frissen we ons op en trekken iets anders aan want we gaan echt chique uit eten. Een korte wandeling dwars door de Medina brengt ons bij het restaurant Dar El Jeld. Dar betekent paleis of omgebouwd landhuis en het heeft dan ook de klasse die je van een paleis mag verwachten. Hoewel ze in eerste instantie helemaal volgeboekt zijn, mogen we na een tweede inspectie toch naar binnen.


We gebruiken een aperatiefje in de lounge en worden dan naar onze tafel begeleid. Op een balkon op de eerste etage hebben we een prachtig uitzicht op de andere tafels, zonder dat we het gevoel hebben dat we echt weggestopt zijn.
De bediening is vlekkeloos, al blijft het eten tunesisch. Na een enorme partij lekkere voorgerechtjes en halverwege een fles prima rode wijn valt het hoofdgerecht een beetje tegen. Dat mag de pret niet drukken; in zo'n entourage is uit eten gaan altijd leuk. We tafelen onder het genot van een kopje koffie nog wat na en rond een uur of 11 verlaten we voldaan het restaurant. We willen 's nachts liever niet dwars door de Medina wandelen, dus we pakken een taxi. De jonge chauffeur zit vol met verhalen, doet een extra rondje waarmee hij ons gepast afzet en uiteindelijk staan we weer vlakbij het hotel. Tevreden over ons eerste dagje samen op stap vallen we in slaap.

Vandaag staan we weer vroeg op want we willen de opgravingen in Carthago gaan bekijken. Na een sapje en een croissantje op een van de vele terrasjes aan de avenue Bourguiba pakken we de TGM (de lokale trein) in de richting van Carthago-Hannibal. Na een half uur in een warme en stampvolle trein (tip: reis eerste klas...) komen we aan op een prachtig bloemenrijk stationnetje. Het is heerlijk om zoveel groen, zoveel bloemen en al het water te zien. We bekijken eerst de werkelijk reusachtige baden van Antonius, waar we tegelijk met een leeggelopen amerikaans cruise schip aankomen. Gelukkig is de site zo groot dat we de massa's aardig weten te ontlopen. Hoewel in de hoogte niet veel meer is te zien, geven de enorme oppervlakte en de kelders van de baden toch een goed idee over hoe reusachtig dit complex ooit moet zijn geweest. Het is werkelijk een prachtig gezicht en het is dan ook geen wonder dat de woning van de president van Tunesie aan dit complex grenst.

Na de baden is het museum aan de beurt. Het is een een eindje klimmen, aan de andere kant van het spoor. Onderweg worden we nog even gewezen op de vriendelijkheid van de Tunesiers. Een taxichauffeur probeert ons over te halen om van zijn diensten gebruik te maken om de diverse sites te bezoeken. We wijzen een keer of 5 vriendelijk af en uiteindelijk maakt hij rechtsomkeert om gelijk toch weer te stoppen en ons ongevraagd te vertellen welke kant het museum op is.
Na een korte klim staan we naast een enorme, iets vervallen, kathedraal waar het museum naast ligt. Helaas wordt het museum verbouwd en is slechts een klein gedeelte van de collectie in twee zalen te bekijken. Ze hebben wel een paar erg mooie stukken staan en ook hier maken de mozaieken weer erg veel indruk op ons. Na een uurtje dwalen zijn we er klaar mee: Het is warm en we hebben nog wat dingen te regelen voor de komende dagen. Om te beginnen een Hotel in Sidi Bou Said. Harro belt (ze spreken engels, en dat is fijn) en krijgt te horen dat er weliswaar kamers zijn maar dat we moeten emailen of faxen. We besluiten eerst terug te gaan naar Tunis zelf voor een lunch en internet stop. De rest van de middag zal in het teken staan van regelen en siesta!

[vervolg - toegevoegd 30-05]
Nadat alles weer op de site staat lopen we naar het treinstation dat om de hoek ligt. Even diep adem halen, want nu moeten we in het Frans van alles regelen. Dat blijkt reusachtig mee te vallen: zonder problemen regelen we twee tickets voor dinsdag naar Sousse: confort classe. Deze twee uur durende treinreis in een belachelijk luxe klasse kost ons toch al gauw omgerekend 6 euro...
Daarna slaan de hitte en de vermoeidheid toe en in het hotel vallen we al snel boven ons boekje in slaap. Uiteindelijk weten we onszelf om half 7 overeind te krijgen en na wat opfrissen zitten we om half acht opnieuw bij La Mamma. De ober lijkt ons niet te herkennen, maar dat is schijn blijkt al snel. Ook de zanger van 2 avonden geleden knikt vriendelijk onze kant op en mummelt daarna door in zijn beste engels (ooit het nummer "knocking on heaveners door" gehoord...?). Het eten is prima, we genieten van een flesje wijn en daarna moeten we nodig meer slapen!

We hebben vandaag gebombardeerd tot onze luxedag, maar dat kan natuurlijk niet voor we eerst een bezoekje hebben gebracht aan onze grote vrienden van Tunisair. Vandaag is de chef op kantoor en vol vertrouwen stappen we zijn kantoor binnen: nu zal het toch wel goed komen? In eerste instantie gaat alles goed: aan de balie kunnen we onze tickets ophalen... of niet natuurlijk. Om een lang verhaal niet nog langer te maken: binnenkort deel 5 van dit spannende avontuur! We gaan er overigens van uit dat we gewoon op de 6e terugvliegen: iedereen is het er over eens dat we geboekt staan op die dag, maar die tickets willen niet zo vlotten...

Afijn, daarna kan het leuke deel van de dag beginnen. We hebben al snel weer een goedkope taxi naar ons hotel. Daar hebben we alvast gereserveerd voor de laatste twee nachten en de manager is zo vriendelijk om ons toestemming te geven wat bagage (slaapzakken en vuile was) achter te laten de komende week. Met aanzienlijk lichter rugzakken lopen we naar de TGM. Eerste klas deze keer, reizen we naar Sidi Bou Said. Na een klein toeristische omleiding, georganiseerd door onze eigen postduif, hebben we uiteindelijk de goeie route naar het hotel te pakken. Bergop, graadje op 30, rugzakken... Toch wat verhit komen we aan in 'hotel de charme' Dar Said. Voor de liefhebber: www.darsaid.com.tn. Daar worden we meteen op het terras aan het zwembad in de schaduw gezet, met een drankje van het huis. Paspoorten kunnen we afgeven en na 20 minuten ontspannen bijkomen worden we opgehaald om de kamer te gaan bekijken.

Hotel Dar Said is een prachtige omgebouwde villa, waarbij de kamers rondom schitterend betegelde binnenplaatsjes liggen. Het heeft werklijk alles: een klein zwembad met uitzicht over de baai, een eigen bloementerras en overal zitjes in de stile gangen en op de met bougainville overgoten binnenplaatsjes. Bovendien hebbn we nog nooit zulk correct maar ook hartelijk personeel meegemaakt. Onze tassen staan natuurlijk al op de kamer en er liggen bovendien wat hapjes te wachten. De kamer is groot, met een hoog plafond en een prachtige badkamer. Alles straalt luxe uit zonder schreeuwerig te zijn en we dwalen met open mond door de kamer en de rest van het hotel.
Na even opfrissen gaan we eerst het dorpje bekijken. Alle foto's die je kent van blauw-wit Tunesische dorpjes zijn volgens ons in dit pittoreske dorp gemaakt. Overal zien we prachtige bewerkte blauwe deuren en alles lijkt zo uit een ansichtkaart weggelopen. In een hotel met uitzicht over de baai en de jachthaven genieten we van een drankje. Inmiddels is het 4 uur en dringend tijd voor een bezoek aan het zwembad! Het is niet groot, maar heerlijk koel en erg rustig. Ontspannen brengen we anderhalf uur daar door: boekje lezen, zwemmen, drankje erbij...

's Avonds eten we heerlijk bij een kleine restaurantje om de hoek van het hotel, met een - hoe kan het ook anders - geweldig uitzicht. Het eten is heerlijk. Terug in het hotel genieten we nog even van de stilte en vallen vervolgens als een blok in slaap!

Wat is dat heerlijk wakker worden; het is stil en we hebben een ongetwijfeld heerlijk ontbijt in het vooruitzicht. Dat blijkt wel te kloppen. Het ontbijt wordt geserveerd op het terras aan het zwembad en is het beste ontbijt dat we tot nu toe gehad hebben hier in Tunesie. Na het afrekenen gooien we onze rugzakken weer op ons rug en pakken de TGM terug naar Tunis.
Na een kopje koffie gaan we naar het station waar we om 5 over 12 in onze confort classe stoelen richting Sousse zoeven. Nou ja, zoeven, heel erg snel gaat het niet maar het is een prima reis en twee uur later staan we er dan ook. Vlakbij het station ligt hotel Monia, waar we de komende twee nachten een kamer hebben. De eigenaar vraagt onmiddelijk of wij degegen waren die gisteren belden en weet er een paar woorden verrassend goed Nederlands uit te persen. Hij is zo vriendelijk dat we hem dit graag vergeven ;-).

Nadat we geinstalleerd zijn op onze kamer starten we met een korte ontdekkingreis door de Medina van Sousse. Omgeven door enorme muren (op sommige plekken zo'n 4 meter dik) is het weer een heerlijk kleurig en druk gebeuren. We merken meteen dat de verkopers hier een stuk 'aggresiever' verkopen: ze pakken je hand vast, blijven voor je staan en zijn over het algemeen net iets irritanter. Onverstoorbaar lopen we er door heen en brengen een bezoek aan de Ribat, een fortje uit de 8e eeuw aan de rand van de Medina. Hoewel het een redelijk eenvoudig fort is en er voor de rest weinig mee is gedaan, maakt het toch indruk. Vanuit de toren van de Ribat genieten we van een prachtig uitzicht over de souks en de rest van de stad en we hebben een perfect uitzicht op de nabijgelegen moskee. Bijzonder genoeg heeft deze moskee geen toren; vroeger werden de gelovigen vanaf de toren waar we nu staan opgeroepen tot het gebed.

We drinken nog wat, lopen nog door een souvenir winkel en lopen dan richting de boulevard. In een grote supermarkt kopen we een zakje chips dat we heerlijk aan het strand oppeuzelen. Achteraf blijkt dit meteen het culinaire hoogtepunt van de dag. Harro's obsessie met engelse kroegen loopt uit op een redelijk fiasco, om van het daaropvolgende diner nog maar te zwijgen. De kroeg is te ver weg, we doen ook nog even kort een toeristische route, het is er leeg en doet niet echt brits aan. Het door beide reisgidsen aangeraden restaurant is ronduit slecht en met een ontevreden gevoel gaan we terug naar het hotel. Morgen wordt het vast beter!

Vandaag is het weer vroeg op, want om 7 over 8 vertrekt onze trein richting El Jem. Treinverbindingen hier zijn op zich prima, er rijden er alleen niet zo heel veel... Weinig keuze dus en vandaar dat we op dit vreselijk vroege tijdstip op het perron staan. De treinrit verloopt zonder verdere avonturen en als de trein het station binnenloopt zien we het enorme amphitheater al liggen. Waarschijnlijk gebouwd in opdracht van een gouverneur uit Rome en in zijn geheel betaald door de olijventeelt is dit theater bijna net zo groot als het Colosseum in Rome. Nog bijzonderder is dat het geheel nog beter intact is gebleven dan zijn grote broertje. Het theater is dan ook gebruikt als decor voor onder andere 'the Gladiator' en 'Life of Brian'. We gaan snel naar binnen en dwalen anderhalf uur lang door het hele complex. Van de vierde verdieping tot onder de grond: je kunt alles bekijken. Hoewel de dag wat koud begint breekt al snel de zon weer door en als we binnen klaar zijn lopen we er ook nog een keer helemaal om heen. Als klap op de vuurpijl nog een bakkie met uitzicht op het theater en dan hebben we het idee dat we het echt helemaal hebben bekeken.

De volgende stop is het minder bekende archeologische museum. Dat blijkt een enorme aanrader: zalen vol prachtige mozaieken en achter het museum in de tuin de resten van een aantal romeinse villa's. Hier hebben ze ook een gedeelte van een villa nagebouwd en we worden door één van de mensen die hieraan mee hebben meegewerkt rondgeleid. Hij werkt er al 37 jaar en vertelt honderduit. De mozaiekvloeren en alle muren tot ongeveer 1 meter hoogte zijn origineel (wel verplaatst), de rest is er op gebouwd. Het geheel geeft een heel goed beeld hoe zo'n villa er uit kan hebben gezien. Onze vriendelijke gids weet er veel van, is duidelijk trots op zijn werk en kan goed vertellen.
Na een goed uur vertrekken we in de richting van een restaurantje voor onze lunch. In tegenstelling tot de vorige dag hebben we het nu goed getroffen: het eten is goedkoop en smaakt prima en aan het eind van de maaltijd krijgen we onverwacht thee en meloen aangeboden. Tevreden wachten we op de trein terug.

Rond een uur of drie zijn we weer terug in Sousse en begint het tweede gedeelte van onze verkenningstocht van de Medina. Op weg naar de Kasbah worden we aangesproken door een wat oudere man die uitstekend engels spreekt en ons tot onze grote verbazing een moskee in loodst. Hier kunnen we rustig rondkijken en foto's maken. Na het bezoek leidt hij ons verder richting de Souks, waar hij afscheid neemt. Wij lopen verder richting de kasbah (het tweede fort van de Medina), waar een museum in is gevestigd. Ook hier weer prachtige mozaieken en ook iemand die bezig is met het maken van reproducties hiervan. Gefacineerd kijken we hoe hij steentje voor steentje met een tang op maat knipt en in het geheel plakt.
We lopen verder richting een tweede station waar we de treintijden bekijken voor onze tocht van morgen richting Madhia. En daarna is het weer tijd voor het bijwerken van de site en zometeen is het tijd voor het zoeken naar een beter restaurant dan dat van gisteren. Kan nooit echt moeilijk zijn...

Gisteren zijn we geeindigd in een leuk restaurant recht tegenover het hotel. Het restaurant heet Marmite en in tegenstelling tot wat je denkt (die oneetbare engelse prut) is het in het arabisch een grote kookpot in de vorm van een urn. We waren vroeg. De eerste week leek het alsof hier erg vroeg wordt gegeten, maar sinds we in het noorden zijn, zijn we om half negen vaak de eersten. Het restaurant was aanvankelijk erg leeg, maar het eten was erg goed en we hebben erg gelachen om de kok die met een levende kreeft liep te paraderen. Lekker wijntje er bij, dus het slapen lukt prima.

Na het opstaan laten we de tassen nog even achter in het hotel en gaan voor een bakkie koffie en een croissantje naar een om de hoek gelegen cafe. Daarna wandelen we naar het station voor een treinrit naar Mahdia. Hele 7 Dinar armer (voor twee personen) en bijna twee uur hobbelen later stappen we uit in dit heerlijk rustige dorpje. In tegenstelling tot veel andere kustplaatsen is het Mahdia gelukt om de zone touristique ver buiten het oude dorp te houden. Hierdoor houdt het dorp een heel oorspronkelijke sfeer. We nemen een kamer in het piepkleine hotel Al Jazira. Dit hotelletje, wat meer weg heeft van een hostel dan een hotel, ligt in het centrum van het dorp aan zee. Het lukt ons een kamer met prachtig uitzicht te krijgen; het hotel wordt alleen door een weg gescheiden van zee.

Beetje jammer dat we eigenlijk strandplannen hadden in Mahdia: Het is namelijk nog geen 19 graden, het is bewolkt en het waait zeker windkracht 6. Je zou bijna denken dat we in Nederland zijn :-). Eigenlijk vinden we het wel lekker, deze kans op uitwaaien. We pakken dan ook snel onze spullen en gaan op verkenningstocht. Na een bakkie koffie lopen we langs een fort en voor we het weten staan we midden op een grote begraafplaats die zich links en rechts tot aan zee uitstrekt. Op het strand zien we overal resten van eeuwenoude beschermingsmuren die vroeger het hele schiereilandje omringden. Het is overal erg rustig en dat is best lekker na de drukte van Sousse. Als we goed zijn uitgewaaid is het ondertussen half vijf en tijd voor een iets verlate lunch. We eten een heerlijk warm broodje met vlees cq vis en vertrekken daarna richting hotel om een uurtje uit te rusten. Met een zakkie chips nemen we lekker de tijd en vanuit ons raam blijken we uitstekend de prachtige zonsondergang te kunnen zien. Zoals je kan raden is het ondertussen wat opgeklaard en heel wat plaatjes later, als de zon echt onder is, weten we ons pas los te rukken van het uitzicht.

We eten bij een leuk restaurantje verrassend lekker: veel voorafjes en een heerlijk malse lamsspies.

Vreemde gewaarwording: we worden wakker van de golven die ongeveer tegen de ramen aan lijken te slaan. Ondanks de herrie is het weer vreselijk opgeknapt: het is strakblauw en de temperatuur is heerlijk. In een van de grote boze boekjes hebben we gelezen dat het op vrijdag markt is in Mahdia, dus hier besluiten we eerst even op rond te struinen. Dat zullen we weten: de markt blijkt enorm en het schattige dorpje lijkt echt twee keer zo groot. Eindeloze rijen stalletjes waar van alles wordt verkocht. Van bedden tot sieraden, van etenswaren tot stoffen. We 'eksteren' lekker langs alle stalletjes, maar uiteindelijk wordt de drukte ons toch wat teveel. We blazen uit met een kop koffie en dan is het ook al tijd om onze trein te pakken: dit keer een stukje terug naar het noorden, naar Monastir. Daar willen we twee nachten blijven voordat we helemaal terug gaan naar Tunis.

De reis van een uur verloopt zonder verdere bijzonderheden en we gaan op zoek naar ons hotel voor de komende dagen. We hebben een specifiek hotel in gedachten (de reisgidsen spreken van vergane glorie, maar vlak aan zee) en hebben ons voorgenomen eens flink af te gaan dingen op de verwachte prijs. In het hotel staan we al snel met ons bek vol tanden, het kost minder dan de helft van wat we verwachtten en we krijgen een joekel van een kamer met uitzicht op zee en een balkon. Het is inderdaad vergane glorie: het zwembad ziet er wat groenig en weinig aanlokkelijk uit, her en der bladdert wat verf van de muren, maar het is schoon en wat ons betreft helemaal in orde.

Als we geinstalleerd zijn gaan we eerst lunchen. Harro loopt al een uur te zeuren over pizza's dus we zoeken de eerste beste pizza tent op. De pizza's zijn zowaar redelijk te eten en binnen een half uur zijn we weer op weg. Na een korte wandeling langs de supermarkt (waar we falen in onze poging om een fles wijn te krijgen: het is vrijdag) en door de Medina komen we bij de ribat. Net zoals zoveel andere sites in Tunesie is ook de ribat een geliefd film decor. Als we er over en door heen struinen begrijpen we goed waarom. Overal zijn er kamertjes, trappen, gangetjes en torens. Het is er heerlijk rustig en behalve een wat opgejaagde franse reisleidster komen we in het complex niemand tegen. Het uitzicht vanaf de uitkijktoren is prachtig. We kijken aan de ene kant uit over de Marina en de boulevard en aan de andere kant zien we het Mausoleum van Bourguiba, hij waarnaar alle grote boulevards zijn genoemd, en de medina liggen.

We hebben het van al het geklauter toch ondertussen redelijk warm gekregen en vertrekken richting de Marina voor een heerlijk kopje koffie. We genieten van de heerlijke rust en merken dat we weer dringend toe zijn aan een schoonheidsslaapje. Na de siesta werken we de site bij en vanavond eten we aan de haven.

Gisteravond hebben we aan de haven gegeten bij een uitstekend restaurant. Het valt ons iedere keer weer op hoe wisselend we deze vakantie eten. Tunesie is niet het land van de vele keuzemogelijkheden of de bijzondere kaart, maar gelukkig zijn er ook een heel aantal goeie (hoewel naar plaatselijke maatstaven dus duurdere) restaurants. Vanavond gaat het in ieder geval prima: goed eten, prima sfeer en rustig restaurant met zowel mannen als vrouwen. Na het eten wandelen we over een stille boulevard terug naar het hotel en daarna vallen we gelijk in slaap.

Vanochtend slapen we uit. Heerlijk lui slaan we het ontbijt over en het duurt flink wat tijd voor we in beweging komen. We hebben ons voorgenomen om vandaag 1 cultureel "ding" te doen en daarna "mogen" we luieren. We kiezen voor het mausoleum van de inmiddels ook bij jullie bekende ex-president Bourguiba (juist, hij van die avenu's). De man is 97 jaar geworden en heeft er daarvan zo'n 30 geregeerd over Tunesie. We zullen alle politieke meningen even achterwege laten; feit is in ieder geval dat hij een laatste rustplaats heeft gekregen in een werkelijk overdonderend mausoleum. Brede laan (avenu?) er naar toe, moskee-achtig gebouw en enorme marmeren graftombe. Bijna tegen onze zin zijn we wel onder de indruk van het gebouw. We dwalen er een half uurtje doorheen en daarna moet er dringend gegeten worden. We zijn alle warme happen en vage broodjes even zat en halen bij de supermarkt een stokbrood en lekkere kaasjes en lunchen langdurig en uitgebreid op de balkon van onze hotelkamer.

Daarna wilden we eigenlijk naar het strand, maar ja, dat hadden we natuurlijk niet hardop moeten zeggen. Het is op zich prima weer, maar het waait enorm en is eigenlijk te koud en winderig voor badderen en strandhangen. We stellen ons tevreden met een lange strandwandeling.

Daarna ploffen we opnieuw op het balkon, maar deze keer met een fles wijn en een hapje. We zitten een paar uur te kletsen en mensen te kijken, tot het tijd is om te genieten van het laatste avondlicht, de zonsondergang en daarna een hapje eten. We dwalen een uurtje langs het mausoleum en de ribat en klikken plaatjes in het geweldige licht.

Bij de haven genieten we van de zonsondergang en daarna kiezen we een pizzeria uit. Het eten is ook hier prima (lekker: een echt goeie pizza!) en we hebben (erg onaardig) lol om de rest van de mensen in het restaurant. Van een ERG dronken duitse dame die aan haar tafelgenoot net iets te hard uitlegt dat hij niet echt goed presteert in bed, tot een zeer verdrietige Tunesische man (ook dronken), waarvan we gokken dat zijn date hem zojuist heeft laten zitten. In een opperbest humeur na deze luie dag en dit leedvermaak vetrekken we naar het hotel. Slapie doen!

Vandaag is de terugreis definitief begonnen. Na een heel erg slecht ontbijt in ons hotel (we stoppen om toch iets in onze maag te hebben een mini-croissantje naar binnen, maar dat was het dan echt) pakken we de trein naar Sousse. Daar hebben we 2 1/2 uur voor de volgende trein gaat, dus tijd genoeg om in het cafe waar we eerder zijn geweest te genieten van een goed broodje en een prima crèpe èn uitgebreid kopjes koffie en sapjes te drinken. We kijken mensen en zij bekijken ons: we blijven erg interessant met onze Nederlandse - of in hun ogen helaas Duitse - koppen en onze enorme rugzakken.

Intermezzo - kunnen jullie je - beste groepsleden - nog herinneren dat Harro zijn "sjesh" (hoofddoek) liet liggen in het puthotel? En dat er toen verhalen waren over het aantal zonnebrillen dat Harro verslijt? In Sousse is het hem eindelijk gelukt om ook deze vakantie ongemerkt zijn zonnebril te laten liggen... Het gaat wel steeds beter: deze keer duurde het toch bijna 16 dagen...

Na 2 uur vetrekken we naar het station waar we een kaartje kopen naar Tunis. Zonder verdere problemen komen we daar om kwart over 3 aan. In het hotel worden we door de vriendelijke man met snor onmiddellijk herkend. Hij geeft ons een prima (ruime) kamer op de 4e verdieping: weg van de herrie en stank en uitkijkend over de stad. We krijgen keurig de bagage terug die ze voor ons bewaard hebben en als we in de kamer neerploffen voelen we ons oprecht welkom.

We gooien alle zooi neer en lopen naar de beroemde avenu (en nu allemaal tegelijk: "Avenu  Bourguiba") waar we neerstrijken bij het terras van hotel El Hana. Ze schenken prima drankjes (waaronder alcoholische) en ook de sandwich die we er eten is heerlijk (kip mét mayo). Bovendien is het erg betaalbaar en kan je er prima mensen kijken, zonder er opgeprikt tussen te zitten.
 
Na een hapje en een drankje wandelen we door een uitgestorven Medina naar de andere kant ervan, waar we een week geleden gegeten hebben bij het chique restaurant. We bekijken de overheidsgebouwen (zeg maar rustig paleizen) die rondom een enorm plein staan en zien hoe er met veel tamtam een vlag wordt gestreken (leuk detail: die ze vervolgens op de grond opvouwen). Het avondlicht is weer geweldig (toch leuk als je zo vaak mooi weer hebt) en genietend lopen we terug naar het terras van Hotel El Hana waar we opnieuw een drankje nemen.
Bij het zoeken naar een restaurant ontdekken we dat er wel ERG veel dicht is op zondagavond. We komen uiteindelijk in een klein restaurantje terecht vlak bij ons hotel, wat door de boekjes wordt aangeprezen. Wij worden niet zo blij van het eten. Toegegeven: het is erg goedkooop, maar daarbij eten we echt niet lekker. De sfeer in de stad is ook niet echt prettig: op zondagavond zijn vooral de singel mannen aan de wandel lijkt het wel en er zweven veel te veel manlijke hormonen rond. We gaan vroeg naar bed en lezen nog een beetje.

Eindelijk is het zover: we mogen weer eens naar het vliegveld! Dat hebben we al zeker een week niet gedaan, dus we verheugen ons enorm op de hernieuwde kennismaking met onze vrienden van een zekere Noordafrikaanse vliegmaatschappij...

Op het vliegveld blijken we deze keer een vriendin te hebben, maar dat bevalt eigenlijk wel. Ze print na flink zoeken een fax uit, waaruit we kunnen opmaken dat Tunisair Amsterdam akkoord is. "Surely now it wil be allright tomorrow" zegt ze hoopvol. We hoeven elkaar niet eens aan te kijken: "surely" is niet goed genoeg en ja natuurlijk maken we dan graag even van de gelegenheid gebruik om haar chef te spreken. Ze helpt ons verder door zelf even de chef aan zijn jasje te trekken en dan komt er schot in de zaak: roze wijzigingsstickertjes en en stempel en zomaar ineens is het geregeld! Ze moet lachen om ons vreugdedansje: we kunnen echt naar huis!

Helemaal blij pakken we een (natuurlijk goedkope) taxi naar de Medina. Karin wil graag het Dar Lasram gebouw bekijken. In dit voormalige paleis is nu het genootschap gevestigd dat gebouwen in de Medina - als cultureel erfgoed - beschermt, onderhoudt en renoveert. Het gebouw is enorm en erg mooi. Het is gratis te bekijken en hoewel het een beetje vreemd voelt om een kantoor binnen te wandelen is iedereen erg vriendelijk en willen ze graag helpen en over de Medina en het gebouw vertellen. Na deze stop dwalen we nog anderhalf uur door verschillende niet-toeristische souks. We komen geen enkele andere toerist tegen en hoewel de drukte na een tijd op onze zenuwen gaat werken is het wel erg leuk om te zien.

We eten een laten lunch bij onze nieuwe favoriet Hotel El Hana en daarna houden we siesta. Aan het eind van de middag vertrekken we opnieuw naar het hotel, maar deze keer naar de 10e verdieping, waar de Jamaica-bar zit. De bar is niet zo bijzonder, maar het uitzicht over de stad is wel geweldig. Om half 9 vertrekken we naar restaurant Andalouse. In dezelfde straat als La Mamma is dit restaurant met een beetje een Marrokaans sfeertje een prima keuze. We eten lekker en heerlijk op ons gemakje. Bij een flesje wijn tafelen we na en praten uitgebreid over deze heerlijke vakantie. Morgen alweer naar huis en dat is altijd een dubbel gevoel: thuiskomen is heerlijk, maar dat de vakantie is afgelopen minder fijn.

We gaan vroeg slapen, want de wekker staat al om 5 uur!

We zitten recht op in ons bed van de telefoon die geprogrammeerd is om ons wakker te bellen. Gelukt: we zijn in één klap klaar wakker. Meteen maar er uit en niet teveel nadenken over het tijdstip. De tassen zijn al gepakt dus we staan snel beneden waar de bestelde taxi al op ons wacht. Natuurlijk veel te duur komen we op de luchthaven. De incheckbalie is nog niet eens open, maar we zijn de eerste die in de rij staan: we zúllen met die vlucht mee!

Dat lukt ook: we zitten op de 3e rij en terwijl Harro de hele vlucht natuurlijk ligt te maffen schiet Karin plaatjes van een zonovergoten Sardinie en prachtige besneeuwde Alpen. Nederland ligt in de wolken, maar we zijn toch blij om ons kikkerlandje weer te zien liggen. We verbazen ons in de lucht al over alle rechte lijnen. We zijn op Schiphol in een recordtijd overal doorheen: 11:17 uur het vliegtuig uit, 11:24 uur bij de bagageband, 11:32 onze bagage en 11:46 een trein naar Leiden. En dan zijn we thuis en begint het ritueel van wassen, opruimen, afkicken, foto's kijken en lekker nog genieten van anderhalve dag vrij om te rommelen.

Afsluiting
Om met reisleidster Liesbeth te spreken: het was toch zo'n leuk reisje! Maar zonder gekheid: dat was het echt. De eerste week was heerlijk ongecompliceerd genieten met een erg leuke groep mensen van heel bijzonder landschap en - inderdaad - heel aardig mensen. De tweede anderhalve week hebben we genoten van de vrijheid, het avontuur, alle prachtige sites die we gezien hebben en het strand en de zon. Het noorden is drukker en toeristischer, maar heeft ook absoluut zijn eigen charme. Tunesie is een land dat eigenlijk drie culturen heeft (de afrikaanse, de arabische en de westerse) en bovendien arm is - armer dan je misschien verwacht. Er is vreselijk veel te zien en te doen en het is echt een enorme aanrader om er eens heen te gaan en dan bovendien meer te gaan zien dan alleen een hotel en het strand!