Gebruikers Info

Reisinformatie

Deelnemers: Martijn en Karin
Duur: 8 dagen
Datum: 20 t/m 28 april 2008

Kreta Kort


Kreta (Grieks: Κρήτη = Kriti), ook wel bekend onder de Venetiaanse benaming Candia, is het grootste van de Griekse eilanden, en is het op vijf na grootste eiland in de Middellandse Zee. Het eiland vormt, samen met een paar kleine nabijgelegen eilanden, de meest zuidelijke van de dertien Griekse regio's.
  • Populatie: ong. 600.000 (in 2007)
  • Geld: Euro
  • Electriciteit:  220V / 50 Hz
  • Taal: Grieks


Minoische beschaving

De Minoïsche beschaving is een neolithische en bronstijdbeschaving uit het oude Griekenland, die vanuit Kreta van ongeveer 3500 tot ongeveer 1350 v. Chr. over het hele Middellandse Zeegebied verspreid was. Deze beschaving ging aan de Myceense en vervolgens de klassiek Griekse beschaving vooraf. De bekendste Minoische plekken zijn Knossos, Phaistos, en Malia. Vele Griekse mythen en legenden zijn op de Minoïsche beschaving terug te voeren waaronder de legende van de Minotaurus in het labyrint van Knossos. De benaming Minoïsch werd op basis daarvan door de archeoloog Arthur Evans voorgesteld.

Hania

Hania, of Chania bevindt zich in het westen van Kreta en heeft een bewogen geschiedenis. In de Oudheid werd het Kydonia genoemd. In 828 werd Kydonia veroverd door de Arabieren, vernietigd en weer opgebouwd als al-Hannim. Toen de Byzantijnen Chania heroverden in 961, behielden ze deze naam. Op het einde van de 13e eeuw werd Chania veroverd door Venetië en noemden de stad Canea. Ze bouwden de burcht stevig uit.

Chania kreeg te maken met de beroemde piraat Barbarossa en na diens invallen werd de stad herbouwd. Begin 17e eeuw werd Chania veroverd door de Osmanen. Hier kwam pas een einde aan met de onafhankelijkheid van Kreta in 1898.
 
In 1913 werd Chania, net als de rest van Kreta, deel van Griekenland. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Chania zwaar gebombardeerd door de Duitsers. Tegenwoordig is het een sfeervolle stad, waarin de invloeden van de verschillende overheersers nog goed merkbaar zijn.

Grieks Orthodox Pasen

Met het Paasfeest wordt het lijden en de kruisiging van Jezus Christus herdacht en de opstanding gevierd. Grieks orthodox Pasen valt maar een keer in de 6 jaar samen met het katholieke paasfeest. Voor de Grieks-Orthodoxen is het paasfeest het belangrijkste feest van het jaar. Vanaf de maandag voor Pasen noemt men in Griekenland elke dag “groot”: "Grote maandag", "Grote dinsdag" etc.

Zaterdagavond is de Paasmis in de kerk. Iets voor middernacht gaan alle lichten in de kerk uit. Dan komt de priester achter de Iconostase vandaan met een kaars die door het Heilige Licht aangestoken is. Om middernacht luiden in heel Griekenland de klokken: het heilig vuur is aangestoken en iedereen mag zijn kaars met dit vuur aansteken. Het vuur komt uit Jeruzalem en iedereen neemt zijn kaars mee naar huis om er thuis boven de voordeur een zwart kruisje mee te branden, voor een goed jaar. De Opstanding van Christus wordt gevierd. Het paasvuur wordt aangestoken en het vuurwerk barst los.

Kreta Session:other

Destination

Reis naam: Kreta

Landen: Greece

Reisbeschrijving: Kreta in bloei!

Deelnemers: Martijn en Karin

Start datum: 20 April, 2008

Eind datum: 27 April, 2008

inhoud

LinkKreta in Bloei (27 April, 2008)
LinkDag 1 - Reizen (27 April, 2008)
Link Dag 2 Iraklio (27 April, 2008)
LinkDag 3 Paleizen (27 April, 2008)
LinkHania en Rethymno (27 April, 2008)
LinkAmari dal (27 April, 2008)
LinkAgios Nikolaos en omstreken (27 April, 2008)
LinkOostkant (27 April, 2008)
LinkLasithi Plateau (27 April, 2008)

Kreta in Bloei

Er staat ons een weekje Kreta te wachten! We hebben er - moegewerkt dat we zijn - maar wat veel zin in. Via D-Reizen geboekt vliegen we op zondagochtend 20 april 2008 (hééél vroeg) naar Iraklion en een week later zondagavond laat weer terug.

We verblijven in appartementencomplex Parthenis Beach in Malia (op het kaartje iets rechts van Heraklion Airport, de rechter blauwe punt) en hebben de hele week een auto tot onze beschikking. We gaan voor een combinatie van zon, zee, maar vooral ook cultuur en rust. En Kreta schijnt prachtig te zijn in de lente!


Dag 1 - Reizen

Het is veel te vroeg. Een wekker om kwart voor 4 is geen hobby, hoe leuk de vakantie in het vooruitzicht ook is. Behoorlijk duf kleden we ons aan en na een snelle kop koffie besluiten we buiten op de taxi te wachten. Dat duurt langer dan verwacht: we moeten uiteindelijk 20 minuten wachten! De chauffeur vertelt ons dat het erg druk is en dat hij zelfs al klaar had moeten zijn met zijn dienst. Gelukkig hebben we tijd genoeg en is Schiphol bijna om de hoek, dus uiteindelijk sluiten we nog steed keurig op tijd aan in de rij om in te cheken.

Kopje koffie en een croissantje later wandelden we naar de gate waar we (overigens ook iets te laat) vertrekken. De captain weet ons te vertellen dat we super veel meewind hebben dus dat de vlucht maar 3 uur duurt in plaats van iets meer dan 4!
De vlucht zelf verloopt rustig en zo snel dat we zelfs de film niet kunnen afkijken. De laatste 15 minuten zijn wel extreem 'hobbelig': de sterke wind zorgt voor behoorlijk wat turbulentie. Verrassend netjes zet de piloot het vliegtuig aan de grond en om half 12 plaatselijke tijd (uurtje later) zetten we voet aan de grond op Kreta! ... snikheet Kreta wel te vertaan: 27 graden en er blast een fohn-achtige wind uit het zuiden die veel zand en een nare hitte meebrengt.

Als we de koffers hebben, melden we ons netjes af bij de hostess (we hebben immers een auto) en halen dan ons scheurijzer op: een heuse Hyundai Atos Prime. Met 5 deuren nog wel en airco! Binnen 10 minuten is alles geregeld en binnen een half uur zijn we in Malia. Het gedeelte waar Karin nog enige vraagtekens bij had (het vinden van het hotel) verloopt na 1 keer iets te ver doorrijden zonder problemen. Parthenis Beach ligt vlak aan het strand en via manager Antonio krijgen we de sleutel van ons stoere 2 kamer appartement.
We drinken wat in de zwembad bar, maar het waait echt te hard. Aan de koppen, het witte schuim op het water en het feit dat er van alles omwaait leiden we af dat het zeker windkracht 9, zo niet 10 moet waaien. We kruipen daarom snel in de auto en halen in het oude gedeelte van Malia een broodje. Op een bankje voor de kerk kijken we mensen. De contrasten zijn groot in dit enorm toeristische dorpje. Oude gebogen Kretenzer vrouwtjes en mannetjes, naast in bikini gehulde quad rijdende toeristes... Het nieuwe gedeelte van Malia is verschrikkelijk, maar gelukkig nog bijna helemaal gesloten. Het is overal nog lekker rustig: het echte 'seizoen' moet duidelijk nog beginnen!

Met een broodje achter de kiezen en ingeslagen water en sap verkennen we de omgeving een beetje: we ontdekken vlak bij de opgraving van het Minoische paleis net buiten Malia een geweldige strandtent, waar locals aan de lome late lunch zitten. Dat gaan we ook nog een keer doen! Nu drinken we alleen wat en rijden dan nog een stukje verder over de hoofdweg. Datias niet echt spannend en bovendien beginnen we behoorlijk in te storten. Terug in het hotel slapen we een uurtje en luisteren daarna samen met nog 2 andere dames naar het verhaal van onze hostes. We leren niet veel nieuws, maar worden bevestigd in onze plannen EN in het feit dat het een goed idee was om zelf een autotje te regelen. Vrijheid!

Na een beetje rommelen vertrekken we rond half 8 opnieuw naar het dorp waar we eten bij Taverna Alexis. De eigenaar klinkt verdacht Brits en is wat mistroostig dat het zo rustig is. We genieten van ons eten, maar zijn te moe voor nog een drankje daarna. Niet zo vreemd, na die heeeeeeeel erg lange dag. In het hotel genieten we op het balkon nog heel even van de - door een dun laagje zand in de atmosfeer versluierde - volle maan en duiken daarna ons bed in. Lights out!

Dag 2 Iraklio

Na een heerlijke nacht slaap besluiten we om 9 uur dat het toch echt tijd is om onze ogen open te doen. Lekker rustig douchen, haren wassen, aankleden ... en we voelen ons weer bijna mens! Martijn vertrekt om broodjes te halen, maar komt terug met de mededeling dat de supermarkt morgen weer brood heeft. We vermoeden dat hij net weer open is gegaan voor het seizoen! Crackers en lachende-koe-kaas smaken gelukkig ook uitstekend in de zon. Het waait nog steeds behoorlijk (hoewel niet zo erg als de dag ervoor), dus na enig aarzelen besluiten we eerst te kijken hoe de uitzichtjes op het Lasithi plateau zijn. Bij goed weer rijden we daar de rest van de dag rond; bij minder zicht wordt het Iraklio met het archeologische museum en daarna Knossos.

De tocht de bergen in is leuk: we rijden door een aantal schattige dorpjes waar je gemakkelijk vergeet dat je vlak bij de erg toeristische noordkust zit. We tanken in een minidorpje en rijden daarna de bergkam over. Een twijfelmoment: het zicht is aardig, maar niet optimaal en het waait ook hier behoorlijk hard. Het feit dat Karin niet echt fotokriebels heeft terwijl de omgeving toch echt erg mooi is, geeft de doorslag. We proberen het later deze week nog een keer, maar vandaag rijden we door naar Iraklio.
De stad staat - zo op de maandagochtend - behoorlijk vast. Alles toetert en kruipt door elkaar. We trekken nog maar een blik geduld open en uiteindelijk staan we om 12 uur op een parkeerplaats vlak bij het museum. Na wat drinken op het plein (lekker: ijscappuchino) wordt het tijd om het museum te verkennen. Het grote gebouw staat heftig in de steigers en de kunstschatten zijn tijdelijk ondergebracht in een noodgebouw. Het is er vol met tourgroepen, maar de bezienswaardigheden zijn er niet minder om. We zien de beroemde afbeelding van de sporter die een salto maakt over de rug van een stier en de offerkelk/-vaas in de vorm van een prachtig gemaakte stierenkop. Ook de sieraden en het prachtige aardenwerk zijn erg de moeite waard. Tevreden vertrekken we een uurtje later, de stad in. Daar blijkt dat er op meer plekken wordt gebouwd in de stad. De beroemde leeuwenfontein zit ingepakt en we zien nauwelijks een straat zonder opbrekingen, ingepakte gebouwen en op steigers werkende mensen.

In een zijstraatje van de bekendste markstraat (1866) lunchen we. Daarna halen we de auto op en rijden naar Knossos: we wilen nu wel eens zien waar al de stukken vandaan komen. Helaas... ondanks de belofte van de Lonely PLanet dat de site open is tot 19:30, blijkt die al om 15 uur te sluiten. Voor niets gereden dus en het is eigenlijk te laat om nog iets anders te gaan doen. Enigszins teleurgesteld rijden we terug naar het hotel. Daar blijkt dat de wind is gaan liggen! Tevreden lezen we een uurtje aan het zwembad (het eerste boek is uit) en trekken daarna de stad in om te eten en plannen te maken voor morgen!

Dag 3 Paleizen

Na opnieuw een lange nacht slaap staan we vroeg op. Na een douche en een cracker zijn we er helemaal klaar voor. Het weer is nog steeds niet optimaal. Het is nog steeds erg warm en de wind is opnieuw opgestoken. Dat betekent veel zand in de lucht en weinig zicht.

We besluiten om als eerst naar het Minoische paleis van Malia te bezoeken. Het ligt ongeveer 3 kilometer ten oosten van het stadje en we zijn er dan ook zo. De resten van het paleis, die overigens vlak aan zee liggen, zijn rond 1915 opgegraven door Griekse en Franse archeologen. Het eerst paleis stamt uit 1900 v.Chr.en de muren die er nu nog staan zijn van het tweede paleis van rond 1700 v. Chr. Er is een piepklein museum met veel luchtfotos. En verder kunnen we het paleis en de crypten bekijken. Er zijn vooral nog muren te zien van ongeveer een metertje hoog, daardoor krijg je een goed idee van de hele site. Na een uurtje rond scharrelen gaan we koffie drinken in het favoriete cafe van Karin (aan de zee met een super aardige barman en alleen locale bevolking).

Omdat het er niet naar uitziet dat het weer beter wordt, slaan we de rondrit over het eiland over en gaan we toch maar naar Knossos. De beroemdste opgraving van Kreta is vandaag wel open als we aankomen. Na kaartjes gehaald te hebben, worden we aangesproken door een gids die vraagt of we mee willen met een kleine groep. Dat willen we op zich wel en we wachten een kwartiertje. Uiteindelijk gaan we - in overleg met de gidse - zonder groep weg, omdat we geen zin hebben om langer te wachten. Als we 10 minuten binnen zijn worden we aangesproken door een collega van de gids, of we toch niet aan willen sluiten bij een ander stel. We krijgen uiteindelijk een uitgebreide rondleiding van anderhalf uur langs alle hoogtepunten van de opgraving. Het Engels van de gids is soms wat lastig te volgen, maar hij weet wel erg veel. De site zelf roept een wat dubbel gevoel op. Aan de ene kant krijg je door alle reparaties van dhr. Evans (de archeoloog) een goed idee van de gehele site, maar je blijft je wel afvragen hoeveel de waarheid en hoeveel zijn fantasie is. Hij heeft in de loop der tijd nogal wat bijval, maar ook zeker kritiek gehad.

Na 2 uur dwalen, luisten en kijken in Knossos zijn we moe, warm en dorstig. De omgeving is wel erg toeristisch en daarom rijden we voor een late lunch door naar Arhanes. Hier komen we terecht in een typisch grieks cafe met een typisch griekse moeke. We krijgen de keuze uit 3 soorten vlees (lam, kip en gehakt) en daarbij een keuze uit brood, aardappel of salade. We kiezen voor gehakt en salade, en die zijn dan ook heel erg lekker.

Na wat toeristische omzwervingen in de buurt, rijden we terug naar Malia. Bij de supermarkt slaan we drank, fruit, yoghurt en honing in. Na een uurtje lezen in het hotel, bekijken we op het strand met een drankje erbij de zonsondergang en maken de plannen voor de volgende dag.

Hania en Rethymno

Als we opstaan ziet het er goed uit: zonnig en niet meer zo ontzettend heet. We verheugen ons op ons plan van vandaag... en morgen! Het is de bedoeling dat we vanavond ergens anders slapen!

Na een cracker met kaas en sap (het begint wat saai te worden, maar de rest van de maaltijden is zo uitgebreid dat dit wel zo gezond lijkt) laten we een briefje achter bij de receptie dat we van plan zijn om vannacht niet terug te komen. Stel je voor dat ze een zoekactie zouden starten... We vertellen voor de zekerheid ook nog aan twee hotelgenoten wat we gaan doen en stappen dan in de auto. Het eerste stuk, naar Iraklio, kunnen we bijna dromen inmiddels, maar daar rijden we deze keer snel voor bij. We volgen de snelweg langs de kust en onderweg wordt het landschap steeds beter. We zitten duidelijk in het goede seizoen: alles staat in bloei. Geel, roze, lila, paars, wit en tussendoor de prachtig blauwe zee. Op sommige plaatsen begint het strand op nog geen 50 m van de snelweg en ligt de zee daar weer 20 meter achter. Het weer is inderdaad geweldig en met een koffiestop onderweg rijden we uiteindelijk in drie uur naar Hania.

We vinden een parkeerplaats in een parkeergarage net westelijk van de muur rondom de oude stad, op nog geen 5 minuten lopen van het plein met de cathedraal. In een leuk koffietentje achter de kerk drinken we koffie en daarna maken we plannen voor de rest van ons bezoekje. Gezien de sluitingstijden gaan we eerst naar de overdekte markt. Niet heel groot, maar gebouwd in 1911 in de vorm van een kruis (ze moesten er de grote toegangspoort in de vestingmuur voor slopen, maar kleinigheidjes houd je altijd...) en met allerlei zaakjes naast elkaar: leer naast vlees, kaas naast kruiden en souvenirs naast eettentjes. Een aardige dame in het kruidenwinkeltje blijkt Nederlands en vertelt dat het eind van de week Grieks Orthodox Pasen is. Ze vindt ook dat we eigenlijk aan de zuidkant van het eiland moeten slapen: wel zo rustig. We bedanken haar na een praatje van 5 minuten en vertrekken - na een uitzichtstop bovenop het bastion - naar het museum.

Dat is gevestigd in een gebouw uit de 17e eeuw dat onder andere dienst heeft gedaan als opslagplaats, filmtheater en munitieopslagplaats voor de Duitsers. Het heeft een aardige collectie, met onder andere mooie munten en plaquettes met Linear A en B, het nog steeds niet geheel ontcijferde schrift van de Minoans.

Na dat bezoekje is het dringend tijd voor lunch. We dwalen wat langs het water, maar vinden uiteindelijk een geweldig tentje net een straatje van het water af: uitzicht op het water, heerlijk eten en erg aardig personeel, dat ons waarschuwt dat onze eerste keus wel erg veel is. Als we wat hebben geschrapt moeten we haar na het eten gelijk geven. Het was heel erg lekker, maar genoeg!

We sluiten ons bezoek aan Hania - vroeger overigens de hoofdstad van het eiland - af met een rondje dwalen langs de haven, het arsenaal, de oude venetiaanse pakhuizen en de stad. Achter elke hoek die we omslaan vinden we opgravingen, restjes stadsmuren en andere 'oude resten'. Het geeft de stad een heel eigen charme: hier wordt duidelijk als heel lang geleefd!

We vinden zonder problemen de auto terug, betalen en besluiten naar Rethymno te rijden. Het is inmiddels eind van de middag en hoewel het nog tot zeker half 8 licht is willen we vooral eerst een slaapplaats vinden. We rijden na een kleine toeristische omleiding (per ongeluk erg leuk, maar we worden wel wat moe van de beroerde manier waarop de weg bewijzerd is) zonder verdere problemen naar Rethymno. Op aanraden van de LP vinden we een slaapplaats bij pension 'Atelier'. Een dame verhuurt daar 3 kamers , boven haar pottenbakkersatelier. Het blijkt echt een keurige kamer (en erg betaalbaar), met een nette badkamer, een keukenblokje, een balkon en zelfs een flatscreen tv! 

We gooien onze tas neer, parkeren de auto achter het vlakbij gelegen archeologische museum en besluiten eerst nog maar eens een drankje in de zon te doen. Westelijk van het fort (op nog geen 5 min lopen van ons hotel) staat een rij tafeltjes vlak aan het water in de zon. We wagen ons aan Grieks bier en rode wijn (allebei per glas al een enorme hoeveelheid) en zitten heerlijk een uurtje te genieten. Daarna lopen we om het fort heen naar de andere kant en ploffen neer op het terras van een restaurantje ter hoogte van het fort, dat uitkijkt over de haven en de stad. Het is inmiddels wat fris geworden, maar we krijgen geen spijt van het eten. De eigenaar vertelt ons dat hij net open is (2e dag) en vindt het wel leuk, twee geinteresseerde touristen. Op zijn aanraden eet Karin (na een heerlijk voorgerecht) risotto met verse mosselen en ze eet er bijna haar vingers bij op. Na het eten krijgen we Halva van hem, een soort cake, en na de koffie ook nog raki. Bovendien vertelt ook hij ons dat we dringend ook naar het zuiden van het eiland moeten. We beginnen alle hints nu toch serieus te nemen!

Als we uitgegeten en gedronken zijn, proberen we in een Internetcafe onze avonturen online te zetten, maar na 1 dag houden we het voor gezien. De verbinding is vreselijk traag, de tekens en sommigeletters staan op de verkeerde plek: we krijgen er de kriebels van en ons bedje roept. Met het geluid van een avond die voor sommige mensen nog maar net lijkt te beginnen, vallen we in slaap.


Amari dal

Niet een heel goede nacht slaap, daar was het te rumoerig voor, maar als we wakker worden genieten we wel van het feit dat we midden in Rethymno zitten. Na een douche lopen we de stad in waar we op het pleintje koffie drinken. Daarna halen we bij de bakker verse broodjes en al etend wandelen we door het centrum. Het is echt een heel schattig stadje en zo vroeg is het ook nog heerlijk rustig. Overal wordt druk geboend en gepoetst: we hebben het idee dat sommige tenten pas voor het eerst open zijn. Het seizoen begint ook hier pas net!

Na een relax rondje pakken we onze spullen, betalen de eigenaresse (heel relax: gisteravond kregen we gewoon de sleutel. Geen paspoort, geen borg: niets!) en stappen in de auto. Na alle adviezen van locals en van het thuisfront besluiten we een route door het Amari dal te rijden. Het zuiden van het eiland en een mooie route: wat willen we nog meer.

De route begint meteen leuk: na een minuut of 20 komen we langs een laat Minoische begraafplaats, in de buurt van Armeni. We zien een stuk of 50 graven: sommigen heel diep uitgegraven en sommigen niet meer dan een soort deuk in de grond. Voor sommige graven ligt nog een sluitsteen en één graf is meer een ondergrondse kamer, die we kunnen bekijken na een stuk of 30 treden te zijn afgedaald. Best indrukwekkend en het is een mooie plek.

Verder naar het zuiden houden we ons aan de route uit het ANWB-boekje en het is inderdaad een prachtige route. Alles is groen, fris en staat in bloei. De bergen zijn indrukwekkend en de weg is over het algemeen uitstekend (al is het hier en daar wel erg bochtig). Halverwege stoppen we voor koffie en onderweg houden we de nodige fotostops. Na 3 uur hebben we bijna het hele rondje gereden en stoppen we in Agia Galini, een piepklein plaatsje aan de zuidkust, voor lunch. We vinden een relax tentje dat over de baai uitkijkt waar we een hapje eten. Hoewel het eten veelbelovend begint, valt de vis van Karin enorm tegen. Jammer: dat moeten we dus nog ergens over doen!

Na deze stop kunnen we er weer tegen en we belsuiten de dag af te sluiten met een bezoek aan het Arkadi Klooster. We grappen nog wat dat het wel dicht zal zijn, maar uiteindelijk lukt het ons niet om er te komen! Karin foetert op de kaart en het gebrek aan borden en ook na een keer terugrijden vinden we de juiste weg niet. We geven er de brui aan: misschien dat het later deze week nog lukt en anders geen klooster! We rijden naar het hotel waar we de spullen neergooien en even bijkomen. Daarna gooien we in een Internet cafe (hoera, een snelle verbinding!) de verhalen online en beramen snode plannen voor morgen...


Agios Nikolaos en omstreken

Als we wakker worden is het wat te vroeg en erger: het is bewolkt! Het waait bovendien weer: niet heel lekker weer dus. Tijd om na het ontbijt ons boeltje te pakken en op zoek te gaan naar de zon. We vertrekken richting Agios Nikolaos, de 'hoofdstad' van deze provincie. Het is maar een half uurtje rijden, maar na dat half uur zitten we heerlijk in de zon! De wolken zijn alleen aan de horizon te bekennen, dus we vinden het nu alweer een goed plan!

We drinken koffie in de plaatsje, dat de laatste jaren wat aan het bekomen is van de toeristische invasie van de jaren '60 t/m '90 en het daarop volgende 'verval'. Het is goed gelukt: het stadje oogt heel charmant. Het heeft een klein 'meertje' in het midden, dat in verbinding staat met de zee. Eromheen liggen allemaal terassjes en restaurantjes en ook langs de haven barst het van de leuke eettentjes. Terwijl we koffie drinken in de zon, besluiten we om vanavond terug te komen voor het eten. Gisteravond eten in Malia willen we het liefst zo snel mogelijk vergeten: niet onze meest gelukkige keuze tot nu toe...

Als de ijskoffie op is, wandelen we rond de haven en pakken dan de auto de bergen in. Op ongeveer 10 km vanaf de kust ligt Kritsa, een klein bergplaatsje dat vooral bekend is vanwege het handwerk dat er wordt verkocht. Wij zijn vooral geinteresseerd in de kerk Panagia Kera, een piepklein driebeukig kerkje met icoonbeschilderingen uit de 14e en 15e eeuw. De kerk is vandaag gratis te bezoeken, waarschijnlijk omdat het Goede Vrijdag is en het is erg de moeite waard. De kerk ligt prachtig naast erg oude olijfbomen en de schilderingen zijn erg mooi. Er is in de loop van de eeuwen wat pleisterwerk naar beneden gekomen, maar de kleuren zijn schittend gewaard gebleven. Behalve veel heiligen zien we ook abten en monniken afgebeeld en tafrelen uit de bijbel.

Als we alles hebben gezien en een paar kaarten hebben gekocht (je mag binnen niet fotograferen) bezoeken we net buiten Kritsa Oud Lato, de restanten van een Dorische stad uit de 7e eeuw v. Chr. De stad ligt tegen twee bergen omhoog en het vergt wat klimwerk om alles te bekijken. Karin blijft dan ook bij de ingang zitten; Martijn beklimt de berg en maakt plaatjes van de muren en trappen. Ook deze site is gratis te bezoeken en we dwalen er rustig overheen.

Daarna is het tijd voor pauze. In Kritsa parkeren we met enige moeite de auto en lunchen in een schattig restaurantie O Platanos (dat ook letterlijk onder een plataan ligt). Het eten is er heerlijk en we zitten er prima, maar tegen het eind van de lunch beginnen we behoorlijk weg te waaien. Het is nog steeds stralend weer, maar de wind neemt toe.

Na de lunch vertrekken we terug naar de kust en rijden naar Elounta, dat 10 km boven Agios Nikolaos ligt. We maken veel foto's van de mooie kust en rijden met de auto - na een ijsje aan het strand te hebben gegeten - het schiereiland op dat door middel van een heel smalle landtong met het vasteland in verbonden. Daar proberen we de resten van Olus, een inmiddels gezonken Minoische stad terug te vinden, maar behalve wat muurtjes zien we niet veel. Het is wel erg mooi: strakblauw water en nog steeds zon, dus we vermaken ons prima. Tot besluit van de rondrit van vandaag rijden we naar Plaka, vanwaar we Spinalonga, het oude lepraeiland zien liggen. We schieten opnieuw veel plaatjes en drinken koffie in een schattig tentje bij de boot naar het eiland.

Dan rijden we terug naar Agios Nikolaos. We parkeren opnieuw de auto en eten in een chique restaurant aan het water. Griekse specialiteiten, maar dan net een tikkeltje verder aangekleed. Ook dat smaakt heerlijk en we zijn de culinaire ellende van de dag ervoor alweer vergeten. Wat kan je hier toch lekker eten! Na het eten rijden we in het stikdonker terug naar Malia. Ook de weg is niet verlicht, dus dat is nog best spannend, maar we brengen het er zonder kleerscheuren vanaf. Bekaf, maar tevreden vallen we in slaap. 


Oostkant

Opnieuw veel te vroeg worden we wakker, maar deze keer draaien we ons nog een keer om. Uiteindelijk zijn we rond kwart voor 10 vertrekklaar en na een korte proviandstop bij de bakker in het dorp vertrekken we opnieuw in de richting van Agios Nikolaos. Deze keer rijden we er voorbij en volgen we de kustweg, verder naar het oosten.

De eerste stop is de archeologische site van Gournia, waar we de resten van een oud Minoische stad bekijken. Bijna alle muren staan nog, tot maximaal een meter hoog en daardoor krijg je een erg goed idee van hoe de stad eruit moet hebben gezien. Een deel van de site is (opnieuw) bedekt, om hem beter te bewaren, maar het is toch behoorlijk groot. Ooit woonden hier bijna 1000 mensen. Op sommige plaatsen zijn nog resten pleisterwerk te zien en op één plaats is nog een raamopening terug te vinden. De site ligt bovendien prachtig, aan het water, dus het is geen straf om er rustig rond te kijken.

Daarna rijden we, met een korte koffiestop, langs de prachtige, maar bochtige kustweg richting Sitia. We rijden bijna de hele weg met zicht op het water en tussen de prachtige gele brembossen door. Heel veel fotostops later zijn we aan de kust, waar we nog ongeveer 20 km doorrijden naar het Moni Toplou: het Toplou klooster. Toplou is Turks voor 'met kanon' en die naam is toepasselijk. Van een afstand lijkt het klooster meer op een vesting dan op een klooster. Door de eeuwen heen heeft het een belangrijke rol gespeeld in de (onafhanklijkheids)oorlogen van Kreta. Er is een klein museum en een kerkje, met echt schitterende iconen. We zijn er helaas tegelijk met een buslading Duitsers, maar weten toch een goed beeld te krijgen en te genieten van deze bijzondere plaats.

Na dit bezoek rijden we nog een keer verder en deze keer naar het palmenstrand van Vai (sommigen van jullie begrijpen Martijn's terughoudendheid...). Het strand is de plaats waar jaren geleden een Bountyreclame is opgenomen en het is, ondanks de toeristen, echt erg mooi. De palmen zijn een vreemd gezicht op deze verder kale punt van het eiland en het is onduidelijk waar ze vandaan komen. Maar: het levert mooie plaatjes op: strand, strakblauw water en prachtige palmbomen. We houden een relaxte pauze aan het water en besluiten dat het dan toch tijd is om aan de terugweg te beginnen.

We rijden terug naar Sitia, waar we (erg laat) lunchen aan het water. Ook deze keer is het eten weer prima en we nemen er rustig de tijd voor. Daarna rijden we in een ruk door naar Agios Nikolaos. Daar twijfelen we over een drankje over de volgende stap. Vanavond laat wordt over heel Kreta de wederopstanding van Christus gevierd. Op alle begraafplaatsen zijn vandaag de doden herdacht door de graven op te fleuren met bloemen en brandende olielampjes. Vanavond wordt op veel plaatsen symbolisch Judas verbrand en wordt de wederopstanding gevierd met veel vuurwerk en kaarsen. We willen het op zich graag meemaken, maar het belooft belachelijk druk te worden en om dat stuk nu nog een keer in het donker te rijden met al die nog-drukker-dan-normaal Grieken...

Uiteindelijk rijden we na een drankje toch terug naar Malia. Daar halen we wat lekkers in de supermarkt en zetten al onze verhalen online. Vanavond genieten we van een boekje en een drankje op onze kamer. En bedenken we wat we gaan doen op onze laatste dag!


Lasithi Plateau

Als we wakker regent het. Op zich is regen op je laatste dag niet zo erg, maar als je nog een hele dag hebt, hoop je toch op een beetje zon. We worden dus bevestigt in onze keuze om lekker nog een stukje te gaan rondscheuren.

We ontbijten met een yoghurtje en pakken daarna de tassen in. Dat is zo gebeurt en eigenlijk zijn we wel klaar om weg te gaan. We kunnen onze bar/hotel-vriend echter nergens vinden, dus vlot uitchecken wil even niet zo lukken. Uiteindelijk laten we bij de receptie de sleutel achter, met een briefje en hopen maar dat hij dat snel vindt. Daarna rijden we naar het dorp. Daar is het dubbel zondag. Niet alleen zijn hier op zondag de winkels nog gewoon dicht, maar deze Paaszondag zien we vooral mensen op hun (jawel) Paasbest naar de kerk gaan. Alle winkels zijn dicht en ook de tent waar we op koffie hopen doet niet zoveel. Jammer, maar gelukkig hadden we er op gerekend en veel water meegenomen.

Omdat we nog nauwelijks benzine hebben, rijden we eerst in de richting van Agios Nicolaos, waar we de afgelopen dagen veel tankstations hebben gezien. Dat blijkt geen overbodige luxe: uiteindelijk is het vierde tankstation open en de rest van de dag komen we alleen in de buurt van het vliegveld open tankstations tegen!
Na de tankstop rijden we een stukje terug richting Neapoli en daar slaan we af de bergen in. We willen naar het Lasithi plateau, waar we op dag 1 ook al een poging voor hebben gedaan. Wrang genoeg is het zicht nog slechter dan op de eerste dag, maar we willen deze volgens alle verhalen zo mooie hoogvlakte toch niet overslaan.

De route is inderdaad erg mooi: hij slingert de bergen in en ondanks dat we niet overal van het uitzicht kunnen genieten, zijn alleen al de dorpjes waar we doorheen rijden erg mooi. We zien huizen vol familie, lammeren aan het spit en ezeltjes in de tuin. Langzaam slingeren we ons de berg op. Uiteindelijk komen we bij een tent die open is en besluiten daar van koffie te genieten. De eigenaar ontvangt ons hartelijk en we krijgen koffie en zelfgemaakt gebak. Hij is het vuur al op aan het stoken voor het lam en langzaam druppelt er familie binnen. Hij, zijn tent en zijn grootvader blijken in de ANWB-gids te staan en vol trots laat hij ons het boekje en het houtsnijwerk van zijn opa zien. Het is inderdaad erg mooi, de koffie en het gebak zijn heerlijk en uiteindelijk gaan we na anderhalf uur weg met een houten kom, een pot thijmhoning en een zonnig humeur.
Gelukkig maar, want de zon is nog steeds in geen velden of wegen te bekennen. Als we over de bergketen komen waar het plateau begint, stoppen we voor lunch, maar het beloofde uitzicht is volledig verdwenen in de wolken die als mist voorbij schuiven. We genieten wel weer erg van het eten en van de Paassfeer die er in het restaurant hangt. De familie druppelt langzaam binnen en beweegt zich ongedwongen tussen de gasten en iedereen is enorm vrolijk en - als altijd - gastvrij.

Uiteindelijk rijden we verder het plauteau op en omdat we een binnendoorweg kiezen, komen we in de mist zelfs heel veel van de broemde molentjes tegen. In de buurt van de Dikti grot, waar Zeus geboren zou zijn, stoppen we op de berg voor uitzicht en ineens is er ook even ruimte in de wolken. Het is allemaal erg grauw en de opnieuw naderende wolken zien er geweldig spectauculair uit. Ook de rest van de route regent het en trekken wolken op ooghoogte voorbij, maar het is wel erg de moeite waard. Als we opnieuw over de bergen komen zien we op de bergkam de venetiaanse molentjes spookachtig in de mist staan, maar 100 meter verder is er ineens een gat in de wolken. Zon!

We scheuren terug naar de kust, waar we uiteindelijk in Hersonissos een bakkertje vinden dat open is en waar we allebei een resuachtig broodje halen (ons avondeten). Daarna zit het er echt op: we rijden terug naar de luchthaven waar we zonder problemen de auto inleveren. Het gaat nog sneller dan op de heenweg: zet 'm daar maar neer en bedankt. Dan lezen we een boek en checken in voor de terugvlucht.

Die verloopt snel, hoewel niet zo snel als op de heenweg, en uiteindelijk zijn we om 12 uur 's nachts terug in Nederland. Daar staat Harro te wachten, zodat we in een zucht thuis zijn. Slapen, want dan is het wel over met onze energie. Maar: Kreta is erg de moeite waard. Het eten, de enorm vriendelijke mensen, de bezienswaardigheden, het weer, het landschap: we hebben er van genoeten. Als er een volgende keer komt, gaan we ook weer in dit seizoen: alles staat in bloei en het is heerlijk rustig. Bovendien regelen we dan alleen een vlucht, zodat we nog makkelijker rond kunnen trekken. En die komt er wel, die volgende keer!





Reacties

Karin (authenticated)
March 17, 2011 - 20:04
Hai! Blij voor ons of over de lente / vlinder in je buik / de nieuwste film met dat ene lekkere ding? Balen van ons of van je werk / het slechte weer / het feit dat je goudvis is overleden? Laat het ons weten! Berichten op dit forum zijn meer dan welkom en we doen ons best ze te beantwoorden. Groetjes, Martijn en Karin

karen (guest)
March 17, 2011 - 20:04
ha,
die ene vlakte die wij bedoelden is de vlakte van nida. echt een super aanrader, dus mochten jullie nog tijd hebben/in de buurt zijn: ga er heen!
karen


suzanne (guest)
March 17, 2011 - 20:04
hai karin en martijn!
we wensen jullie en heel fijne vakantie en, karin: nog gefeliciteerd met je verjaardag! ik was weer eens te laat om een kaartje te sturen...
suzanne ybema (groetjes van freek)

karen (guest)
March 17, 2011 - 20:04
há, hebben jullie al iets gemerkt van de bosbranden op kreta? die waren hier in het nieuws. enne... mochten jullie nog willen weten wie de nieuwe fractievz van de pvda in de tweede kamer is geworden: mariette hamer. helaas, helaas geen diederik samson... karen

Karin (authenticated)
March 17, 2011 - 20:04
Hallo! Bosbranden hebben we nog niet gezien en Griekse kranten zijn wat moeilijk te lezen, dus we hadden er nog niets van meegekregen. Het verbaasd ons niet echt: het weer was de eerste dagen echt heel vreeemd, met een hete, droge wind. Nu is het veel beter en zoals jullie kunnen lezen genieten we. Bedankt voor de tips en berichtjes trouwens. Hoe is het weer in NL (drama's graag!)? En nog spannende (kroeg)verhalen...? x M en K

meta (guest)
March 17, 2011 - 20:04
ola, hier was het warm en zonnig erg lekker maar gelukkig zijn er nu zo af en toe buien, onweer en windvlagen. hebben treinen gepast en ongepast vertraging en ga ik zo nog even uitzoeken hoe lang ik er over doe om in groningen te komen......
geniet ook voor mij want volgende week word het nat,vies en kledder hmmm heerlijk heb er zin in tot dan
kus meta en ook van willem maar dan weer geen kus voor tinus