Gebruikers Info

Reisinformatie

Deelnemers: Martijn en Karin
Duur: 10 dagen
Datum: 23 april t/m 2 mei 2009

Rondreis Andalusie Session:other

Reis naam: Rondreis Andalusie

Landen: Spain

Reisbeschrijving: Zuid-Spanje in het voorjaar!

Deelnemers: Martijn en Karin

Start datum: 23 April, 2009

Eind datum: 02 May, 2009

inhoud

LinkAndalusie in de Lente (02 May, 2009)
LinkVertrek (02 May, 2009)
LinkNaar Sevilla (02 May, 2009)
LinkSevilla (02 May, 2009)
LinkSevilla naar Jerez (02 May, 2009)
LinkVogels! (02 May, 2009)
LinkNaar Granada (02 May, 2009)
LinkAlhambra (02 May, 2009)
LinkNaar Cordoba (02 May, 2009)

Andalusie in de Lente

We hebben er zin in: 10 dagen lang een prachtig gebied in Spanje bezoeken. Andalusie is een bekend gebied in Zuid-Spanje dat volgens de verhalen vooral in het voor- en najaar prachtig is. Het weer zou er heerlijk moeten zijn, de temperatuur aangenaam en alles staat in bloei. Dit is dan ook de tijd dat IEDEREEN Andalusie bezoekt, dus naar plaatselijke begrippen reizen we in het hoogseizoen.


We vliegen op Madrid en reizen achtereenvolgens naar Toledo, Sevilla, Jerez de la Frontera, Granada en Cordoba. De vluchten, onze auto en de hotelletjes hebben we geregeld, dus we zijn er helemaal klaar voor!

Vertrek

Hoewel er niets mis is met op tijd op je bestemming zijn, heeft het toch op je eerste vakantiedag ook wel wat om een beetje uit te kunnen slapen. We zijn allebei nog niet helemaal klaar met slapen als de wekker gaat om half 9, maar het voelt toch al stukken beter dan het 'half 7' van de weken ervoor!

We gooien onszelf na enig aandringen het bed uit en na douchen, aankleden en ontbijten gooien we de laatste spullen in de tas, ruimen het huis op, versturen de laatste mailtjes en om kwart voor 11 staan we buiten. We vangen een bus en daarna een trein en keurig op tijd checken we in. De dames achter de balie (de een wordt ingewerkt door de ander) helpen ons gewillig aan een plaatsje voorin het vliegtuig en vertellen ons alvast dat we niet heel ver moeten lopen, straks in Frankfurt. Dat scheelt, want voor iedereen die er nog nooit is geweest: je kunt je er helemaal verloren lopen!

Het geluk lacht ons toe: keurig op tijd vertrekken we vanaf Schiphol en 45 minuten en een kopje koffie later landen we alweer. Dan blijkt dat we in hetzelfde vliegtuig verder vliegen naar Madrid! We moeten er erg om lachen: we rennen het vliegtuig uit en staan dan wat beduusd stil: ... eh, vertrekt ons volgende vliegtuig niet OOK van A34. Afijn, we strekken de benen wat en voor we het weten zitten we alweer in de lucht. Ook deze vlucht verloopt keurig en om kwart voor 6 landen we. Daarna gaat het supersnel: binnen 45 minuten hebben we onze koffer EN onze auto en rijden we richting Toledo.

Trotse (tijdelijke) eigenaren van een Seat Leon zijn we, met airco. We zijn ook nog steeds de eigenaren van SopSop (onze Tomtom, waarmee jullie op de Canada-reis al kennis maakten). We hebben in het verleden wel eens lopen foeteren op SopSop, maar daar beginnen we deze reis niet aan. Keurig loodst ons technisch-wonder-in-zakformaat ons door het verwarrende wegennet rondom de luchthaven. We zetten er lekker de sokken in en rond kwart 8 rijden we Toledo binnen. De oude stad ligt er schitterend bij: op een heuvel, aan drie kanten omringd door de rivier die er omheen stroomt en bijna goudkleurig in het avondlicht. We vinden het nu al een goede keuze, deze stop. Helaas kent SopSop het officiele adres van Hotel Maria Cristina niet, maar een telefoontje aan het hotel levert een adres van de aangrenzende straat op en 5 minuten later staan we voor de deur van dit 16e eeuwse klooster, dat naast de stierenvechtersring ligt. We krijgen een prima kamer, met een meer dan geweldig uitzicht op de oude stad (het hotel ligt op 5 minuten lopen van de oude stadsmuren) en een erg leuke badkamer met karakteristieke blauwe tegeltjes.

We dumpen onze spullen en lopen dan al foto's makend naar het oude centrum, waar we heerlijk een uurtje doorheen dwalen. Toledo is vooral bekend om de prachtige oude stad met allerlei mini-straatjes. We genieten er volop van, maar al snel zijn we vooal op zoek naar een leuk terrasje met een vino en tapas! Dat lukt: we ploffen aan het laatste vrije tafeltje van een leuk terrasje waar alleen maar Spaans gesproken wordt en met een vino tinto een enorme cerveza en een schaal met ham, worst en kaas besluiten we dat het leven een feestje is. We proosten op het begin van de vakantie en als we uiteindelijk om half 12 in ons bed liggen zijn we binnen een paar minuten vertrokken, ondanks het toch wat luidruchtige verkeer buiten.


Naar Sevilla

Bij de meeste hotels die we deze week geboekt hebben, zit het ontbijt niet bij de kamerprijs inbegrepen. En dat is maar goed ook als je de prijzen ziet. Soms tot 20,= per persoon (!) voor het ontbijtbuffet! Dan verzinnen we liever wat anders! Vandaag wandelen we een paar minuten tot we net achter de stadspoort een mini-marktje tegenkomen. We vinden er sapjes en een verpakte sandwich, die we meenemen naar het koffietentje waar we net voorbij kwamen. Tussen de Spanjaarden genieten we van een cafe con leche (soort koffie verkeerd), in de zon, zonder jas. Daarna eten we op een bankje ons (kleffe) broodje op. Tijd om te vertrekken.

Helaas heeft het hotel geen kamer op 1 mei. Dat is de enige nacht waarop we nog geen kamer hebben en eigenlijk hebben we al besloten dat we nog een nachtje in Toledo willen slapen. Dat wordt komende week even online zoeken. Voor nu zwaaien we naar het leuke hotel als we wegrijden: op naar Sevilla!

Aanvankelijk is de route behoorlijk saai. Veel industrie aan beide kanten en een niet heel inspirerend landschap. Al snel wordt het echter mooier. Heuvelachtig, met hier en daar een kudde schapen, een kasteeltje op een rotspunt, (wind)molentjes en vooral heel, heel veel olijfbomen. Van de beloofde wijnvelden rondom Valdepenas (ook in Nederland bekend van de wijn) zien we niets, maar de enorme hoeveelheden olijfbomen blijven tot in de buurt van Cordoba het landschap domineren. Af en toe zien we ook El Toro: een enorme zwarte stier van hout, overeind gehouden door steigers en palen, als een ongedecoreerde reclame van Osborne sherry. Er schijnen er door heel Spanje ongeveer 100 te staan en op onze route zien we er al 3. Onderweg houden we af en toe pauze en eten en drinken een hapje. Het wordt steeds warmer, tot het uiteindelijk vlak bij Sevilla boven de 30 graden is. We zijn blij met de airco in ons auto'tje, dat overigens prima rijdt.

Uiteindelijk zijn we om half 5 bij ons hotel: SopSop brengt ons keurig tot voor de deur van hotel Melia Sevilla, een keurig en erg groot hotel aan de rand van het centrum van Sevilla. Stom toevallig kunnen we de auto op ongeveer 100 m. van het hotel gratis parkeren en tevreden nemen we onze tassen en ALLE andere dingen mee, zodat de auto volledig leeg achterblijft. We krijgen kamer 602, een geweldige kamer met een schitterend uitzicht op Plaza Espana en een park. De kamer heeft alles dat je je maar wensen kan, inclusief wireless internet tegen een bescheiden tarief. We gooien onze spullen neer en na een korte verkenning besluiten we toch dat we nog iets van de stad willen zien.

Binnen 15 minuten staan we voor de wereldberoemde cathedraal van Sevilla. Vandaag gaan we nergens meer in hebben we besloten (de cathedraal is bovendien al dicht), maar we gaan wel lekker een beetje dwalen. Dat lukt in de Barrio de Santa Cruz, de oude Juderia (joodse wijk) uitstekend! We maken onszelf al een beetje lekker door buiten langs het Alcazar en de cathedraal te lopen en duiken dan de wijk in. Die bestaat uit eindeloos veel kleine straatjes, met winkeltjes en vooral heel veel tapas barretjes. Na een paar minuten struikelen we op een pleintje bijna over een leeg tafeltje op een terrasje, in de schaduw, met een fonteintje ervoor. Tevreden ploffen we neer en bestellen een wijntje en een fles water.

Op die manier worden we al snel vriendjes met Sevilla natuurlijk! Na een tijdje, als we bijgetankt zijn, dwalen we verder, straatje in, straatje uit, pleintje over, foto hier foto daar... Uiteindelijk landen we om ongeveer 7 uur in een tapasbar, NET voor de grote massa. Het is een geweldge tent: er hangen ruim 60 hammen aan het plafond en aan de bar is het moeilijk kiezen uit alle tapas. We kiezen een glaasje Rioja, meer water en natuurlijk wat tapas.

Na anderhalf uur scheuren we ons los, om zeker 300 m verder te lopen voor we opnieuw neerploffen. Deze keer op een terras waar het tijd is voor fris en meer tapas. Uiteindelijk rollen we om 10 uur van het terras af en na een half uurtje lopen om half 11 ons bed in. Zei er iemand iets over werk? We kunnen ons er niets van herinneren!


Sevilla

De bedden liggen heerlijk en als om 8 uur de wekker gaat, overwegen we heel even om gewoon te blijven liggen. Maar ja, als je van een beetje leeg Alcazar wilt genieten, is op tijd opstaan wel handig... In onze enorme badkamer duikt Karin onder de gewone douche en Martijn onder de regendouche (eh ja, we zeiden toch dat de kamer echt alles had?) en binnen een half uurtje zijn we klaar om te vertrekken.

Om te beginnen wandelen we naar een ontbijttentje vlak bij de cathedraal. Dit oude Arabische badhuis heeft heerlijke koffie en prima 'tostadas', een soort getoaste broodjes met beleg. We doen rustig aan en als we alles op hebben wandelen we naar het Alcazar, dat als we daar aankomen, om half 10, net de deuren open gooit. Een prima timing, want hoewel we niet de enigen zijn, zijn we daarom wel in de gelegenheid om een heleboel zalen op ons gemakje en alleen, zonder anderen, te bekijken. En dat is in een prachtig gebouw als het Alcazar, geen straf...!

Het Alcazar was oorsponkelijk een fort dat als in 913 werd gebouwd. De muren herinneren daar vooral nog aan: enorm en met prachtige kantelen. Vanaf de 11e eeuw werd het uitgebreid door de Moslim taifa-heersers (een taifa is een soort klein koninkrijkje) en na de herovering van Sevilla in 1248 gingen de Christelijke heersers daar gewoon mee door. Het resultaat is een enorm complex, dat uit verschillende gebouwen in verschillende bouwstijlen bestaat en een enorme tuin, die in de 17e eeuw werd aangelegd.

Het is prachtig. We genieten vooral van de zalen die door Koning Pedro I zijn aangelegd en / of verfraaid, in de 13e eeuw. Hoewel hij een christelijk heerser was, zijn de zalen gemaakt door moslim werklieden. Overal is het karakteristieke stucwerk te zien en stralen de blauw / groen / zwart witte tegeltjes je tegemoet. We dwalen door het hele complex en vooral het eerste uur is het heerlijk stil. Daarna wordt het drukker en komen de tourgroepen in actie. We zien het hele paleis, drinken koffie, bekijken de tuinen en maken dan als toetje nog een lus langs de tegeltjes die Karin naar hartelust fotografeert.

Uiteindelijk blijkt het kwart voor 1 als we naar buiten lopen! We ploffen op het terrasje neer waar we gisteren ook al wat dronken en tanken bij. Echt honger hebben we nog niet, dus we besluiten na een rustige pauze dat het eerst tijd is voor de cathedraal. We kopen een kaartje en wurmen ons langs wat mensen heen om eens te kijken waar alle drukte toch over gaat. Eenmaal binnen en door de eerste ruimtes heen (die in Spaanse kerken traditoineel als nisjes of zelfs aparte ruimtes in de kerk bestaan) valt onze mond open... De kerk is ENORM. 126 meter lang en 83 meter breed werd de kerk gebouwd op de plaats van de oorspronkelijke moskee uit de 12e eeuw. De toren (de Giralda) herinnert hier nog aan: het is de minaret van de moskee.

We dwalen ongeveer een anderhalf uur door de ruimte. Langs het graf van Columbus, door de 'schatkamer' (met werkelijk afzichtelijke schatten), door de ovale Sala Capitular, langs het koor, met 117 uit cederhout gesneden zetels, langs de hoofdkapel, met ruim 1000 vergulde bijbelse fuguren waarschijnlijk het grootste altaarstuk ter wereld, en uiteindelijk naar de Giralda, waar Martijn naar boven wandelt over de schuine hellingen (zo gemaakt zodat wachters met hun paard naar boven konden).

Dan zijn we echt klaar. Het is half 4 en we eten een broodje en drinken een drankje op ons nieuwe favoriete terras. We houden bijna een uur pauze voor we verder gaan: even bijkomen! Om de dag te besluiten wandelen we door de belangrijkste winkelstraten en trakteren we onszelf op koffie en een chocogebakje in een soort toetjes-bar, een fenomeen dat Karin al eens in Barcelona heeft gezien.

Daarna gaan we terug naar ons hotel. Onderweg komen we langs de Placa de Espana, het gebouw dat Sevilla in de jaren 20 van de vorige eeuw definitief op de kaart zette tijdens de Iberico-Americana Wereldtentoonstelling. Het ziet er wat vervallen uit en een deel staat in de steigers. We wandelen er langs op weg naar ons hotel, waar we uiteindelijk om half 7 neerploffen. Ongeacht wat we verder gaan doen: nu gaan we eerst even plat!


Sevilla naar Jerez

Het regent! We niet helemaal verrast als we naar buiten kijken nadat de wekker is gegaan (we hebben gisteravond het weerbericht bekeken), maar een beetje flauw vinden we het wel. Het komt met bakken naar beneden. Daar gaat ons plan om vandaag op weg naar Jerez de la Frontera vogels te kijken. En het is zondag: de dag dat (in ieder geval in Zuid-Spanje) niet veel gebeurt!

Afijn, het vergt wat aanpassing vandaag, dus om te beginnen draaien we ons nog maar eens om. Daarna wandelen we rustig onder de douche door, ruimen de rotzooi op en checken uit. Het is een prima hotel, hoewel iets verder lopen van het centrum dan we dachten, al is niet iedereen het daarmee eens. Als we naar buiten lopen bedenken we dat we niet eens verteld hebben dat we gisteren een offciele 'demo' voor de deur hadden! Zeker 10 man met spandoeken die een enorme herrie maakten door met takken en hamers op een aantal metalen vaten te meppen... om 8 uur 's ochtends! Gelukkig waren wij al op! Helaas hebben we niet ontdekt waar het allemaal om ging. Vandaag staat er niemand: zondag 9 uur/half 10 is voor demonstranten wat te vroeg waarschijnlijk...

Wij zijn wel blij met het hotel en we zijn al helemaal blij met het gratis parkeren dat we de afgelopen dagen hebben gedaan... op een mini-afstand van het hotel. Dat is nu de regen met bakken uit de lucht komt ook erg fijn. Martijn rent naar de auto en rijdt 'm keurig voor. Daarna doen we nog even ons best om het centrum in te rijden met de auto, maar dat geven we snel op. We vertrekken richting Jerez.

Onderweg stoppen we langs de snelweg bij een soort ontbijt-barretje. Het is er een vreselijke herrie binnen. 3 dames doen hun best om zeker 12 mensen tegelijk te voorzien van koffie, thee en broodjes. Ze blijven er wonderbaarlijk vriendelijk onder en zijn zeer geduldig als we ons door wat onbeholpen Spaans heen worstelen. Een lekkere koffie en broodje later zijn we weer onderweg. We scheuren over de snelweg met langs beide kanten geel bloeiende brem en uitzicht op glooiende heuvels. Na het betalen van de tol (de eerste deze vakantie) is het nog 40 kilometer naar Jerez. Daar rijden we met dank aan SopSop regelrecht naar Hotel Prestige Palmera Plaza. Een enorm chique 5 sterren hotel waar we de komende twee nachten voor een habbekrats logeren! We parkeren verderop in de straat gratis op een pleintje en checken in, in een enorme suite met een eigen terras. Geweldig!

We rommelen een beetje aan en als de regen wat minder is geworden lopen we naar het centrum. Ondanks de regen ziet Jerez er enorm leuk uit! Veel leuke pleintjes en straatjes, veel groen (palmbomen!) en overal eettentjes (al zijn de meesten vandaag dicht). We bezoeken eerst het Alcazar, de van oorsprong Moorse burcht waar later door de Christenen een kasteel in is gebouwd. We krijgen vriendelijke uitleg van een uitstekend Engels sprekende kassamedewerker en dwalen anderhalf uur door de voormalige moskee, de badhuizen, de tuinen en het kasteel. Halverwege houdt het op met regenen en breekt de zon door en ziet de wereld er nog vriendelijker uit. Het is een leuk bezoek en het maakt ons lekker voor nog iets leuks. Sherry bijvoorbeeld, waar Jerez (nee het is geen toeval dat het bijna hetzelfde klinkt) zo beroemd om is!

Helaas blijkt het op zondag zo ongeveer onmogelijk om in de middag een Sherry Bodega (sherryboer) te bezoeken. We wandelen daarom als troost een rondje door het centrum om uiteindelijk bij tapasbar Juanito op een terrastafeltje neer te ploffen. We eten opnieuw heerlijk: een soort pannenkoekjes met mini-garnaaltjes (die er integraal ingegaan zijn: ze kijken ons nog aan!), gehaktballetjes in sherrysaus en roerei met chips...! Ja echt en het smaakt nog lekker ook! Karin neemt er een glaasje Tio Pepe sherry bij: wereldberoemde droge sherry van de bodega die we net gezien hebben. We maken ook plannen voor de rest van de dag: wat nu? 'Juanita' (de bijnaam van de Lonely Planet, door de Spaanse schone die op de voorkant staat) weet raad: een bezoek aan de hammam van Jerez!

We moeten dan wel reserveren en hopen dat er plaats is om 6 uur. We wandelen er meteen even naar toe en het lukt! Het is overal erg rustig in Jerez en ook hier is er plaats zat (een verademing na Sevilla). Nadat we in het hotel lekker een tijdje hebben gelezen en onze zwemspullen hebben opgehaald, zijn we keurig om 6 uur terug. We krijgen hoesjes voor over onze schoenen, een handdoek en een soort blauwe dunne, rubberen 'sokken' die we vanaf het moment dat we ons uitkleden ons hele bezoek moeten dragen. Na het omkleden komen we in een schemerige ruimte, met koepels en bogen, verlicht door kaarsen en kleine gekleurde lampen. Het is helemaal ingericht als een Arabisch badhuis, met een lauw, een warm en een koud (echt koud!) bad en een ruimte om even te zitten. De bedoeling is dat we de drie baden afwisselen en verder niets doen, voor ongeveer anderhalf uur. We krijgen halverwege iets te drinken (zoete muntthee, hoe kan het ook anders) en krijgen een seintje als we eruit moeten en verder hoeft er niets... Zelfs Martijn geniet met volle teugen: anderhalf uur is te overzien en het water is heerlijk. Met nog 2 andere stellen is het erg rustig en iedereen doet zijn best om zo stil mogelijk te zijn (hoewel dat bij een duik in een koud bad niet iedereen lukt!) en elkaar niet in de weg te zitten. De omgeving is prachtig en we ontspannen volledig. We fluisteren wat met elkaar, maar gewoon zitten en ontspannen is ook al heerlijk.

Als we eruit gaan zijn we verbaasd dat er al anderhalf uur voorbij is. We douchen en zijn wat verrast om te ontdekken dat het nog licht is buiten, na het schemerdonker van het badhuis. Tevreden lopen we richting hotel. Helaas zijn alle eettentjes die we tegenkomen dicht en uiteindelijjk eten we een wat ongeinspireerde sandwich in het hotel. Daarna vallen we als een blok in slaap in de doodstille hotelkamer. Morgen zon en vogels?


Vogels!

Na een heerlijke nacht slaap, zitten we al om half 9 in de auto. We willen vandaag vogels zien, op zoveel mogelijk verschillende manieren. Het weer is vandaag weer prima: zon en zo'n 22 graden. Heerlijk! We rijden eerst met behulp van SopSop naar Sanlucar de Barrameda, aan de monding van de rivier die Nationaal Park Donana afscheidt van de rest van de wereld. We hopen voor vanmiddag een boot te kunnen boeken. Het is alsnog even zoeken naar het kantoor en als we het gevonden hebben blijkt dat we alleen 'nu' (tocht van 10 uur) nog maar mee kunnen: die van 4 uur is vol. Op dat moment komt er achter ons een schoolklas binnen (groep 5 gokken we) , met een juf die in rap Spaans praat en met een briefje wappert. We kijken elkaar aan, bedanken vriendelijk en maken dat we weg komen. Als we na het kopje koffie en het broodje langs de boot komen, zien we de schoolklas over het dek rennen...

We stappen in de auto en denken SopSop te programmeren om ons naar een natuurreservaat onder Sevilla te brengen. Helaas, SopSop crasht.... en blijft crashen. Uiteindelijk zetten we hem uit (die gaat terug voor reparatie als we in Nederland zijn) en bedanken in gedachten de vrienden die de prima kaart van het gebied aan Karin cadeau hebben gedaan. Die komt nu extra van pas! Met wat hulp van de kaart, aanwijzingen van Karin en stuurmanskunst en richtingsgevoel van Martijn rijden we in 1 keer Sanlucar d. B. uit en zitten we in no time op de weg die we willen hebben.

Daarna scheuren we in ongeveer anderhalf uur naar natuurreservaat Canada de Parajos, ongeveer 20 kilometer onder Sevilla. Een tip van Juanita (de LP) en nog voor we de auto uit zijn zien we al ooievaars en roofvogels (een soort kiekendief) hoog boven de weg zweven! We kopen een kaartje van een dame die een 'pocito' Engels spreekt (om vervolgens alleen maar Spaans te spreken, afgewisseld met af en toe ' okay?') en waarvan we niet mogen fotograferen. Een verbod waar we ons keurig aan houden... zolang ze ons kan zien. Een regel die de paar mensen die we tegenkomen allemaal hanteren zo te zien.

Het is geweldig. Op een oppervlakte van ongeveer een vierkante kilometer zitten zo'n 150 soorten vogels. Sommigen in hokjes, maar de meesten vliegen, zwemmen, lopen, waggelen, piepen en toeteren gewoon vrij rond. We zien zeker 60 soorten (zo niet veel meer) en genieten met verrekijker en het blote oog en af en toe het fototoestel van al deze verenbaaltjes. Ooievaars (twee soorten), flamingo's, roofvogels, zeker 20 soorten eenden, 6 soorten reigers, 2 soorten pauwen (waaronder een volledig witte!), 3 soorten ibissen, kraanvogels en verder lepelaars, boomklevers, plevieren, sterntjes, eindeloos veel stelt- en wadlopers: eigenlijk teveel om op te noemen. We kijken onze ogen uit en genieten met volle teugen: ook van de wat verdwaalde struisvogel (de enige semi-tamme vogel) die bij het kantoor rondhangt en ons gezellig een tijdje gezelschap houdt.

Na anderhalf uur ploffen we tevreden op het terras: tijd voor een drankje. En daarna is het tijd voor lunch. Op nog geen 2 kilometer zuidelijker vinden we een restaurant, dat bomvol zit met locals. Duidelijk: daar moeten we zijn. We eten vervolgens de lekkerste lunch in tijden! Op goed geluk bestellen we wat dingen en de heerlijke viskroketjes, de gefrituurde gamba's en de uitstekende kip zijn werkelijk om je vingers bij op te eten. We nemen nog een drankje en als om half 3 de tent leeg loopt rekenen we af met de vriendelijke rap Spaans pratende barman.

De rest van de middag besteden we aan het rondtouren door de omgeving (langs de randen van het moerasland) en het wandelen door een tweede natuurgebiedje waar het opnieuw stikt van de (broedende) ooievaars, de roofvogels, de flamingo's en kleinere watervogels. We genieten met volle teugen en de tijd vliegt.

Rond half 6 schoppen we onszelf richting huis, na een kort bezoek aan een supermarkt. We nemen brood, kaas, chips, wijn, yoghurt en fris mee. Diner op ons eigen terras en morgen een ontbijtje in de zon op datzelfde terras, dat lijkt ons wel wat. En verder lezen en 'nietsen'... zalig!


Naar Granada

We liggen na de wijn en de lekkere hapjes op tijd in ons mandje en door de stilte en riante bedden is het maar moeilijk opstaan de volgende ochtend. Zeker omdat het best vroeg is als de wekker gaat. Toch willen we op tij weg. We gaan onze reisdag goed besteden!

Om half 9 zitten we in de auto, nadat we de route nog even hebben gecontroleerd online en hebben afgerekend. Dag Jerez, we komen graag nog eens terug, maar dan niet op een zondag :-) We rijden vandaag naar Granada, maar dan wel via de toeristische route. Het is helaas nogal bewolkt, dus optimaal genieten van de uitzichtjes zit er niet in, maar dat mag de pret niet drukken. We rijden met behulp van kaart en richtingsgevoel de stad uit en na een half uurtje rijden zien we Arcos de la Frontera liggen. We stoppen er niet, maar het ligt keurig op de route en de ligging is nogal spectaculair. De oude stad lig precies op de rand van een klif! Van bovenaf kijk je over een enorme glooiende vlakte (bebouwd, met heuvels en bergen in de verte) en vanaf beneden kijk je zeker 80 meter recht omhoog tegen een klif aan, waar de randen van gebouwen net overheen piepen. Een bijzonder gezicht en we rijden een rondje om de stad heen, om er optimaal van te genieten.

Daarna rijden we verder naar het oosten. De route is prachtig: aanvankelijk over glooiende groene velden, maar hoe verder de heuvels en uiteindelijk rijden we in de bergen. Spanje is in een aantal gebieden erg vlak, maar op andere stukken vliegen de 'sierra's' je om de oren. Dit is de Sierra de Grazalema, genoemd naar het meest pittoreske dorpje van de bergketen. De bergen zijn maar bedekt met een dun laagje groen: de rotsen steken er overal tussendoor. Langs de weg groeien ontelbaar veel veldbloemen in allerlei kleuren en ook de olijf- en andere bomen komen we tegen.

Helaas merken we goed dat het niet zulk mooi weer is: het enige uitzichtspunt dat we tegenkomen ligt volledig in de mist. Al grappend dat dat een heel bijzonder plaatje oplevert ('only happens maaybe once or twice a year!') steken we de pas over. We treffen ook Grazalema in de mistflarden aan, maar als we aankomen knapt het al op. We parkeren de auto en zoeken een café op, in dit meer dan schattige dorpje. Twee cafe con leche en een chocobroodje later wandelen we een rondje. Er is markt: 8 kledingstalletjes, 1 groentestalletje en 1 busje waarvan de eigenaar uit de achterbak allerlei soorten koekje verkoopt.

We rijden verder, naar Ronda. Daar worstelen we ons met behulp van bordjes, de kaart en opnieuw ons richtingsgevoel, naar de 'nieuwe brug' die Ronda beroemd maakt. Deze brug plakt de oude en de nieuwe stad aan elkaar met een brug die een kloof van ongeveer 100 m diep oversteekt. We rijden over de brug en werpen een blik over de rand. Daarna kijken we elkaar aan: het stikt van de toeristen (de helft van alle costa-toeristen loopt hier rond zo te zien) en parkeren wordt een drama.... Dag Ronda, misschien tot de volgende keer. Het lijkt een erg schattig dorpje, dat volkomen onder de voet gelopen is / wordt. We hoeven even niet zo nodig.

Verder maar weer, maar nu pakken we de snelweg. We rijden naar het noorden, tot we moeten afslaan naar het oosten om in Granada terecht te komen. We willen echter nog een stop maken, in Antequera. Daarvoor stoppen we eerst langs de snelweg bij een tankstation annex tapasbar. We hebben gemerkt dat die vaak verrassend goed zijn in Spanje langs de snelweg. Anders dan in Duitsland, waar het weliswaar efficiënt en goed geregeld is, maar er ook geen smaak meer aan de verschillende 'raststattes' zit, zijn de tentjes hier allemaal erg persoonlijk. Vaak zie je behoorlijk wat locals van een achteraf weggetje er iets komen eten. Ook deze keer eten we een prima broodje en drinken een lekker bakkie. Daarna rijden we door naar Antequera, De eerste reden voor deze stop zijn de drie 'dolmen' of grafheuvels die aan de rand van de stad liggen. De twee die we bezoeken (Mengha en Viera) zijn uit ongeveer 2500 v. Chr. Vooral de grootste (Mengha) is een architectonisch wonder. Enorme rotsblokken, waarvan de zwaarste naar schatting 180 ton weegt, zijn tegen elkaar aangezet op een manier die 4.500 jaar later nog stand houdt! Mengha ligt bovendien zodanig dat op de dag van de zonnewende, de zon recht de tombe invalt. Geleerden denken dat dit niet zozeer met de zon te maken heeft, maar met de 'heilige berg' die er tegenover ligt en die verdacht veel weg heeft van het gezicht van een liggende mens. Er gaan nogal wat theorieën over die berg en de grafheuvels ('heilige interactie tussen mens en kosmos'), maar ongeacht de verhalen zijn het indrukwekkende menselijke prestaties, die tombes. In 1 van de heuvels zit zelfs een soort gat / waterput van bijna 20 m. diep. Omdat dit pas een paar jaar geleden is ontdekt, zijn ze er nog niet uit wanneer dat gat is gemaakt en waar het voor diende... Het zijn immers grafheuvels, dus 'waterput' lijkt niet zo logisch!

We brengen er een prettig half uurtje door en rijden dan door Antequera heen naar de tweede reden voor het bezoek aan deze stad. Op ongeveer 12 kilometer zuidelijk ligt El Torcal NP, een karst-gebied waar wind, regen en zon de voormalige zeebodem (nu op ongeveer 1350 m. hoog) op prachtige wijze hebben geërodeerd, zodat fantastische rotsvormen ontstaan. Dat willen we zien! We rijden de bergen in, wat op zich al de moeite waard is en de laatste 500 m. naar de parkeerplaats rijden we inderdaad door prachtige 'pannenkoek-bergen'. Laagje op laagje op laagje steen, in plateaus en pilaren en in bergwanden. Het is een prachtig gezicht en Karin klikt er vrolijk op los!

Bij het informatiecentrum ontwijken we vakkundig de bussen schoolkinderen en maken plaatjes vanaf een uitzichtspunt. Daarna besluiten we dat we nog wel wat meer willen zien. Er zijn twee wandelingen uitgezet: een gele van 2 uur die wel erg ambitieus is, maar ook een groene van 45 minuten. We zijn niet de enigen op het pas, maar de schoolklas is ons erg ver vooruit dus daar hebben we geen last meer van en de overige bezoekers houden rekening met elkaar, waardoor het lekker rustig blijft. De rotsen zijn spectaculair en hoewel het hier en daar wat klimmen is, genieten we van de wandeling. Vooral als we helemaal aan het einde een soort wilde berggeiten op de rotsen zien! We komen er niet helemaal achter wat het zijn, maar ze rennen over de smalste rotspaadjes alsof het niets is en blijven zelfs even staan voor de foto.

Uitgeput ploffen we daarna in de auto, drinken een fles water leeg en besluiten dat het mooi is geweest. In ongeveer anderhalf uur scheuren we naar Granada. Daar aangekomen rijden we aanvankelijk zonder problemen richting hotel. Maar dan begint de ellende: 1-richtingsverkeer, opgebroken wegen (heeeeeeel veel opgebroken wegen), wegen waarop je alleen maar rechtdoor of rechtsaf mag (in plaats van links, wat we zo graag willen)... Granada is een verkeerskundige ramp. Na een uur (!) rijden we EINDELIJK de straat van het hotel in. Bekaf en behoorlijk klaar met autorijden in deze stad, parkeren we de auto in een parkeergarage verderop en wandelen een klein stukje terug. We krijgen gelukkig een hartelijk ontvangst en een geweldige, stille kamer. We gooien onze spullen neer en omdat het inmiddels bijna half 9 is gaan we meteen weer naar buiten, om een hapje te eten. Vlak bij het hotel blijkt een geweldig straatje helemaal vol tapas-barretjes! We kiezen een leuke uit en eten werkelijk heerlijk: albondigas (gehaktballetjes), gegrilde gamba's en patatas con aioli (aardappelen met knoflook). We drinken er een glaasje bij en zijn de ellende van het autorijden al bijna weer vergeten!


Alhambra

Piep, piep, piep... piep, piep, piep. Het is nog donker buiten en volkomen gedesoriënteerd proberen we de wekker te vinden. Welke gek vindt kwart over 6 een goed tijdstip om op te staan in de vakantie?! .... eh, wij dus. Nouja, echt geweldig vinden we het niet, maar we willen toch wel erg graag naar het Alhambra.

De afgelopen weken hebben we geprobeerd kaartjes te krijgen via Internet, maar steeds ging er bij 1 van de laatste stappen iets mis. Andere computer, andere browser: niets hielp. In Spanje aangekomen schakelden we de baliemedewerkers van hotels in, maar helaas: de vooraf te bestellen kaartjes bleken uitverkocht tot begin mei! Dan blijft er nog maar 1 optie over: ruim voor openingstijd van de kassa van het Alhambra zelf voor de deur gaan liggen, op de dag dat je naar binnen wil. En die kassa gaat open om 8 uur. Als je zeker van kaartjes wilt zijn, moet je er om 7 uur wel zijn, werd ons van verschillende kanten verzekerd. Je kunt dan alleen hopen op ochtendkaartjes zodat je niet pas vanaf 14 uur naar binnen mag (de kaartjes zijn verdeeld over ochtend (vanaf half 9) en middag (vanaf 14 uur)) en op een zinnig tijdstip waarop je het Nasaried Palace binnen mag. Voor deze belangrijkste bezienswaardigheid van het Alhambra moet je je aan een op je kaartje geprinte tijd houden. Per half uur geven ze x kaartjes uit en te laat komen betekent niet naar binnen!

Afijn, en daarom is het nu kwart over 6 en proberen we onszelf te vertellen dat het ECHT de moeite waard is. We rennen onder de douche door en graaien onze tas mee. Gelukkig hebben we gisteren alles al klaar gelegd, zodat we nu in ieder geval niet na hoeven te denken. We drinken een sapje en kwart voor 7 staan we buiten.

Een stukje verderop in de straat maken we een taxichauffeur blij, die keurig de meter aanzet en ons voor 4 ½ euro tot voor de deur van het Alhambra brengt. Daar blijkt '7 uur voor de deur' een prima tip. Er zijn ongeveer 30 mensen voor ons en achter ons loopt het rap vol. We gaan geduldig in de rij staan en zijn blij met de truien en jas. Het is weliswaar prachtig helder, maar (of 'en daarom') erg fris! Om half 8 is het enorm druk en staat er een lange rij. Gelukkig gaat ook de koffietent om de hoek open en we warmen op bij een verse, door Martijn gehaalde, bak koffie.

Stipt 8 uur gaat de deur open en binnen 10 minuten zijn we aan de beurt. We krijgen ochtendkaartjes (er wordt omgeroepen dat er vandaag maar 100 ochtendkaartjes over zijn en 400 middagkaartjes, wat geen groot aandeel van de dagelijkse 6.000 kaartjes is!) en de tijd voor het paleis is 9:00 uur! Beter kan bijna niet en we zijn meteen in een juichstemming. Het betekent dat we meteen naar binnen mogen en dat we relatief snel het paleis in mogen, als het nog niet zo belachelijk druk is. We huren een audioguide (Martijn luistert en doet de samenvatting en Karin klikt plaatjes) en lopen stipt half 9 naar binnen.

Daar bezoeken we eerst het paleis van Carlos V. We vinden het maar een suf gebouw: een cirkel in een vierkant gebouw, met veel tierlantijnen aan de buitenkant. Er is een complete vleugel van het Nasaried Palace voor gesloopt en ondanks dat we die vleugel natuurlijk nooit hebben gezien, vinden we het zonde! We gaan buiten klaarstaan om het Nasaried Palace binnen te gaan, wat inderdaad stipt om 9 uur gebeurt. En dit paleis... tja, we worden er stil van. Het is onbetwist het hoogtepunt van een bezoek aan het Alhambra.

Het bezoek is prachtig opgebouwd, zodat je steeds mooiere zaken ziet. De kleuren zijn sober (zachtgeel, gebroken wit, bruin en hier en daar kleurige mozaïektegels in roodbruin, geel, groen, blauw en zwart) maar het stucwerk is overweldigend. Arabisch schrift en geometrische vormen overheersen en hier en daar zien we een wapenschild. Overal is water: in fonteintjes en stromend langs paden en door zalen, maar ook vlak en rimpelloos, als een enorme spiegel waar een paleis in weerkaatst. Er wordt gespeeld met licht en schaduw en overal zijn ingenieuze gaten om wind binnen te laten, maar hitte buiten.

We zien het voorhof, de audiëntiezaal, de leeuwenzaal met 124 zuilen, de zaal van de 2 zusters, genoemd naar de twee enorme platen marmer op de vloer, de binnenplaatsen met fonteintjes, de doorgangen en hoekjes en teveel om op te noemen. We kunnen zelfs bij het badhuis even om de hoek kijken: een deur die meestal gesloten blijft. Karin schiet enorm veel plaatjes en al met al brengen we ruim 2 uur door in dit paleis.

Uitgeput ploffen we – na een plaspauze uiteraard – buiten neer in de zon (na het koukleumen in de rij zijn we van het koele paleis niet echt opgewarmd!) en vissen een sapje uit de tas. Even bijkomen, maar jongens wat een geweldig paleis! We begrijpen de ophef erover volkomen! Vooral Karin is helemaal fan en zou het liefst meteen nog een keer gaan, maar dan graag zonder mensen. Al zijn we maar wat blij met het vroege tijdstip: als we de rij nu zien, zijn we extra blij dat we zo vroeg waren!

Na even bijkomen bezoeken we het Alcazaba: de overblijfselen van het fort dat op de hoek van het Alhambra-complex stond. We wandelen over de binnenplaats en een stuk van de muren en genieten van het uitzicht op de nog steeds besneeuwde bergen van de Sierra Nevada in de verte. Martijn beklimt ook de toren. De jassen gaan de tas in: het is goed opgewarmd en we smeren ons tussendoor toch maar in. Als we al die verbrande koppen zien, lijkt het geen domme actie!

Na het fort bezoeken we nog verschillende tuinen in het complex en daarna de Generalife. We denken er even doorheen te rennen, door deze 'architecten tuin', maar hoe verder we komen, hoe meer we onder de indruk zijn. Overal bloemen, fonteintjes, struiken, uitzichtjes etc. etc. Achter elke hoek ligt een nieuwe verrassing, tot we uiteindelijk niet verder kunnen bij de 'watertrap'. De leuningen van deze trap, bestaan uit en soort goten, waar – ingenieus omhooggepompt – water doorheen stroomt.

Daarna is het op. Met alle plas-, zit- en drinkpauzes erbij zijn we ruim 5 uur binnen geweest. We hebben honger en Karin heeft geen benen meer over. Maar het was het meer dan waard. Dit was zonder meer een, zo niet het hoogtepunt van onze vakantie!

We wandelen rustig naar beneden, tot we op Plaza Nueva op een terrasstoel neerploffen, om daar bijna een uur niet meer vanaf te komen. We eten en drinken wat en besluiten dat we dan nog 2 dingen willen: even dwalen door de wijk rondom de cathedraal en de Capilla Real (de tombes van de katholieke koning Fernando en Koningin Isabel) bezoeken.

We beginnen met het dwalen, wat natuurlijk niet gaat zonder onderweg nog een drankje te doen, en al is het niet eens de beroemde Albayzin (de moslimwijk) met zijn kleine straatjes, ook deze (winkel-)straatjes zijn erg leuk. We vinden onderweg het oude gebouw waar in de tijd van de Moorse overheersing kolen werden verhandeld (als brandstof), met een prachtige façade. Ook de oude zijdenbeurs is geweldig: kleine straatjes met prachtige versieringen en tegenwoordig veel souvenirshops. En veel restauratiewerkzaamheden: de helft van alle gebouwen lijkt wel ingepakt.

Ook de Capilla Real waar we we uiteindelijk uitkomen is gedeeltelijk ingepakt, maar zo spannend was de buitenkant toch al niet. De binnenkant willen we zien. We mogen helaas geen foto's maken, maar worden binnen getrakteerd op de meest ongelooflijke - in onze ogen afschuwelijke - barokke krullen en tierlantijnen. De marmeren graftombes - vier in totaal, van Isabel, Ferdinand, zoon Philip en zijn vrouw Johanna de Waanzinnige - zijn wel erg mooi (vooral die van het oorspronkelijke paar, die gemaakt zijn door een leerling van Michelangelo). Het hoofdaltaar is indrukwekkend en afschrikwekkend tegelijk. Het is prachtige bewaard gebleven en laat als afschrikwekkend voorbeeld vooral de martelaren zien, waarvan er 1 onthoofd wordt en 1 levend gekookt in olie. Heel fijn, al die details. De kerkschatten die we in het naastgelegen gebouw zien zijn ook de moeite waard: de bijbel uit de 15e eeuw van Koningin Isabel, de oorspronkelijke vaandels waarmee de Christelijke herovering van Granada duidelijke werd gemaakt aan de inwoners en de kroon en scepter van de koningin zijn wat ons betreft hoogtepunten.


En dan is het helemaal op. We wandelen terug naar het hotel en ploffen uitgeput op het bed. Uiteindelijk landen we om half 9 - na wat uurtjes lezen en slapen - in een restaurantje, dat voor het eerst deze vakantie een echt foute keuze blijkt. We eten niet lekker en het troost-toetje valt - door het onverwacht gesloten zijn van het bedoelde tentje - ook nog in het water. We halen onze schouders op. Wat ons betreft kan er niets meer fout gaan vandaag. Wat een topdag!

Naar Cordoba

Vanochtend gaat de wekker op een vriendelijker tijdstip. Het is half 9 en we doen lekker rustig aan. We hebben nog een paar plannen en dan rijden we naar Cordoba, de laatste stad van ons (veel te korte) bezoek aan Andalusië.

De eerste stop is de markt die gisteren dicht was. Het is een kleine, overdekte markt die vooral veel vlees- en visstalletjes heeft. In sommige stalletjes liggen wel 5 soorten garnalen; in anderen grijnzen de schapenkoppen je tegemoet. Niet in alle gevallen ons ding, zo 's ochtends vroeg, maar het is erg leuk om tussen allemaal 'Granadezen' (?) te lopen die inkopen willen doen. De sfeer is gemoedelijk en er wordt in druk Spaans onderhandeld.
Als we uitgekeken zijn willen we de cathedraal nog in, maar die blijkt pas om kwart voor 11 open te gaan voor (niet-religieuze) bezoekers. Helaas, die slaan we dus over. We lopen nog een keer door de ministraatjes van de oude islamitische zijdenbeurs en eten vervolgens een rustig ontbijtje in het leuke cafeetje dat bij ons hotel hoort. Een prima idee en we zijn sowieso erg tevreden over het hotel: perfecte ligging, enorm aardige mensen en een geweldige rustige kamer. Een aanrader!

De stad uitrijden blijkt een eitje... Natuurlijk is het altijd makkelijker om van een specifiek adres naar 'ongeveer richting snelweg' te rijden dan andersom, maar een beetje flauw vinden we het wel. We kiezen in ieder geval voor een rechtstreekse route naar Cordoba, over een leuke B-weg en dat blijkt een prima keuze. Het land is heuvelachtig, met werkelijk miljoenen olijfbomen.

- wordt vervolgd -





Reacties

Karin (authenticated)
March 17, 2011 - 20:09
Het is er weer tijd voor: de brievenbus staat open voor vragen, nieuwtjes, roddels, klachten, berichtjes en andere (on)zin. Kom maar op! Martijn en Karin

marijke/theo (guest)
March 17, 2011 - 20:09
hallo lieve kinders,
zijn weer thuis. hebben een prima mid-week vakantie gehad. alweer een mooi stukje nederland bekeken in een prachtig jaargetijde met werkelijk schitterend weer. het was een cadeautje!
net jullie verhaal gelezen; klinkt goed. ben benieuwd naar het vervolg. nog een fijne tijd gewenst. liefs van theo en marijke.

meta (guest)
March 17, 2011 - 20:09
ola, nou dat klinkt allemaal super lekker en mega relaxte. geniet er van.
heb helaas niks te roddelen het leven kabbelt hier voort.
kus meta

mrijke en theo (guest)
March 17, 2011 - 20:09
lieve kinders,
nog even een paar zinnen voordat jullie weer richting huis gaan. leuk hoor jullie verslag van de laatste dagen; er klinkt veel plezier en flink genieten doorheen.
nog even en dan weer naar ons kleine, maar ook mooie kikkerlandje. zal nog even proberen het mooie weer vast te houden. in ieder geval een heel goede thuisreis gewenst. liefs van t/m