Gebruikers Info

Reisinformatie

Deelnemers: Martijn en Karin
Duur: 8 dagen
Datum: 6 t/m 13 juni 2007

Azoren: de feiten

Hoofdstad:  Ponta Delgada (op Sao Miguel)
Status: Autonome regio van Portugal
Aantal inwoners: ca. 250.000
Tijdsverschil: 2 uur vroeger
Voltage: 220 volt
Taal: Portugees
Godsdienst: 94% Rooms Katholieken
Oppervlakte (alle eilanden bij elkaar): 2.314 km2
Ligging: in de Atlantische Oceaan, circa 1.448 km westelijk van het vasteland van Portugal

Terceira, het 3e eiland

Terceira is het is het meest dichtbevolkte eiland van de archipel. Het eiland werd als eerst ontdekt in 1434. Het eiland kreeg de naam Brazilië: die naam verscheen eerst als I DE Brazi in de Venetiaanse kaart van Andrea Bianco (1436), in een bijlage bij één van de grotere eilanden van de Azoren. Het eiland werd herontdekt door Diogo de Teive op 1 januari 1451, in opdracht van Hendrik de Zeevaarder. Hij noemde het eiland Jezus Christus (Jesus Cristo). Later werd de naam veranderd naar Terceira, dat derde betekend, omdat het 't derde eiland was dat ontdekt werd.

De hoofdstad Angra do Heroísmo staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO. De naam betekent "baai van de heldenmoed", en slaat op de strijd die de Azorianen hebben gevoerd tegen het leger van Miguel, de koning van Portugal in 1828.

Azoren: geschiedenis

De Azoren waren al bekend bij de Grieken en Romeinen en kwamen voor het eerst op landkaarten voor in 1351. Portugese zeelieden stapten in 1427 of 1431 aan land, maar kolonisatie begon pas in 1445 met Diogo de Sevilha of Goncalo Velho Cabral. Gedurende deze periode waren de Azoren een tussenstop voor de vloten van ontdekkingsreizigers als ze terugkeerden van de Nieuwe Wereld.

Toen de koning van Spanje in 1580 ook koning van Portugal wist te worden, bleven de Azoreanen zich lang hiertegen verzetten. Dit totdat Filips II van Spanje in 1583 als kersvers koning van Portugal zijn gecombineerde vloot stuurde om zijn autoriteit over heel Portugal te doen gelden en om Franse handelaars te verjagen.

De van oorsprong vulkanische eilanden zijn tegenwoordig in toenemende mate een toeristische bestemming, maar ook nog steeds een belagrijkse pleisterplaats halverwege de Atlantische Oceaan.


Het weer

Als je een zonvaste bestemming zoekt, moet je niet naar de Azoren. De eilanden zijn beroemd (of berucht) om hun "4 seizoenen op 1 dag". Binnen een halve dag hadden al 2 locals ons verteld dat de razendsnelle afwisseling van zon en regen ´erg normaal´ is. Elk eiland heeft een eigen microklimaat en dat betekent kortweg dat er vooral geen peil op te trekken is. Weersvoorspellingen voor meer dan 1 dag vooruit zijn erg onbetrouwbaar. Het is wel zo dat als je regen hebt er altijd nog een serieuze kans op zon is. Tja, het komt ook wel ergens door, dat die eilanden zo groen zijn...


Sao Miguel

São Miguel, ook wel bekend als het "Groene Eiland," is het grootste eiland van de Azoren met 759 km² en het grootste aantal inwoners (140.000). De meeste bewoners wonen in de hoofdstad Ponta Delgada. Vanaf Ponta Delgada zijn er vliegverbindingen met Lissabon, Madeira, Duitsland, sinds 2006 ook één maal per week naar Nederland, Noord-Amerika en de andere eilanden van de archipel.

Een bekend stuk natuur aan de westkant van het eiland is de Sete Cidades, een tweetal meren gelegen in een krater met een omtrek van 12 km. In het oosten zijn de warme bronnen van Furnas, en de botanische tuin in dat stadje, een bezoek waard. Op het eiland worden o.a. thee, bananen en passievruchten verbouwd.

Het eten

Op de Azoren vielen ons natuurlijk de vele vissoorten op. Vers gegrild of in visstoofpotten en vissoepen: je kunt het zo gek niet bedenken. Wat wel opvallend is dat de vis op je bord vaak "zwemt" in saus. Als je daar niet van houdt: vooraf even aangeven!

Wat het vlees aangaat, valt meteen de ‘alcatra’ van het eiland Terceira op. De stoofschotels, met vlees, kip of vis, worden vaak uitstekend klaargemaakt, maar als je de vleesversie neemt, moet je je er bewust van zijn dat het draadjesvlees is. De ‘cozido das Furnas’, waarbij hermetisch afgesloten pannen onder de grond worden geplaatst en het voedsel gekookt wordt door de warmte van de aarde, hebbenn we even overgeslagen. De lucht van rotte eieren lokt wat minder. Het schijnt wel een delicatesse te zijn.

Elk eiland heeft verder zijn eigen kazen van uitstekende kwaliteit. De beroemdste is wel die van São Jorge, die in Portugal simpelweg "queijo da ilha" (‘eilandkaas’) wordt genoemd.

Bij de nagerechten mag je beslist de ananas niet missen. Lekker zoet en veel verser dan wat wij gewend zijn, is het een echte aanrader!

Verkeer

Lekker rustig! Hoewel Angra ´s ochtends en aan het eind van de dag redelijk druk kan zijn en ook aan de dichtbevolkte oostkust van Terceira redelijk wat auto´s rijden, kan je op sommige plaatsen op totaal verlaten wegen komen. Ook op Sao Miguel is het goed toeven. De auto´s die er rijden houden zich over het algemeen goed aan de verkeersregels, al is het ons af en toe een raadsel wie er nu officieel voorrang heeft. Opvallend: er wordt altijd gestopt voor voetgangers, wat betekent dat die ook nauwelijks kijken als ze oversteken. Koeien, konijntjes, katten en vogels kom je ook regelmatig op de weg tegen en ook die letten wat minder op. Maar met een beetje opletten is een auto een aanrader!

Terugblik

De Azoren zijn een wonderlijk mooie bestemming. De mensen zijn enorm aardig, het is er rustig, je kunt er fantastisch "eilandje verkennen" (met auto of lopend) en van allerlei natuurschoon genieten. Het eten is lekker en goedkoop en de wijn heerlijk. Als je houdt van rust, ruimte en natuurschoon, moet je zeker een keer gaan kijken!

Zijn er ook nadelen? Een echte uitgaansbestemming is het niet en als je een zonaanbidder bent, is het misschien niet helemaal je ding. Ook is het wat ons betreft aan te raden niet op één eiland te blijven. De eilanden zijn vrij klein en rondkijken loont de moeite.

Wat ons betreft was het in ieder geval echt geweldig! Wij hopen nog een keer terug te kunnen, om nog wat meer eilanden te zien en misschien op "walvisjacht" te gaan bij wat mooier weer.

Azoren Session:other

Reis naam: Azoren

Landen: Portugal

Reisbeschrijving: in bloei!

Deelnemers: Martijn en Karin

Start datum: 06 June, 2007

Eind datum: 13 June, 2007

inhoud

LinkDe Azoren in bloei (13 June, 2007)
LinkDag 1: naar Terceira (13 June, 2007)
LinkEilandtour (13 June, 2007)
LinkEilandtour - deel 2 (13 June, 2007)
LinkNaar Sao Miguel (13 June, 2007)
LinkDag 5 - regen (13 June, 2007)
LinkZeebeesten (13 June, 2007)
LinkRustig aan (13 June, 2007)
LinkTerugreis (13 June, 2007)

De Azoren in bloei

Begin juni schijnt een mooie tijd te zijn om de eilandgroep in de Atlantische oceaan te bezoeken. Veel bloemen en vogels, nog voor de echte toeristenpiek, een redelijke kans op lekker weer en midden in het walvisseizoen.

Tijdens deze reis, geboekt via de ANWB en verzorgd door Holland International, bezoeken we Terceira (3 nachten) en Sao Miguel (4 nachten). De overnachtingen zijn geregeld, we hebben een huurauto tot onze beschikking op beide eilanden en er is een walvisexcusie geboekt.

Zelf hebben we nog een (auto)kaart van de eilandengroep aangeschaft en een extra reisgids (Bradt, 2007). Bovendien heeft een paar uur Googelen ons onder andere geholpen aan goede reisverslagen, met handige tips. We zijn dus goed voorbereid en heel benieuwd!


Dag 1: naar Terceira

De wekker gaat echt veel te vroeg. Op het volkomen belachelijke tijdstip van half 4 komen we slaapdronken ons bed uit. Gelukkig staat alles klaar en na een kopje thee worden we keurig op tijd opgehaald door de bestelde taxi. Ongeveer 20 minuten later staan op op Schiphol in vertrekhal 3. Het inchecken verloopt soepel. Helaas zijn er alleen nog stoelen aan het gangpad, maar als we uiteindelijk om half 6 in het vliegtuig zitten blijkt dat niet zo erg. De stoelen staan bij ArkeFly wel ERG dicht op elkaar!

Na ruim 4 uur vliegen landen we op de luchthaven van Terceira, midden in een bui met uitzicht op een prachtige regenboog. We halen de koffers en de auto op en ongeveer drie kwartier later zijn we op weg naar Quinta do Martelo, ons hotel voor de komende nachten.

Het eiland is klein: we zijn in een half uurtje aan de andere kant. Het is overal erg groen. De akkers en weilanden zijn van elkaar gescheiden door stenen muurtjes. We zien ook hortensia´s langs de weg, al vermoeden we dat het over een maandje nog mooier is. Het hotel vinden we door goed te letten op miniscule bordjes en letters die op bushokjes en muren zijn geschilderd.

Quinta do Martelo is een oude boerderij, uit de 16e eeuw, die helemaal in oude stijl is hersteld. We slapen in een van de oude woonhuizen, ingericht in de tijd van het soort huizen in de 19e eeuw. De kamer heeft een groot bed, een badkamer, houten luiken en een gebrek aan warm water. Maar het is er heerlijk stil en schoon. Over bed gesproken: het roept eigenlijk wel. Het is hier pas 11 uur, maar op de Azoren is het 2 uur vroeger en we zijn al heeeeel lang wakker.

We besluiten dat meteen slapen eigenlijk zonde is en bovendien hebben we wel trek, dus we vertrekken naar Angra do Heroismo (baai van de heldenmoed), kortweg Angra, de hoofdstad van Terceira. Het is een erg leuk plaatsje: het centrum is tot wereld erfgoed benoemd en overal langs de met kleine steentjes bedekte straten en stoepen zijn kerkjes (we tellen er al 7 na 10 minuten rondrijden), winkeltjes en woonhuizen. We strijken neer aan de haven, waar we in alle rust (buiten, maar onder een afdak, want zon en regen wisselen elkaar elke 10 minuten af) lunchen.

Na het eten wandelen we nog wat rond, bekijken de kathedraal en landen uiteindelijk rond 3 uur in het hotel. Daar vallen we alsnog als een baksteen in slaap. Na 2 uur gaat de wekker: nog niet helemaal uitgeslapen, maar wel iets wakkerder vertrekken we naar de welkomstbijeenkomst van de hostess. Na het gebruikelijke praatje en de nog gebruikelijkere `intelligente` vragen van de aanwezigen, krijgen we van de hostess onze tickets naar Sao Miguel (zaterdag), belooft ze uit te zoeken hoe het dan met onze lunch en excursie op die dag zit en boeken we een (extra) walvisexcursie. De weerverwachtingen vertellen ons dat vrijdag de beste dag zou moeten zijn, dus we zijn benieuwd. Voorlopig is het nog steeds elke 10 minuten raak (regen - zon - regen - zon etc.) dus met de auto rijden we naar Angra en eten een hapje in hotel-restaurant Beiar Mar. Niets mis mee: niet heel bijzonder, maar misschien komt dat ook door onze vermoeidheid. Terug in het hotel gaat letterlijk en figuurlijk binnen 10 minuten het licht uit. Eindelijk: slapen!


Eilandtour

Veel vroeger dan de wekker, maar na een uitstekende nacht slaap ontdekken we dat er nog steeds geen warm water is. Brrrr: het douchen slaan we dan maar even over. Na wat ´poedelen´ ontdekken we dat het ontbijt (een gebouw verderop) ook helemaal in traditionele stijl en erg lekker is. Er zijn verschillende broodsoorten en kazen, worsten en jammetjes die allemaal van de boerderij komen. Zelfs Karin eet een uitgebreid ontbijt. De warme verse citroenthee smaakt ook uitstekend en weer helemaal vrolijk (lach niet: douche jij lekker in koud water?!) stappen we in de auto.

Vandaag staat een eilandtour op het programma. We trekken in een boog langs de hele westkust van het eiland. Het duurt ongeveer 15 minuten voor we helemaal verliefd zijn op het uitzicht op zee, de schattige, vaak vrolijk gekleurde hiusjes, de net zo vrolijke kerkjes (allemaal met 2 zwart-wit gestreepte torentjes) en het feit dat het overal heerlijk stil en rustig is.

Kleine haventjes, uitzicht op zee: we stoppen ongeveer elk kwartier voor een fotosessie. Ons beginpunt is Angra en vandaar rijden we eerst naar Cinco Ribeiras. Daar hopen we een lokale pottenbakkerswinkel te kunnen bekijken, maar die ziet er zo gesloten uit dat we ondanks het bordje ´aperto´ (open) toch verder rijden. We duiken op aanraden van de reisgids een zijweggetje richting het water in en voor we het weten zitten we op een schattig weggetje dat ons slingerend tussen de stenen muurtjes uiteindelijk naar een kerkje brengt waar de heilige maagd gezien zou zijn.

Als we weer op de doorgaande weg (70 of 50 kilomter per uur, max.) zitten, rijden we met een aantal fotostops naar Altares, waar we lunchen in restaurant Caneta. We maken kennis met de ´alcatra´, de lokale stoofschotel met vlees, kip of vis, die op feestdagen gegeten werd. Erg smaakvol, uitstekend klaargemaakt en Martijn geniet. Karin vindt het iets minder: het blijft toch gestoofd draadjesvlees!

Na de lunch is het rond 2 uur en het weer is inmiddels hard achteruit gegaan. De zon laat zich steeds minder zien en het is harder gaan waaien. We hebben niet veel hoop op uitzicht, maar de mogelijkheid om de Santa Barbara (een 1021 meter hoge vulkaan) op te rijden laten we ons niet ontnemen. Halverwege hebben we nog een aardig uitzicht, maar uiteindelijk rijden we de voorbijrazende wolken in. Dichte mist dus en bovenop aangekomen zien we nauwelijks 50 meter ver. Het waait er keihard en we blijven lekker in de auto. Het is geen straf om weer naar beneden te rijden, vooral omdat het een leuk weggetje is, met bloemen langs de kant en af en toe koeien erop!

In Biscoitos (´biscuitje´) zorgt het weer voor een spectaculair uitzicht. De plaats is genoemd naar de ronde, zwarte lavarotsen, die met een beetje fantasie de vorm van koekjes hebben. De kust is ruig en het water slaat met donderend geraas is enorme fonteinen op de kust. We waaien heerlijk uit en genieten van het uitzicht.

Na deze laatste kuststop rijden we het binnenland in. We willen proberen om de fumaroles (de gaten in de grond waar de vulkanische gassen uit naar boven komen) te gaan bekijken. Aangekomen bij de plaats waar dat mooi schijnt te kunnen (Furnas do Enxofre), zien we geen hand voor ogen door de mist en regen en rent een groepje verzopen Portugezen terug naar de auto. Eh, we slaan bij nader inzien toch maar even over...

Het is inmiddels half 4 en we willen nog wel even niksen. In een half uurtje zijn we weer op de thuisbasis: het blijft toch echt een klein eiland! Terug in het hotel blijkt er nog steeds geen warm water, maar na een telefoontje lost de eigenaar dat snel voor ons op. Helaas weet hij ons een half uurtje later ook te vertellen dat de walvisexcursie voor morgen is gecancelled. Maar willen we misschien een stierengevecht zien? Er is er nu één, voor op straat. Karin slaat over, maar Martijn is wel nieuwsgierig. En gelukkig is het een stuk diervriendelijker dan de versies die we uit de verhalen kennen. De stier zit aan 2 lange touwen vast, maar krijgt redelijk de ruimte. Het is de bedoeling dat je als stoere local (man uiteraard: er is geen vrouw te bekennen) langs of voorbij de stier rent en niet geraakt wordt. De stier wordt niet gewond of gedood: de enige die een risico loopt zijn de voorbijrennende mannen!

Uiteindelijk is het etenstijd en rond 7 uur eten we in ons eigen hotel. Opnieuw alcatra, maar deze keer met kip. Ook weer erg smaakvol. Het restaurant is net als de rest van het hotel ingericht in ´oude´ stijl, inclusief oude radio, waar werkelijk een afschuwelijk kattengejank uit komt. Normaal kunnen we lokale muziek wel op waarde schatten, maar dit is gewoon vals en klinkt nergens naar. Melig bedenken we onze eigen teksten op het gejammer en we zijn blij als het na een half uurtje stilvalt. Na een kop koffie / verse citroenthee (lekker!) vertrekken we naar de kamer. We zijn blij met de electrische verrijdbare cv, die de ergste kou uit de kamer haalt. We slapen rond half 11: bekaf, maar erg tevreden met een leuke, volle dag.


Eilandtour - deel 2

Met de walvisexcursie gecancelled besluiten we na het ontbijt een herkansing te wagen bij de fumaroles: we willen toch meemaken dat we op een vulkanisch eiland zitten! Het weer is echter zo mogelijk nog slechter dan gisteren, dus we zijn niet heel optimistisch over de slagingskans. Maar: niet geschoten altijd mis, dus op naar die giftige gassen!

Daar aangekomen zien we zowaar waar we heen kunnen lopen en het is droog.... voor ongeveer 30 passen het paadje op. Die paar druppels houden ons natuurlijk niet tegen! Als we halverwege zijn komen we er achter dat we niet kunnen afslaan naar het schuilhutje... Om een lang verhaal kort te houden: we zien toch zeker 1 giftige gasvlaag voorbij komen voordat we in sneltreinvaart terugglibberen naar de auto. Zeiknat en modderig komen we daar weer aan... Erg de moeite waard zo´n fumarole...

Als we de jassen hebben uitgehangen op de achterbank, de beslagen ramen hebben schoongemaakt en Karin klaar is met (volkomen onterecht) Martijn de schuld geven, besluiten we dat we klaar zijn met het binnenland van Terceira. De kust geeft nog een klein beetje kans op droog, dus we rijden naar de noordkust. Daar slaan we rechtsaf en in een flauwe boog trekken we langs de oostkust naar beneden. Hoewel dichter bevolkt dan de westkust, is ook deze kuststrook erg mooi. We lunchen in Praia da Vitoria, een schattige plaatsje, waar we voor 5,50 (totaal) van 2 sandwiches, 2 espresso en 2 cappucino genieten. We denken nog heel even dat er een foutje is gemaakt, maar het is dus echt zo dat de Azoren erg goedkoop kunnen zijn!

Via de kust rijden we naar Porto Martins en van daar uit naar Sao Sebastiao. Elk dorpje heeft hier niet alleen een kerk, maar ook een ´imperio´, een klein, erg rijk versierd gebouwtje dat de heiligenbeeldjes bevat die eens of meerdere keren per jaar op feestdagen door het dorp worden gedragen. S. Sebastiao heeft een erg mooie, met afbeeldingen van bloemen en eten! We vervolgen de weg naar Porto Judeu en daar breekt de zon door! Voor we het weten zijn we weer terug in Angra. De zon schijnt nog steeds en voor het echte vakantiegevoel landen we met een drankje op het terras aan de haven, waar we op dag 1 ook al lunchten. We keutelen heerlijk 2 uurtjes. Daarna rijden we naar hotel Caracol, waar we de site bijwerken. We hebben hier ook om 6 uur afgesproken met de hostess, die ons ons geld terug komt brengen van de gecancellede excursie en ons hopelijk kan vertellen hoe het met de excursie en lunch op Sao Miguel zit. Morgen vliegen, om 9:30 plaatselijke tijd!


Naar Sao Miguel

Gisteravond aten we bij pizzeria Elio, nadat we van de hostess ons geld terug hebben gekregen en de bevestiging dat de walvisexcursie verzet is naar zondag. De lunch kunnen we gebruiken op een dag dat ons uitkomt: bij aankomst zal er een brief liggen bij de autoverhuurder Ilha Verde (groen eiland). Terug in het hotel checken we vast uit: de sleutel kunnen we gewoon op de kamer laten. Vroeg slapen.

De wekker gaat op het vrij verschrikkelijke tijdstip van half 7. Dat lijkt op gewone werktijden, dus niet echt een succes. Het helpt dat er gewoon warm water is en dat er in de gang een eenvoudig ontbijt klaarstaat. Keurig om half 8 rijden we richting de luchthaven. Ondanks tanken onderweg zijn we er binnen een half uur. We herhalen: het zijn niet echt de afstanden!

Auto inleveren, inchecken en in een doodstille boardingruimte zitten we vervolgens te wachten op onze vlucht naar Ponta Delgada op Sao Miguel. Er druppelen meer mensen binnen en het wachten duurt wat langer dan gepland. Uiteindelijk lopen (jawel lopen) we een half uur later dan gepland nmaar het vliegtuig. We zuchten wat: de vertraging is nu al begonnen. Voor we uitgezucht zijn zitten we al in de lucht: 10 minuten nadat we mochten boarden. Kleine vliegtuigjes en binnenlandse vluchten hebben hier zo hun voordelen!

35 minuten later zijn we op Sao Miguel en nog een half uur later zitten we in de auto naar het plaatsje Santana (vlak bij Ribeira Peixa), waar we logeren in Quinta de Santana. Het hotel bestaat uit een enorme tuin en verschillende appartementachtige kamers, die in huisjes verspreid over het terrein liggen. Onze voucher wordt weggewuifd, het ontbijt is van 8 tot half 11 en als we ´s avonds willen eten dan moeten we voor 13 uur onze bestelling opgeven. We krijgen een apparaatje waarmee het hek open gaat waarachter we de auto kunnen parkeren en als we nog vragen hebben moeten we maar langskomen. We voelen ons erg welkom en de kamers zien er leuk en zonnig uit.

Op de kamer lezen we de welkomstbrief van de hostess. Bij onze pakketreis hoort een lunch en we moeten bellen als we er zijn, om het restaurant te reserveren. We willen eigenlijk vandaag wel lunchen in Ribeira Granda, bij restaurant Alabote. De hostess regelt het terwijl we aan de telefoon zitten en 10 minuten later zitten we in de auto. In Ribeira Grande zoeken we ons in eerste instantie helemaal suf in het overiges meer dan schattige dorpje: waar ZIT dat restaurant?! Tot er een lichtje opgaat: alabote, ala bote... bij de bootjes? En inderdaad: vlak bij het water is het raak.

De lunch is uitgebreid en ´vissig´. Karin geniet van grote garnalen in knoflook en zwaardvis met een wat vage saus. Martijn heeft een beetje pech met een vage carpaccio en een erg droge viscombi. Het uitzicht is wel geweldig en we nemen er de tijd voor. Uiteindelijk vertrekken we rond kwart over 2.

We besluiten tot een rondje gedeelte-van-het-eiland. Om te beginnen rijden we naar een spectaculair uitzichtspunt bij een vuurtoren, iets ten noordoosten van Ribeira Grande. Daarna slingeren we over de hoofdweg (zo mogelijk nog mooier dan op Terceira, hoewel iets verder van de zee) verder naart het oosten. Het weer is redelijk: het is droog en heeeeeel af en toe is er even zon. Een stukje verder komen we bij de enige theeplantage die Europa rijk is, Cha de Gorreana! De rijen theestruiken zijn een volkomen onverwacht gezicht en we maken vanaf verschillende plaatsen vanaf de weg plaatjes. Daarna besluiten we toch ook maar even in de fabriek te kijken. We kunnen alle apparaten bekijken en gratis thee proeven. Hoewel er drie smaken zijn en ijsthee, proeven we eerlijkheidshalve eigenlijk nauwelijks verschil, hoewel de thee wel lekker zacht is.

Na deze stop buigen we iets verder oostelijk af naar het zuiden, richting Furnas. De weg is ineens beroerd, al zijn ze hard aan het werk (zelfs op zaterdag) om daar verbetering in te brengen. Een paar kilometer voor Furnas staat een afslag naar een uitkijkpunt. We zijn er al bijna voorbij (toch niets te zien door het weer), als we besluiten alsnog een gokje te wagen (wie weet). Het uitzicht is fenomenaal. We zien Furnas (per verrassing in de zon) en het enorme kratermeer ernaast en zelfs de pluimen van de stoom die uit de grond komt. Dat willen we wel van dichtbij bekijken!

Door Furnas heen rijden we naar het meer, waar over de oppervlakte van ongeveer 200 vierkante meter borrelende modderpoelen, stoompluimen, superhete grond en kokend water te zien zijn. Het is niet heel groot, maar wel spectaculair. We bekijken en fotograferen alles uitgebreid en eten dan een ijsje.

Inmiddels is het al half 6, dus tijd om even gas te geven. De zuidkust trekt aan ons voorbij. We rijden uiteindelijk - met de nodige fotostops - door naar Lagoas waar we boodschappen doen. We slaan stokbrood, wijn, kaas, fruit en nootjes in, in een enorme supermarkt. Daarna zijn we in ongeveer en half uur terug in het hotel, waar we uitgebreid genieten van het eten, het drinken en een aantal potjes Yathzee.

De eigenaresse van het hotel is zo vriendelijk om haar pc af te staan, zodat we deze lange dag kunnen beschrijven. Daarna is het tijd om te gaan slapen: morgen hopelijk walvissen en dolfijnen!


Dag 5 - regen

Door lekker vroeg slapen gisteren zijn we ruim voor de wekker wakker. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat opstaan makkelijk is, maar de walvissen roepen ons! We zitten keurig om 8 uur aan het ontbijt en na een valse start (Karin vergeet haar jas: toch wat onhandig als je het water opgaat) rijden we om half 9 weg. Tien minuten later (we blijven ons vergissen in hoe dichtbij alles hier is) staan we voor het kantoortje van Aventuro do Pico. We krijgen er om iets over 9 uur de (uitgebreide en in keurig Engels) briefing. Slecht nieuws: het is zuidenwind en nogal fors ook, dus er de lookouts raden af het water op te gaan. Ze hebben bovendien geen walvis of dolfijn kunnen ontdekken tussen alle golfkoppen. Verzetten is het advies.

Gelukkig hebben we de mogelijkheid: een deel van de aanwezige mensen moet morgen weer naar huis en baalt nog harder dan wij! We verzetten naar morgenochtend en trakteren onszelf als troost op een kopje vreselijk dure koffie (1 euro voor 2 koppen...). Daarna bedenken we een alternatief plan. We pikken in het hotel de kaart op en de resigids en beginnen aan een rondtocht over het westelijke deel van het eiland.

Het weer wordt onderweg steeds slechter en hoewel het een mooie route is hebben we er steeds minder zin in. Het dieptepunt komt op het hoogste punt: bovenop de vulkaanwand die een prachtig uitzicht moet geven op twee gekleurde meren, zien we geen hand voor ogen. In de potdichte mist dalen we af naar Ponta Delgada.

Daar landen we uiteindelijk voor een erg late lunch in restaurant Jordao, een klein snackbar/restaurantje, met werkelijk ontzettend lekker eten. De reisgids heeft niets teveel gezegd. Martijn eet bijna zijn vingers op bij de Bife a Casa en Karin krijgt Almaco Jack, een ontzettend lekkere vis. Het eten is simpel maar ontzettend goed klaargemaakt en we zitten heerlijk buiten... tot het bij de koffie weer begint te regenen natuurlijk!

De lunch heeft wel iets goed gemaakt, maar we besluiten het voor gezien te houden voor vandaag. We doen boodschappen en nokken af naar het hotel. Daar lezen we, zien de heerlijk slechte film Dante´s Peak (in het Engels, met Portugese ondertitels) en Karin maakt Martijn nog maar eens af met een paar potjes Yathzee. We slapen vroeg: hopelijk zijn er morgen wel walvissen!


Zeebeesten

Deja vu treedt in: alweer zitten we keurig om 8 uur aan het ontbijt en rijden we om half 9 weg. We worden er inmiddels een beetje melig van en echt geloven in walvis doen we niet meer. Het was vannacht erg mooi weer, maar 10 minuten na het opstaan begon het alweer te betrekken. We doen ons best om positief te blijven, maar in ons hoofd bedenken we al alternatieven.

We zijn dan ook bijna verrast als de trip gewoon door gaat! De wind is gedraaid naar het noordwesten, waardoor we in het zuidoosten op zoek kunnen naar zeebeestenn. Na de 2e keer de briefing (in veel slechter Engels, maar door een net zo aardig meisje), worden we in een regenpak en zwemvest gehesen en mogen we aan boord. Buitengaats botst het er aardig op los en we zijn zo´n 3 kwartier bezig voor we iets zien. Ook dan is het goed zoeken: de walvis (spermwhale) lijkt eerder op een ronddrijvende boomstam tot hij adem haalt en zijn karakteristieke spuit laat zien. Hij is met 50 meter wel verrassend dichtbij. We klotsen aardig door elkaar en 1 van de deelnemers heeft duidelijk last van zeeziekte. Het valt niet mee om iets te zien, laat staan forograferen, dus het is even later puur geluk als Karin de staartvin van de duikende walvis vol in beeld heeft. Eindelijk: gelukt!

Staartvin in beeld betekent wel dat de walvis zeker voor 3 kwartier verdwenen is, omdat hij is begonnen aan een extra diepe duik, dus we gaan op zoek naar andere beesten. Die zien we eerst in de vorm van spotted dolphin en daarna in een enorme groep common dolphin. De biologe die mee is verteld ons dat je het aantal dat je aan de oppervlakte kunt zien minimaal moet verdrievoudigen. Als dat zo is zijn er om ons heen minimaal 150 maar eerder 300 dolfijnen! We genieten ook hier met volle teugen. Martijn maakt kleine filmpjes en Karin doet haar best om te fotograferen. Dat laatste lukt nauwelijks (lage boot, veel golven en mensen in de weg), dus uiteindelijk is het gewoon genieten. En afkoelen: het regenpak van Karin is lek waardoor haar broek kletsnat is en ze langzaam in een ijslollie verandert.

Ondanks dat moeten we al veel te snel terug. Op de weg terug hebben we echter ook mazzel. We zien veel vliegende vissen, waarvan een aantal op een paar meter van de boot. Ze schieten als zilver-blauwe strepen voorbij. Ook zien we een schildpad en Karin ziet een Portugees Oorslogsschip, een roze kwal, die er uitziet of hij een zeiltje op heeft gezet. Erg giftig, erg mooi.

Na 3 uur zijn we - helemaal zout van het water - terug in de haven. Afspoelen, droge kleren aan en opwarmen. We beginnen daarna maar met lunch en koffie en even bijkomen. Na een uurtje rijden we naar Furnas, het plaatsje waar we eergisteren ook al waren. Er schijnt een erg mooie tuin te zijn en het weer wordt steeds beter. Bloemen fotograferen in de zon?

Nou, weinig bloemen, maar wel schitterende planten en bomen. De parkachtige tuin, die ongeveer 20 hectare groot is, bevat groen uit alle werelddelen. We dwalen anderhalf uur in de inmiddels erg zonnige omgeving rond. Midden in de tuin blijkt ook een natuurlijke warm-water bron met water dat goed is voor je huid. Er wordt veel gezwommen, door kurende mensen.

Als we uitgekeken zijn, maken we een laatste stop bij de Sete Cidades, de twee vulkaanmeren die gisteren zo mistig waren. Nu liggen ze er in de avondzon prachtig bij. Om deze geweldige dag af te sluiten, eten we opnieuw in Ponta Delgada bij restaurant Jodao. Die kok nemen we maar mee naar huis, lijkt ons zo. Terug in het hotel werken we de site bij en nemen nog een wijntje!


Rustig aan

Op de laatste echte vakantiedag (morgen moeten we vooral reizen) beginnen we met heerlijk uitslapen. We ontbijten laat en op ons gemakje. Daarna overleggen we met een extra kopje koffie wat we verder gaan doen.

Om te beginnen een derde en laatste poging om een meertje midden op het eiland te bezichtigen. We zijn al twee keer afgehaakt op de weg er naar toe. Eén keer door het weer en één keer door de route die we toen gekozen hadden, dus we hopen dat het vandaag lukt. Iets naar het oosten van ons hotel steken we recht naar het zuiden. We slingeren de berg op, genietend van de uitzichten. Boen op de berg hangen de wolken, maar we besluiten het maar af te wachten.

Dan komen we onverwacht een verwijzing naar een warmwaterbron tegen. We zetten de auto aan de kant en tussen enorme varens en andere joekels van groene bomen en planten (het doet ons een beetje aan Nieuw Zeeland denken) komen we bij een plekje waar stoom uit de grond komt. Opnieuw rotte eieren. Een stukje verder is een warm water waterval! In het kunstmatig aangelegde bassin ervoor baden mensen. Het is er heerlijk rustig, dus we genieten een tijdje van het groen en lachen om de poedelende mensen.

Terug in de auto en verder de berg op blijkt er inderdaad op de top van de berg niets te zien! Geen meer te bekennen, dus deze keer geen derde keer scheepsrecht. We dalen af naar Villa Franco do Campo, een schattig plaatsje met een aantal kerkjes vlak naast elkaar. We bekijken ze allemaal (erg katholiek) en daarna komen we terecht in een kleine "snackbar", wat op de Azoren eigenlijk een klein, simpel restaurantje is. Het zit er vol lokale mensen die er uitgebreid pratend, drinkend en etend hun lunchpauze doorbrengen. De sfeer is geweldig en uiteindelijk blijven we anderhalf uur zitten voor drankjes en een lunch.

Daarna bezoeken we nog één uitzichtspunt, een bijzonder fotogeniek kloostertje dat uitkijkt over Villa Franco en de ananaskassen (mooi woord). Bij de zovceelste bui die dag besluiten we dat het genoeg is. We doen boodschappen, checken in het hotel vast uit en genieten de rest van de dag van wat eten en drinken, Yathzee en een goed boek!

Terugreis

Het is wel de vakantie van het veel te vroeg opstaan! De wekker gaat op het echt onmogelijke tijdstip van 5 uur. Als Karin slaapdronken naar de badkamer strompelt en de deur open doet, schiet iets enorms, iets donkers met teveel poten onder de deur vandaan. Gelukkig rent het bij haar vandaan: zonder lenzen was het waarschijnlijk niet gelukt te "ontsnappen" aan dit enorme beest. Tot haar verdediging: ze heeft niet gegild... niet echt althans...
Gelukkig komt stoere held Martijn om de hoek kijken! Hij werpt er één blik op, doet een snelle stap achteruit als het dichterbij komt en besluit dat het eigenlijk geen kwaad kan. Wat een helden zijn we ook, maar het is dan ook wel een JOEKEL van een kakkerlak.

Tijdens het wassen, aankleden en laatste spullen pakken blijven het vrolijk rondrennende beest met een half oog goed in de gaten houden. Muur, kast, weer muur, plafond... jieks en ineens op de grond! Als het veelpotige ongedierte naar de deur rent, zwiept Martijn hem met de deurmat soepel naar buiten. Zo, opgeruimd staat netjes!

Inmiddels moeten we toch weg, naar het vliegveld. Dat is veel minder spectaculair. We gooien onderweg de tank vol en aangekomen checken we in. Als we daarmee klaar zijn is Ilha Verde (verhuurbedrijf) open en leveren we de sleutels in. Daarna gaan we door de douane. De luchthaven van Sao Miguel blijkt groter dan we dachten en Martijn neemt dankbaar een kopje koffie.
De vlucht verloopt zonder problemen. De luchtvaartmaatschappij van de Azoren heeft onze bagage niet kunnen doorlabelen voor de vlucht naar Nederland, dus we pikken onze tassen op, lopen naar buiten en door een andere ingang weer naar binnen en checken in. Daarna zien we een mini-café aan de overkant, waar we iets drinken.

Dan maar door de douane. Inmiddels wil Karin ook koffie, dus in de rij voor het echt vreselijk trage koffie-apparaat dat bediend voor door een aardig meisje dat zichtbaar is geintimideerd door die rij over-kritische Nederlanders. Als de officiele boardingtijd nog lang niet is aangebroken, wordt er ineens omgeroepen of alle overgebleven passagiers zich OOK willen melden. Een beetje schuldig en met nog net een flesje water, haasten we ons door de incheck heen. Hup aan boord en uiteindelijk gaan we drie kartier voor de geplande tijd de lucht in! De vlucht verloopt soepel. We zitten in een enorme kist (767-300) waar nauwelijks mensen in zitten, dus we verkassen vrolijk naar het raam.

Ruim een uur voor officiele aankomsttijd landen we en binnen no-time hebben we onze bagage. Dan blijkt ook nog dat we een welkomstcomitee hebben dat ons ophaalt! Helemaal tevreden slapen we 's avonds weer in ons eigen bedje!





Reacties

Karin (authenticated)
March 17, 2011 - 20:44
Ook tijdens een weekje weg, horen we graag wat je van onze verhalen vindt en wat je zelf meemaakt. Posten dus!

leontine en reinier (guest)
March 17, 2011 - 20:44
we zijn benieuwd hoe jullie het vinden op de azoren. we zullen jullie site zeker nog een keer bezoeken.
fijne vakantie!!

meta (guest)
March 17, 2011 - 20:44
ola schatjes, hoop dat jullie eht naar de zin hebben. hier is het niet heel bijzonder werken en smelten zijn de hoofdmoot. het is hier vies warm en na de hele nacht op jacht te zijn geweest kon ik de mug niet vangen en had ik ook niet geslapen!! en willem ja die sliep lekker door maar had gelukkig ook een mugge prik!!!na anti mug en anti jeuk en buien en onweer in het vooruitzicht hoop ik dat komende nacht beter gaat!!!
nou dat klinkt ook weer somber en da's het niet echt hoor maar 10 muggenbulten (ja ka zulke grote als jij krijgt)er jeukt er altijd wel 1
kus kus kus
ik ga definitief de 23ste naar vlis met willem in het najaar moet we het proberen beter te plannen


meta (guest)
March 17, 2011 - 20:44
en ik vroeg me nog af heb je de kaart nog verknipt en gelamineerd of is ie nat,vies en kapot????

Karin (authenticated)
March 17, 2011 - 20:44
Eef, hoe is het met je? We duimen ons in ieder geval elke dag een klein beetje suf! Meta: de kaart is heel, modderig, gevouwen en regelmatig onderwerp van discussie . Karen en Alex: gaaf verslag van een gave reis zo te lezen. Hoe is het? Harro, nog otters gezien? En Karst, al zekerheid? x aan jullie van ons!

Eveline (authenticated)
March 17, 2011 - 20:44
Ha eindelijk een walvis gezien en ook nog andere beestjes?! Erg gaaf dat het nu gelukt is!
Ik ken mijn theaterteksten inmiddels té goed uit mijn hoofd dat ik ze te snel opratel dus als ik weer ga ademen komt het vast goed. Veel plezier nog!

karen (guest)
March 17, 2011 - 20:44
ha,

is het nog gelukt met de walvissen? wij zijn sinds vrijdag weer terug in nederland en vandaag weer begonnen met werken. uitgebreid met iedereen bijgepraat en al weer wat brandjes geblust dus het went (helaas) erg snel!

karen