Gebruikers Info

Vervoer

Vervoer is belangrijk in een land dat zo uitgestrekt is als Marokko en de wegen zijn er verrassend goed. Het asfalt wordt duidelijk onderhouden en tussen veel steden en zelfs in de bergen liggen er goede wegen.

De vervoermiddelen lopen nogal uiteen. Van ezelkar tot splinternieuwe auto en van bus tot de benenwagen: alles kom je er tegen. Luid toeterend en de verkeersregels aan hun laars lappend, rijdt en loopt alles door elkaar. Hoewel er (in tegenstelling tot veel Arabische landen) wel gestopt wordt voor rode verkeerslichten.

In de steden rijden "petit-taxis"; kleine autotjes, allemaal in een vaste kleur (bruinig in Marrakech, rood in Fes, lichtblauw in Meknes etc.) die je voor een habbekrats binnen de stadsgrenzen vervoeren. Daarnaast zijn er "grand-taxis"; grotere wittige auto's, die het interstedelijk vervoer op zich nemen. Niet duur, al moet je wel wachten tot de taxi vol is OF de overige plaatsen "afkopen".

Benzine is overigens erg duur in Marokko: er gelden bijna Nederlandse prijzen, in een land waar de lonen vele malen lager liggen dan in ons land. De auto wordt daarmee een duidelijk statussymbool!


Eten en drinken

Net als veel landen in Afrika en het Midden Oosten moet je ook in Marokko met een westerse maag oppassen wat je eet en drinkt. Water uit de kraan drinken is erg onverstandig, hoewel je er eventueel wel je tanden mee kunt poetsen als het niet te warm weer is. Flessenwater gebruiken (let op de verzegeling) is verder een noodzaak. Daarnaast drinken de Marokkanen de hele dag door muntthee. Als je geen zoetekauw bent: vraag "the Ã  la menthe sans sucre" anders springt het glazuur van je tanden!

Ook met eten is het uitkijken, maar met een goede gids of tips uit een goede reisgids kom je een heel eind. Het eten in Marokko is, hoewel kruidig, allesbehalve pittig. Veel gerechten zijn ronduit "zacht". Verder blinken de Marrokanen uit in "zoet": koekjes, nougat en zelfs de maaltijden zijn behoorlijk zoet.

Een aantal specifiek Marokkaanse - en door ons uitgesprobeerde - gerechten zijn "stoofschotels" klaargemaakt in de Tagine (een soort aardenwerken stoofpan, met een typische deksel), het gierstgerecht Couscous, en Pastilla, zoals hiernaast beschreven. Verder krijg je bij elke maaltijd een mandje brood en ook salades zijn populair. In de zomer moet je deze salades overigens niet eten! Bij de lunch zijn verder omeletten populair. Het ontbijt is erg Frans: broodje, jus en thee.


Geloof en Cultuur

Marokko is een overwegend Islamitisch land. 98 % van de bevolking is Islamiet en hoewel er ruimte is voor andere geloofsovertuigingen zijn het islamitische geloof en de cultuur duidelijk en onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Elk zichzelf respecterend dorp of stadsdeel heeft een eigen moskee, waar vanaf vijf keer per 24 uur de oproep voor het gebed klinkt. Daarnaast heeft het geloof invloed op de kledingvoorschriften (voor vrouwen EN mannen), op het verschil in deelname van mannen en vrouwen aan het openbare leven, op de educatie, eigenlijk op elk aspect van het openbare en privéleven van mensen.

Toch is de versie van de Islam zoals beschreven in de Koran behoorlijk tolerant ten opzichte van andere geloofsovertuigingen "van het boek", zoals joden- en christendom. En zoals in elk land worden de feitelijke regels uit de Koran afhankelijk van degene die het leest meer of minder streng geïnterpreteerd.


Landschap

Marokko heeft alles. Dat klinkt overdreven, maar komt behoorlijk dicht in de buurt van de waarheid. Witte stranden aan de kust en winsterse ski-oorden in de Midden Atlas. Steppen met kuddes grazende dromedarissen in het midden van het land en bergen tot wel vierduizend meter hoog in de Hoge Atlas. Zand- en steenwoenstijn in het zuiden en akkersbouw op de hoogvlaktes in het noordwesten.

Het houdt niet op! Een tocht door het land heen is dan ook een echte ontdekking. Wat het land niet is, behalve vlak aan de kust, is vlak. Alles glooit een beetje of stijgt zelfs dramatisch. Afstanden zijn dan ook bedrieglijk: je kunt over iets meer dan 300 kilometer meer dan 8 uur rijden!


Shopping a la Marrocaine

Zelfs de meest verstokte anti-winkelaar gaat in Marokko overstag. De prachtige kleuren, het vakmanschap van de makers en het oorsponkelijke grondstoffen laten je "hebberig" achter. Hoewel alleen al je ogen de kost geven een feest op zich is, is NIETS kopen onmogelijk.

Daarbij moet je wel een paar dingen in de gaten houden. De munteenheid in Marokko is de Dirham, maar de euro is er (mits in briefgeld) door zijn sterke positie geliefd. Kijk dus uit in welke muntsoort je de prijs te horen krijgt!

Daarnaast is afdingen de nationale sport. De eerstgenoemde prijs is daarom per definitie te hoog! Fixed prices bestaan er volgens ons in Marokko niet en men heeft respect voor je als je het "spelletje" meespeelt. Ding dan ook af en geneer je niet om in eerste instantie een "belachelijk" lage prijs te noemen. Natuurlijk gaat de verkoper niet akkoord en zal hij "beledigd" zijn. Niets van aantrekken; daag hem uit een nieuwe prijs te noemen. Je kan soms tot wel 80% van de prijs afkrijgen, maar 50 tot 60% is niet slecht! En dit geldt niet alleen voor hebbedingetjes, maar ook voor de prijs van een ritje in de koets of petit-taxi. 

In de Hoge Atlas wordt er soms ook levendig geruild. Een pen en 15 dirham voor een sjaal, een horloge van 3 euro voor een prachtig handgemaakt theepotje of een paar asperines voor een kwartskristal: gewoon proberen! Geniet ervan en bedenk dat ze de deal niet zullen sluiten als ze niet tevreden zijn!


Marokko Session:other

Reis naam: Marokko

Landen: Morocco

Reisbeschrijving: groepsrondreis

Deelnemers: Eveline en Karin

Start datum: 18 April, 2004

Eind datum: 25 April, 2004

inhoud

LinkReizen (25 April, 2004)
LinkFes (25 April, 2004)
LinkMeknes (25 April, 2004)
LinkMoulay-Idriss en Volubilis (25 April, 2004)
LinkReisdag - van Fes naar Marrakech (25 April, 2004)
LinkMarrakech (25 April, 2004)
LinkDe Hoge Atlas en de Kasbah van Ait Benhaddou (25 April, 2004)
LinkMarrakech: mooie dingen en afscheid (25 April, 2004)
LinkTerugreis (25 April, 2004)

Reizen


Dat was me het begin van de vakantie wel: met een uur vertraging vlogen we met Royal Air Maroc in 3 en een half uur tijd naar Casablanca. Onderweg kregen we een uitstekende maaltijd en de vlucht (toen die eenmaal was begonnen: iets met kwijtgeraakte passagier en koffers die van boord moesten) verliep alles zonder problemen.

Daarmee waren we er nog niet: toen we waren opgevangen door Theo en kennis hadden gemaakt met Tjeerd, Nienke, Tiana, Nathalie, Michael, Jacqueline, Jan en Ida, mochten we de bus in. Het is een prima klein busje, uitstekend geschikt voor 10 mensen en een gids, en de chauffeur is aardig en rijdt goed (al weet hij niet overal de weg). Nog 4 uur rijden nadat je al een paar uur gevlogen hebt (met wat vertraging) zorgt er voor dat je er aardig doorheen zit! Zonder eten naar bed dus!

Eenmaal in het hotel ploften we dan ook redelijk kapot op onze kamer. Naar Marokkaanse begrippen uitstekend: schoon, BIJNA alles doet het en er is zelfs toiletpapier! Het duurde ook niet lang voor we diep in dromenland waren. Onze slaap werd alleen licht verstoord door een oproep voor het gebed vanaf de dichtsbijzijnde moskee... om kwart over 4 's nachts...


Fes

De eerste dag in Marokko begon, na een prima nachtje slapen en een eenvoudig maar lekker ontbijtje, met een bezoek aan de stad Fes. De bus stond klaar om ons naar het uitzichtspunt te brengen. We werden vergezeld van Mohammed, onze gids voor de dag. Een erg aardige man, die verschrikkelijk veel wist en honderduit praatte.

Na een aardig overzicht van de stad voorgeschoteld te hebben gekregen, doken we eigenlijk gelijk de Medina in. Dit is Arabisch voor "stad", maar staat tegenwoordig voor de oude binnenstad. In Fes is dit gedeelte gesticht rond 900. Daarnaast heeft Fes een "nieuwe stad" (althans, nieuw in 1400!) en een "ville nouvelle" uit ongeveer 1920.

De Medina is overweldigend. Het ommuurde stuk stad bestaat uit 9000 (!) straatjes en steegjes, waarvan sommigen nog geen meter breed. Al je zintuigen doen mee; alles ruikt, klinkt en smaakt bijzonder en je kijkt je ogen uit. Mohammed nam ons mee langs kruiden, fruit, stoffen, vis, brons, scharenslijpers, bakkers, tapijtmakers en (1 van de hoogtepunten) naar een lederzaak die uitkeek op de verfbaden. Dit zijn de kleurige verfbakken waarin met de hand leer en stof wordt geverfd.

De straatjes zijn soms zo nauw dat je er nauwelijks in je eentje recht kunt lopen. Met name de woonstraatjes zijn smal, hoewel de huizen zijn gebouwd rondom een open binnenplaats. Het gebrek aan ramen wordt logisch als je bedenkt dat de warmte in de verstikkende zomermaanden zo buiten de deur blijft. Elke wijk heeft in ieder geval een moskee, hammam (badhuis), bakkerij en school. Daarnaast zijn de souks dus specifiek ingedeeld naar producten. Vlees, sieraden en kruiden: het hield niet op. Eef kocht na dramatisch afdingen een kameel (...) en Karin kreeg na in snikken uitgebarsten te zijn een kruidig cadeautje. Genieten!

Wat ook opviel was de gastvrijheid en vriendelijkheid van mensen; overal krijg je mintthee aangeboden (bij tapijtverkopen bijvoorbeeld) en veel mensen groeten spontaan. Iedereen is erg aardig en de stad maakt ondanks zijn absolute "anders zijn" een erg prettige indruk. We waren prettig verrast dat de mensen lang niet zo opdringerig waren als bijvoorbeeld in Egypte (wat we wel hadden verwacht).

Na de lunch bezochten we een Medersa, een koran-hogeschool. Een prachtig versierde gebedsruimte en openlucht "studie-zaal". Vervolgens was het, na een kort bezoekje aan het paleis van de koning en de Joodse Wijk, tijd voor even bijkomen: wat een dag!

Om half acht togen we met Theo en groep naar een restaurant. Heel anders dan 's middags was dit vrij westers in uiterlijk. Voor de lunch waren we namelijk terecht gekomen in een tentje dat we zelf NOOIT hadden durven uitkiezen voor een hapje eten. Het was prima en we waanden ons nog meer in Marokko dan ervoor.

Ook het diner viel niet tegen. We probeerden Pastilla; een vreemd gerecht met kip, amandelen, honing, poedersuiker en bladerdeeg. Lekker, maar hoofdgerecht en toetje in 1. Erg zoet, maar spannend! Na een kopje onvermijdelijke mintthee, troonde Theo ons mee naar "een ranzig barretje", een kreet die we waarschijnlijk nog vaker zullen horen deze week! De ranzigheid zat 'm in de aanwezigheid van drank en hoeren. Hoeren? Wij vonden het in eerste instantie nette dames. Foei! Fout gedacht; ze dronken bier, rookten, praatten met mannen en ze lachten. Duidelijke dames van lichte zeden...

Na al die indrukken was het tijd voor ons mandje. Met opnieuw een erg aanwezige gebedsoproep. Ja, op dezelfde tijd...


Meknes


Prachtig warm weer bij het opstaan dus de 65 kilometer busrit naar Meknes was een genoegen. Door de bergen waren we toch nog vlot in Meknes, ondanks dat de buschauffeur niet echt op de hoogte was van de route. Ze zeggen hier (regelmatig) "Inshallah" (als God het wil), als ze het hebben over zaken die zich in de toekomst afspelen. Wij hebben daar inmiddels "Als God het wil en de buschauffeur het kan vinden" van gemaakt...

Het centrale plein van Meknes is vol en druk; het is een aantal jaar geleden veranderd in een enorme parkeerplaats. Jammer, want daarom wordt de "Bab Mansour", de toegangspoort naar de het koninklijk gedeelte van de Medina en volgens velen de mooiste poort van Marokko, enigszins overschaduwd. Hij blijft echter mooi en opvallend; net als veel Arabische poorten heeft hij een "knik" in het midden, om het binnenvallende legers ingewikkeld te maken.

Achter de Bab Mansour ligt o.a. het mausoleum van Moulay Ismail. Deze geniale tiran (1672-1727) stichtte de stad in een poging om voorgaande heersers te overtreffen. Het mausoleum was erg rustig en een indrukwekkend gebouw. Dat we in deze moskee (en dit heiligdom, al mag je niet bij de tombes komen) naar binnen mogen is voor ons niet-moslims uitzonderlijk. Het gebouw is precies dat wat je je voorstelt bij een sprookjesmoskee; prachtig stucwerk, charmante poorten, een zonnenwijzer en een fonteintje. De moskee zelf is maar erg beperkt toegankelijk, maar mooi om te zien. Na een kopje koffie en plaspauze, maakten we een klein rondje door de souks. Minder bijzonder dan in Fes, maar wel erg leuk om te zien en de sfeer te proeven. Na de lunch sloten we het bezoek aan Meknes af.


Moulay-Idriss en Volubilis


Na opnieuw een mooie route (alles staat in bloei!), was de volgende stop Moulay-Idriss. Dit kleine heilige plaatsje ligt tegen de bergen aangeplakt en bestaat daarom voornamelijk uit trappen. Althans, zo lijkt het. Onder begeleiding van een jonge, Duits sprekende (?) gids, werden we naar het heiligdom van Moulay-Idriss zelf gesleept. Wij mochten er uiteraard niet in, maar het inkijkje was mooi. Ook bijzonder is dat je overal, maar dan ook overal, mag fotograferen. Alleen mensen en met name vrouwen zijn wat schuw, onder andere omdat ze geloven dat een stukje van hun ziel verdwijnt door de foto.

Het heiligdom is uiteraard een moskee, met een, in dit geval erg bijzondere, minaret. De minaret is de enige ronde in heel Marokko (de rest is vierkant) en in 1939 gebouwd als eerbetoon aan door de bouwer bezochte ronde minaretten. De toren is prachtig, groen met wit, ingelegd. Groen is de kleur van de Islam en is dan ook overheersend in Moskeeen. Tot slot bezochten we een mooi uitzichtspunt, waar we de moskee en de rest van het dorp opnieuw konden bekijken.

Als laatste, maar zeker niet minste, bezochten we Volubilis; de ruines van een Romeinse stad uit de tweede en derde eeuw na Christus. Naast de ooievaars en de zuilen van de basilika, waren met name de mozaieken mooi en goed bewaard gebleven. Het was warm op de heuvel waarop de restanten te bezichtigen waren, dus na een flinke wandeling dronken we een "the a la menthe" op het schaduwrijke terras. Wat een dag...


Reisdag - van Fes naar Marrakech


Auw, na eindeloos kletsen ging die wekker natuurlijk ongeveer 4 uur te vroeg af. Het was dan ook kwart voor 6. De dag begon grauw: het mistte en er was weinig te zien. Wel prettig voor onze ogen (klein tukje), maar we waren even bang dat het zo zou blijven! Het eerste deel van de route was van Fes de Midden Atlas in. De weg was bochtig en het werd steeds steiler. Tegen de tijd dat we in Ifrane waren, was het gelukkig zonnig en al lekker warm.

Ifrane is de Marokkanse wintersportplaats voor de mensen met centen. Een soort Chamonix in Marokko, met 's winters sneeuw en zelfs Arabisch/Franse bordjes die "barriere du neige" aangeven. De koffie was lekker en Eef genoot nog de hele dag van de gekochte Marokkaanse (marsepein)koekjes. Marokko is bij uitstek het land van "zoet"!

Een geplande aap-stop (in de ceders langs de weg huizen Makaken) viel helaas in het water, maar de rest van de route door het toen nog erg bergachtige landschap was erg mooi. Het was duidelijk merkbaar dat het voorjaar is: alles stond in bloei en velden vol met klaprozen, akkers vol met graan en eindelozen grazende kuddes geiten en schapen vulden het uitzicht. Uren rijden door steeds wisselend landschap verveelde geen moment en het was "ineens" tijd voor de lunch (in Beni-Mellal). .

De middagroute (inmiddels door de steppen) had als hoogtepunt een kudde dromedarissen! Ze kwamen naast de bus en we konden ze zelfs aanraken (wat we even oversloegen; ze kunnen gemeen bijten). Vooral de kleintjes waren erg lief en we schoten aardig wat plaatjes. Iedereen kwekte er nog flink over na en de rest van de route was zo voorbij.

Het hotel in Marrakech is erg centraal gelegen. Het ligt tegenover de minaret van de Koutoubia-moskee, de "Eiffeltoren van Marrakech" en op kruipafstand van het Plein Jemaa-el-Fna. Na het dumpen van de koffers proefden we alvast wat van de bijzondere sfeer die er hangt. Slangenbezweerders, zwarte magie, henna-tatoueerders en vooral veel eet-kraampjes. Dat belooft wat! Het eten (op het dakterras van het hotel, met uitzicht op de minaret) was prima en het ijsje toe smaakte minstens net zo lekker. Op naar de oproep voor het ochtendgebed!


Marrakech


Herrie of niet; we sliepen als rozen. Nou ja, de meeste tijd dan. Na een ontbijtje op het dakterras volgden we Theo naar een van de betere bezienswaardigheden; de graven van een aantal hoogwaardigheidsbekleders. Een schitterend complex, dat (op de toeristen na) vredig aandoet na al het stadslawaai. De graven zelf zijn simpel; nauwelijks meer dan een met eenvoudige mozaieken bekleedde verhoging. De ruimtes er om heen zijn schitterend versierd, zoals overal met letters en geometrische figuren. Nooit mensen en dieren om te voorkomen dat men die afbeeldingen zou gaan aanbidden. De aandoenlijk spelende jonge katjes op het terrein trokken zich daar weinig van aan en de aanbidding liet dan ook niet op zich wachten. :-)

Na een kopje mintthee op een terrasje met uitzicht op het grote plein, liepen we door de souks naar de Medersa (koranschool) van Marrakech. Nog mooier dan die in Fes; met een rijk versierd binnenplein, een mooie gebedsruimte en studenten"cellen" rond kleine doorkijkjes. We fotografeerden ons suf. Leuk! Experimenteren! Maar waarom al die andere mensen dat dan ook moeten doen... :-) Na nog een korte voorleessessie van Theo uit Karins reisgids werden we vrij gelaten.

Het was inmiddels tijd voor lunch, dus daar begonnen we mee. Daarna was het tijd voor een uitgebreide "shopsessie marrocain". Souk in, souk uit, linksaf, rechtsaf... En ja; ook wij gingen voor de bijl. Los van de prachtige dingen die ze hier hebben, is het afdingen een sport op zich. Zo zijn we drie kwartier te gast geweest in een winkeltje van 2 bij 4. Thee (ja, mintthee natuurlijk), praten over ons land en het zijne en eindeloos steggelen over de prijs. "WAT?! Voor deze kwaliteit?" Of "Wil je dan dat ik GEEN winst maak!?!?" Dat pareerden we met dingen als " Wij moeten er hard voor werken hoor, als studente heb je het niet breed" (ho ho, alsof die man de waarheid spreekt op dat moment!) of "Nee, nee, dan HEB ik al geld van haar erbij moeten leggen, hoger kan ik echt niet gaan!" Dikke lol en met 40 tot 60 procent van de prijs af EN mooie spullen die van eigenaar wisselen, is iedereen blij. Ze mogen tenslotte best iets aan ons verdienen.

Na een kort hapje is het nu dus Internet- en zometeen tukjestijd. Morgen worden we namelijk om half zes (lach niet!) in de bus verwacht voor een excursie naar de Hoge Atlas, de zuidelijke bergketen van Marokko. We zijn heel benieuwd!


De Hoge Atlas en de Kasbah van Ait Benhaddou


Heel even vroegen we ons af waarom het ook weer zo'n goed idee was, die excursie. Vijf uur is namelijk nogal aan de vroege kant om op te staan... Zelfs na een ochtendgebed om in de stemming te komen! Een klein ontbijtje (brood en jus d'orange) en de mogelijkheid om in de bus weer in slaap te vallen, maakten het al wat aantrekkelijker.

De zon op zien komen boven het Marokkaanse land is de moeite op zich al waard. De route de bergen in, met een steeds hoger klimmend zonnetje was niet voor iedereen in de bus de moeite van het wakker blijven waard, maar mooi was het wel. Een aantal fotostops en uiteindelijk ook de broodnodige koffiestop later, reden we de woestijn in. Rond elf uur doemde Ait Benhaddou op aan de horizon...

Een spectaculair gezicht: de woestijn, een klein riviertje dat zich als een blauw met groen lint door het landschap snijdt en daarnaast de imposante lemen kasbah. Een kasbah is een versterkte woonburcht. Op deze plaats staat al een kasbah sinds ongeveer 300 jaar. Lemen kasbahs hebben een levensduur die meestal loopt tot de volgende stortregens, maar op deze fotogenieke plek wordt de kasbah steeds hersteld. Niet in de laatste plaats om als decor te dienen voor een groot aantal films, waaronder Lawrence of Arabia.

We staken via de zandzakken het stroompje over en beklommen de Kasbah. Het uitzicht was meer dan de moeite waard: groen, steenwoestijn, lemen huizen en in de verte de besneeuwde toppen van de Hoge Atlas...

De rit terug was minstens net zo mooi. We hadden weinig puf meer over daarna en na een diner op het dakterras van het hotel, ploften we in ons bed. Het ochtendgebed hebben we volledig gemist.


Marrakech: mooie dingen en afscheid


Deze laatste volle dag in Marrakech genoten we eerst maar eens van een beetje uitslapen. We konden tot 11 uur ontbijten en hoewel we ook nog wel wat dingen wilden doen, was de hoogste prioriteit "slaap inhalen"! De wekker ging uiteindelijk om 9 uur (toch 4 uur later dan de dag ervoor...) en we rommelden in slakkentempo naar het ontbijt. In het zonnetje op het dakterras bladerden we de reisgids door. Er was nog zoveel te zien.

We besloten tot het El Baija paleis van rond 1880, dwalen over de souks en een bezoekje aan de Jardin Majorelle. Het Baija paleis is niet makkelijk te vinden, maar dwalen door Marrakech is geen straf. Leuke pleintjes, kleine straatjes... Bij het paleis aangekomen was het half twaalf en we besloten het er maar op te wagen, ondanks dat het bordje de lunchpauze al aankondigde. De dame aan de kassa zei dat het pas om 12 uur dicht zou gaan en uiteindelijk hadden we zelfs een uur. Marokkaanse flexibiliteit heeft zo z'n voordelen. Het complex was gigantisch en erg mooi! Enorm rijk versierde vertrekken, veel mozaieken, gigantische binnenpleinen, fonteinen. We keken ons ogen uit!

Terug op het plein hielden we om te beginnen een korte stop voor een drankje. Daarna dwaalden we voor de laatste foto's door de souks. Kleurige sjaals (eindelijk de wolsouk gevonden!), prachtige aardenwerk, leuke doorkijkjes... zelfs na al die dagen raakten we niet uitgekeken. Uiteindelijk hielp een erg vriendelijke meneer ons de snelste weg naar het plein vinden. Hij werd wat minder vriendelijk toen we hem maar twee dirham gaven voor zijn diensten. Erg jammer: het had ook niets kunnen zijn!

Daarna hadden we een dilemma: haast (we zouden om half drie verzamelen voor het bezoek aan het park) en honger (we hadden nog niet geluncht en het was al kwart voor twee)! Een snelle hap dan maar, bij een tentje dat ongelooflijk belachelijke prijzen had... vonden wij. Vijf euro voor een frisje! Belachelijk! Bij het afrekenen bleken we voor twee grote koppen soep, brood en een drankje 18 … dirham te moeten betalen. Omgerekend ongeveer 1 euro 70…

Na wat steggelen met de “man op de bok” mochten we (Jan, Ida en wijzelf) voor 15 dirham de man met een koetsje naar de Jardin Majorelle. De tuin is van Yves St. Laurent geweest en vormt een groene, rustige oase in de chaotische stad. Bloemen en planten en rustgevende fonteintjes in kleine vijvers.

’s Avonds klommen we de drie trappen op van restaurant Le Marakchi. Uitkijkend over het plein en een van de weinige restaurants met een drankvergunning in de omgeving is Mariachi spectaculair. Alles is versierd, van de bewerkte houden plafonds, tot de mozaïeken op de muren en de geweven tapijten op de vloer. Het geheel is verlicht door kaarslicht en over de tafels en de vensterbanken liggen verse rozenblaadjes verspreid. Het eten is er heerlijk en de live muziek is niet al te zenuwslopend. De perfecte omgeving voor een gezellige afscheidsavond en hoewel we op tijd zijn gaan slapen, was het een prima slot. Om met Theo te spreken: “Lieve mensen, dank jullie wel!” Daar sluiten we ons van harte bij aan!


Terugreis


Dat was een geheel nieuwe ervaring: opstaan VOORDAT de oproep voor het gebed van de minaret schalt... Een nieuwe, maar ook vervelende ervaring! Alsof het afscheid van dit prachtige land al niet erg genoeg was, moesten we er om vier uur uit.

Na douchen, aankleden, tas dichtritsen en het hele labyrinth.... pardon hotel doorlopen was er nog net tijd voor een (heel snel) glaasje jus d'orange. Hup hup, koffers in de bus, want Theo had haast. De arme chauffeur had ook nu weer het lef om een andere route te kiezen dan Theo bedacht had en zijn (mislukte) poging tot extra service (voor de deur stoppen) werd ook al niet gewaardeerd. Vroeg opstaan valt niet mee.

Hoewel: het was al stampdruk op de luchthaven! Er bleken (bijna) tegelijk twee vluchten naar Casablanca, twee naar Italie en een naar Spanje te vertrekken. Chaos... De zogenaamd "handige" group check-in kwam niet lekker van de grond en alles ging alles behalve snel, dus uiteindelijk vertrokken we met drie kwartier vertraging naar Casablanca.

Daar bleek dat we anderhalf uur later met hetzelfde vliegtuig door te vliegen naar Amsterdam. Daar kwamen we om 3 uur Nederlandse tijd aan. Behoorlijk kapot. De bagage rolde voor iedereen snel van de band en het was een kort (maar zoals altijd toch niet echt leuk) afscheid.

Martijn pikte ons op van Schiphol. De rest van de dag raakten we niet uitgepraat, over dit land van contrasten. Ezelkar naast gloednieuwe Mercedes; minaret naast synagoge; Franstalig en Arabisch; zoet en kruidig, bergen en woestijnen. Maar bovenal fantastische mensen en schittende bezienswaardigheden. Marokko is een feestje!






Reacties

harro (authenticated)
March 18, 2011 - 11:10
Dump hier je berichtjes voor Karin en Eveline in Marokko

meta (guest)
March 18, 2011 - 11:10
hai hai, ben ziels gelukkig dat ik jullie spannende avonturen nu ook op de mac kan lezen. veel plezier met alle ranzige tentjes......hebben ze ook niet ranzige??

veerle (guest)
March 18, 2011 - 11:10
hallo die hoi habibis, leuk dat jullie volop genieten, de volgende keer wil ik wel mee ;)
neem wat baklava en mint thee voor me mee, graag. liefs, veer

mike en jacqueline (guest)
March 18, 2011 - 11:10
hallo meisjes,
wat een leuk verhaal en wat een mooie foto's...als we het lezen, lijkt het wel of we er zelf zijn geweest...wat een sprekend verhaal !!! we zien dat onze lieve theo ook een berichtje heeft achtergelaten op de site, maar de adressenlijst mailen, ho maar !!! is ie vast alweer vergeten of hebben jullie wel iets ontvangen ???
we hopen dat het goed met jullie gaat...wij kijken met heel veel plezier terug op deze reis...we zijn ook erg tevreden met onze foto's.......tot ziens ?!? (de afstand leiden-nwh is weliswaar enorm, maar zou toch te overbruggen moeten zijn ?!?) groetjes van mike en jacq

theo (guest)
March 18, 2011 - 11:10
dag dames, ik hoop vanuit marrakech van harte dat het jullie goed gaat. ben bijna aan het einde van mijn reis met pabodocenten en ook zij zijn onder de indruk van marokko, alleen het weer is wat minder geweest. jullie site is zeer de moeite waard: alleen het restaurant in marrakech heet le marrakchi en dat is dus wat anders dan de term die jullie bezigen...

fijn te lezen dat jullie zo genoten hebben, hoop snel nog wat van jullie te mogen horen!
theo.