Reisverslag

Sardinie - Toe aan vakantie

Reisverslag — Thu, 17 May 2012 19:39:31 GMT

Pfff, meestal zijn we niet de reizigers die kost wat kost zon willen hebben, maar na alle regen en vooral kou van de afgelopen maanden zijn we er wel aan toe: zon! warmte! lente- of zelfs zomergevoel! Volgende week gaan we bekijken of we die dingen kunnen vinden op het Italiaanse eiland Sardinie.

De voorbereidingen kostten wat moeite tot zover. Een phisingmail na het boeken van de auto (waar we gelukkig niet instonken), een onverwacht gesloten hotel dat onze reservering niet kon honoreren, waardoor we een nieuw hotel moesten vinden, een verzette vlucht, wat ons de eerste reisdag kost èn betekende dat we een nóg een nieuw hotel moesten vinden (voor de eerste nacht) en niet drie maar twee nachten hebben in Alghero en tenslotte ontbrekende vliegtickets, die pas gisteren boven water kwamen.

Hopelijk bevalt Sardinie zelf beter dan de voorbereiding. Daar hebben we, na alles dat we hebben gelezen, alle vertrouwen in! Van Sardinie wordt wel gezegd dat het een continent op één eiland is en de reisgids belooft dat ook: zon, zee, strand, culturele schatten, prachtige berglanschappen, lekker eten en drinken... Klinkt goed, wat ons betreft. Wij zijn er dus (bijna) klaar voor: na een lekker lang Hemelvaartweekend en nog een paar dagen hard werken, vliegen we er donderdag 24 mei voor 11 dagen tussenuit!

Rondreis Zuid Afrika - Vrijdag 2 december - Naar Johannesburg

Reisverslag — Fri, 02 Dec 2011 21:17:52 GMT

Onze laatste dag en met een vlucht die pas om 23:59 vertrekt wordt het ook een lange. We hebben vanochtend dan ook weinig haast en schuiven rond half negen aan bij het ontbijt. Nadat we die achter ons kiezen hebben en onze bagage ingepakt is beginnen we onze rit: 450 kilometer naar Johannesburg met op de weg weinig leuke stopplekken.
Het eerste stuk van de rit verloopt erg traag, we rijden constant door dorpen en stadjes waardoor onze gemiddelde snelheid niet boven de 50 uitkomt. Tegen de tijd dat we dan in de buurt van de snelweg komen zijn we wel dringend toe aan een bakkie koffie. Al snel vinden we een shopping mall, waar we onze overgebleven Swazi dollars wisselen voor Rand, boekjes shoppen en een espresso'tje drinken. Daarna gaan we weer verder, maar nu gelukkig wat vlotter. Er zijn weliswaar fors wat wegopbrekingen, en ook kunnen sommige vrachtwagens die bergop moeten de zaak redelijk vertragen, maar al met al kunnen we redelijk doorrijden. Aangekomen bij een splitsing in de snelweg besluiten we om af te slaan naar Pretoria en daar nog wat te bekijken. Uiteindelijk staan we rond half drie na een tocht dwars door de stad bij het 'Voortrekkers' monument. Bij een cafetaria eten we eerst een cheeseburger en een tosti en drinken wat en gaan daarna het wanstaltige monument bekijken. In het monument staat door middel van gebeeldhouwde stenen platen de geschiedenis van de voortrekkers beschreven, en dan met name hoe ze heel heldhaftig de oorspronkelijke bevolking 'overwinnen'. Fraai is het allemaal niet te noemen, maar het geeft wel een beeld van een voor dit land belangrijk stuk geschiedenis. Het monument stamt uit 1949, waarschijnlijk zou een monument voor dit stuk geschiedenis er tegenwoordig wat anders uitzien...

Nadat we een uurtje hebben rondgehangen zijn we er eigenlijk wel klaar mee, en omdat we geen zin hebben om nog in het donker rond te gaan rijden besluiten we maar gewoon richting de luchthaven te gaan rijden en daar verder te kijken. Het begin van de rit verloopt goed, maar dan gebeurt er een eind voor ons een ongeluk en in combinatie met druk vrijdagmiddag verkeer voelt Zuid Afrika plotseling weer heel Nederlands aan: we staan stil.
En dan wordt de rit 20 kilometer voor het einde ook nog spannend: het waarschuwingslampje van de auto springt aan (je kent het wel: het lampje dat zegt: nu stoppen, auto is stuk). De motor loopt gelukkig nog en zolang er nog geen echte rook uitkomt besluiten we maar gewoon door te gaan. Daarbij wordt stilstaan met je auto in de buitenwijken van Jo'burg toch afgeraden.
Uiteindelijk bereiken we na dik een uur de luchthaven, het autootje snort nog steeds en we leveren hem in bij Budget. Als we melden dat het storingslampje brandt halen ze min of meer hun schouders op en zijn we klaar.
Hoewel we 6 uur voor vertrek op de luchthaven zijn, is er gelukkig wel al een balie open en kunnen we onze spullen droppen, daarna lopen we maar gelijk door de douane zodat we nog wat kunnen shoppen en drinken. Geeske koopt nog wat parfum en we kopen allebei nog een boekje, drinken een biertje en een wijntje en later nog wat koffie en langzaam tikt de tijd voorbij. Uiteindelijk gaan we bij de gate zitten met een boekje en een laptop, werken het laaste deel van het verslag bij en stappen keurig op tijd het vliegtuig in.

Rondreis Zuid Afrika - Donderdag 1 december - De Panorama Route naar Hazyview

Reisverslag — Fri, 02 Dec 2011 21:15:35 GMT

Eigenlijk begint voor ons vandaag de terugweg: We rijden vandaag zo'n 250 kilometer naar het zuiden via de prachtige Panorama Route die ons via de Blythe River Canyon naar het plaatsje Hazyview brengt, waarvandaan we morgen de laatste ruk naar Johannesburg gaan rijden. We ontbijten om een uur of 8, en dat voelt na de afgelopen dagen bijna als uitslapen. Nadat we afscheid hebben genomen van de overige gasten en de staf van het hotel gaan we op weg, en al snel wordt de route prachtig.
De Blythe River Canyon is zo'n 33 kilometer lang en heeft prachtige rotsformaties. Langs de route zijn er diverse uitzichtspunten, waar je voor een klein bedrag heen kan en dan richting afgronden van honderden meters diep kan lopen. De uitzichten zijn spectaculair, en hoewel het een beetje heiig is kun je toch kilometers ver kijken. We maken stops bij plekken met namen als 'The Three Rondavels' en 'God's Window', en maken een kleine wandeling bij een plek waar het water enorme ronde gaten (potholes) in de rotsen heeft gemaakt. Het is ondertussen weer goed warm, volgens de thermometer van de auto rond de 38 graden en na een half uurtje lopen zweten we ons allebei weer helemaal gek: gelukkig heeft de auto airco...

Na een prachtige tocht van dik drie uur landen we in Graskop, een behoorlijk toeristisch stadje, wat met name bekend staat om zijn... pannenkoeken. Juist ja, keurige Nederlandse pannenkoeken in Harrie's pannenkoekenhuis... We kunnen ons toch niet bedwingen en laten ons de prima pannenkoeken dan ook heerlijk smaken. Geeske gaat voor stroop en suiker en Harro voor pannenkoek met appeltaartvulling.
Na wat souvenirs shoppen gaan we op weg naar onze volgende stop: Pilgrim's Rest, een oud mijnwerkersstadje wat ze in de stijl van rond 1900 hebben gelaten en wat nu een beschermd monument is. We volgen het bordje naar het dorp en rijden vrolijk een kilometer of 30 verder en vragen ons langzaam af waar dat dorpje nou blijft. Een blik op de kaart leert ons dat we dan nu toch echt fout zitten. Gelukkig hebben we een afslag gespot naar een ander dorpje wat in de buurt van Pilgrim's Rest ligt en besluiten dan maar via een andere route te rijden. Dat blijkt een hele fijne keuze: na ongeveer 50 meter houdt de asfalt weg op en mogen we daarna dik 20 kilometer over een behoorlijk slechte onverharde weg rijden. Harro vermaakt zich prima, Geeske gilt af en toe wat en met dik een half uur stuiteren en stofhappen staan we uiteindelijk weer op asfalt en kunnen we verder naar het dorpje. Toch best fijn, zo'n huurauto... Het dorpje zelf blijkt uiteindelijk toch wel een heel erge tourist trap en we besluiten dat we na een bakkie koffie maar weer gaan. Terwijl we koffie zitten te drinken zien we plotseling twee mannetjes zeer ijverig onze auto schoonmaken. En aangezien dat geen kwaad kan na anderhalve week door de bush en een fijne stofweg als toetje blijven we rustig wachten tot de heren klaar zijn. Nadat we ze wat geld hebben gegeven rijden we door naar Hazyview, al met al nog een behoorlijke tocht.

Uiteindelijk zijn we rond 5 uur in Hazyview, is Harro half misselijk door alle bochten en zijn we er wel even klaar mee. We rijden nog snel even langs een supermarkt voor ons beproefde concept van wijn, crackers en kaasjes en gaan dan richting ons guest house.
Het guest house bestaat weer uit een aantal keurige rondje huisjes en nadat we alle formaliteiten hebben afgehandeld installeren we ons op onze veranda waar we een potje kaarten, kletsen en een lekker fles wijn soldaat maken. Ondertussen voeren we deet aan de muggen, want de beesten hier trekken zich toch wel erg weinig aan van dit spul.
Redelijk vermoeid en met morgen een lange tocht voor de boeg landen we rond 10 uur in bed met een boekje.

Rondreis Zuid Afrika - Woensdag 30 november - Omgeving Hoedspruit, Private reserve

Reisverslag — Fri, 02 Dec 2011 21:02:36 GMT

De wekker begint om 5 uur te piepen, maar dat heeft weinig nut want Harro heeft oordoppen in zijn oren en Geeske is al op. De oordoppen waren wel even nodig want er is ook een fors aantal kikkers die het vijvertje voor de deur hebben ontdekt. Tegen zessen lopen we richting de receptie waar Ronnie, de manager van het hotel, ons al staat op te wachten met verse koffie en thee. Dat gaat er best in en als ook 3 andere gasten zijn gearriveerd en een bakkie hebben gedronken gaan we op pad. We beginnen een tocht van twee uur dwars door de bush en komen van alles tegen: impala's, wildebeesten, kudu's, elanden, wrattenzwijnen en allerlei klein spul. Ronnie vertelt ons ondertussen van alles over de planten, de termietenheuvels en de insecten die we zien rondvliegen en rondrennen. Ook vertelt hij over de problemen die ze hebben met stropers en wat ze er zoal tegen doen. Toch zien we even later ook een medewerker van het reservaat rondlopen met een strik die hij even eerder heeft gevonden; dagelijks zijn ze bezig met het zoeken van deze strikken en het bewaken van het wild. Sinds kort mag er op stropers ook geschoten worden...
De wandeling is heerlijk, het is nog een beetje bewolkt en Ronnie een vat van informatie. Het toetje komt vlak voor het einde: ineens staan we op nog geen 10 meter van een aantal giraffes af en even later staat er naast ons een tweede ploeg. In totaal 9 giraffes laten zich niet echt door ons opjagen en we hebben dan ook ruim de tijd deze prachtige beesten van dichtbij te bekijken. Hierna lopen we rustig terug naar onze lodge waar er al een heerlijk ontbijt staat te wachten, en dat gaat er na een wandeling van bijna twee en een half uur best in!

Het is tegen 9 uur als we klaar zijn met het ontbijt en tot twee uur hebben we niets te doen, en dat is best lekker voor een keertje. We gaan terug naar ons eigen treehouse, waar we op onze veranda wat lezen, een potje kaarten en het reisverslag bijwerken. Tussendoor zien we regelmatig wat prachtige vogels een bad nemen in de vijver voor ons huis en zien we een licht gestoorde vogel die krampachtig probeert door ieder raam heen te vliegen wat hij kan vinden. Eerst probeert hij de zijruiten en de spiegel van de auto, en even later horen we hem tegen het raam van ons treehouse aanvliegen... Het lijkt een beetje zielig, maar het levert wel mooie plaatjes op.
Om twee uur lopen we heerlijk relaxed naar de receptie, waar een high tea wordt klaargezet: Wat cake, wat tonijntaartjes, fruit en koffie en thee vormen een prima lunch. We zitten er rustig, kletsen nog met wat andere gasten en zien een nieuwe Amerikaanse dame arriveren. Die lijkt behoorlijk van de wereld, een beetje chaotisch en blijft zich maar druk maken om malaria. Ze heeft de komende dagen samen met twee andere gasten van het hotel een prive gids, en dat lijkt maar goed ook, want hoe zo iemand zo'n reis kan maken is voor ons even een raadsel. Het blijkt even later dat zij meegaat op de game drive en dat we enorme mazzel hebben: normaal duurt de game-drive zo'n 3 uur, maar de andere gasten die we nog moeten oppikken hebben een 5-uurs tocht geboekt, en nu moeten we dus ook wel 5 uur mee... balen!

Even voor drieen arriveert ons jeep, een open Landrover met plek voor 10 mensen, onze gids en onze spotter. Met de gids kunnen we vanaf het begin goed lachen: De bolle Zuid-Afrikaan heeft Nederlandse ouders en spreekt zelf goed Nederlands. Hij bezit een gezonde portie humor en met hem maken wat grappen over de rest van de gasten. De spotter is een jonge, niet heel ervaren knul die weinig zegt. Ook blijkt al snel hoe je je in mensen kan vergissen: Onze Amerikaanse dame is fors bereisd, heeft half Azie, Rusland en nogal wat andere landen gezien en werkt bij de Washington Post. We komen in gesprek en kunnen het prima met haar vinden, hoewel ze wel een rare combinatie van slim en enthousiast en gigantisch wereldvreemd blijft. De temperatuur werkt overigens ook lekker mee, een door de gids meegebrachte thermometer vertelt ons dat het zo'n 41 graden in het zonnetje is...
Dwars door een private reserve rijden we drie kwartier om de andere gasten op te halen. Dit blijkt een internationale groep van 25 mensen te zijn die in totaal over drie jeeps verdeeld worden, waarbij er nog 7 bij ons worden ingezet. Onze spotter wordt op een stoel op de motorkap van de jeep gezet en dan begint de game drive pas echt. Via radio staan de drie jeeps met elkaar in contact en al snel zien we ons eerste 'big 5' wild. Een neushoorn, die net vertrekt als wij aankomen zodat voor de mensen in de jeep die nog geen neushoorn gezien hebben tijdens hun bezoek aan Afrika de ervaring beperkt wordt tot de aanblik van een enorme neushoornkont. We karren weer verder en even later horen we toch wel een raar gesis bij de achterkant van de jeep... we hebben een lekker band! Nu wordt het leven interessant: midden in een reservaat waar leeuwen, olifanten, buffels en luipaarden zitten wordt er vriendelijk gevraagd of we willen uitstappen. We blijven maar in de buurt van de jeep hangen en dan speelt zich een schouwspel af wat hilarisch en tegelijkertijd best triest is. Onze gids begint samen met de spotter de band te wisselen. De jonge knul heeft duidelijk geen idee wat hij moet doen, en onze gids scheldt hem verrot in alle talen die hij maar machtig is. Het is af en toe werkelijk te genant om aan te zien, en het blijkt maar overduidelijk dat de tijd van apartheid nog niet zo heel lang geleden is...

Afijn, een kwartier later zijn we weer zover en gaan we weer op pad. We zien buffels en allerlei 'klein' wild en krijgen dan een oproep dat er een leeuw is gespot. We rijden behoorlijk vlot bijna een half uur door het reservaat en even later zien we waarom de leeuw nog steeds op dezelfde plek is: er ligt een dode buffel die de dag ervoor door de leeuw te grazen is genomen, de vrouwtjesleeuw ligt nog steeds uit te puffen van haar enorme maaltijd. Van onze gids horen we (in het Nederlands) dat dit de enige leeuw is die het reservaat heeft en dat ze drie jongen heeft die ergens verderop liggen. De 'kill' van de buffel was de dag ervoor en sindsdien is de leeuw daar steeds in de buurt. We hebben onze gids verteld dat we de big 5 al hebben gehad, en dat het ons niet uitmaakt wat hij vindt, wij vermaken ons wel. Dat heeft hij ter harte genomen en hij vertelt ons wat meer over het reservaat en over de kans om de beesten te spotten. Zo is 'de olifant' (ze hebben er wel 1!) ergens in het noorden van het park en dat is te ver rijden, en trekken de luipaarden zich zo weinig aan van de hekken om het reservaat dat ze geen idee hebben of ze er op het ogenblik uberhaupt wel een hebben. Even later vertelt hij vrolijk aan de rest van het gezelschap dat er in het reservaat gemiddeld zo'n 10 luipaarden zijn, maar dat deze heel moeilijk te spotten zijn, en de olifanten (meervoud) waarschijnlijk verder naar het noorden zijn getrokken. Wij kunnen er wel om lachen en vermaken ons prima tijdens de tocht. Na een korte pauze voor een drankje begint het donker te worden en gaan we op pad om de grote groep terug te brengen. Ons spotter zit ondertussen gewapend met een enorme lamp voorop en af en toe zien we wat puntjes oplichten die duiden op een dier. Zodra we de groep hebben gedumpt gaan we weer op de terugweg, wederom dwars door het reservaat. Het is al behoorlijk laat en we moeten nog dik drie kwartier rijden dus onze gids geeft goed gas. En dat zullen we weten in een open jeep: We worden gebombardeerd door insecten (volgens onze gids boordevol proteinen, dus we moeten niet zeuren) en maken af en toe stops als we wat zien: een kameleon, nachtuiltjes, een zeldzaam klein beest met een witte staart (waarvan de naam ons helaas is ontschoten) en een bushbaby. Het is een prachtige rit en uiteindelijk komen we bij het hek aan om naar buiten te rijden. Daar staan we even te wachten omdat er nog iemand naar binnen wil en als we weer willen vertrekken blijkt de schijnwerper van de spotter niet meer te werken. Nu komt weer de ware aard van onze gids naar boven en scheldt hij de arme vent weer helemaal verrot. Uiteindelijk zijn we na bijna 6 uur rijden weer terug bij onze lodge waar het eten al klaar staat (en de rest van de gasten dik een uur op ons heeft gewacht). We nemen afscheid van de gids en eten rustig onder het genot van een wijntje wederom een prima maaltijd. Daarna zakken we nog even af naar de bar, waar we nog een paar drankjes pakken en na een lange maar erg mooie dag rond een uur of 11 in slaap vallen.

Rondreis Zuid Afrika - Dinsdag 29 november - Kruger Park

Reisverslag — Fri, 02 Dec 2011 10:57:26 GMT

Om drie uur gaat de wekker en geeft Harro Geeske een por, draait zelf nog even om maar krijgt om kwart over drie dezelfde por terug. Het is stikdonker buiten en voor de rest zien we ook weinig beweging bij andere huisjes. Zijn wij dan de enige gekken die denken dat een game drive om dit tijdstip leuk is? Uiteindelijk blijken er nog 3 net zo gek, twee Nederlandse meiden en een wat oudere Engelstalige dame. Onze gids is er ook ruim op tijd en iets voor vieren rijden we de poort uit. We hebben twee schijnwerpers gekregen waarmee we links en rechts kunnen schijnen. Totdat het licht begint te worden rond 5 uur levert dat buiten een hard wegrennende duiker helemaal niets op! Ook onze gids wordt een beetje moedeloos en zonder schijnwerpers rijden we verder. Met meer stops voor verschillende soorten uitwerpselen die op de straat liggen dan voor beesten worden we langzaam wat melig. De Nederlandse meiden zijn gezellig en we kletsen onder de rit wat over onze vakanties. De zonsopgang zelf is wel een hoogtepunt: die is prachtig en we stoppen een paar keer om mooie foto's te maken.

De game drive duurt tot 7 uur en tot kwart over 6 hebben we buiten wat impala's, een verdwaald wrattenzwijn en wat duikerkonten werkelijk niets gezien. We zijn al dik op de terugweg als we dan een eenzame mannetjesolifant vlak naast de weg zien lopen: Dat is tenminste iets! Weer even later zien we een kudde buffels en begint het er op te lijken dat het niet allemaal voor niets was. Dan zien we links van de weg op zo'n 50 meter een witte neushoorn rustig grazen en terwijl we daarvoor remmen, passeren we op rechts een mannetjes-impala die vreselijk staat te blazen... dat betekent dat er iets aan de hand is. Ook een aantal giraffes 50 meter verderop reageren gelijk, we zien 3 koppen in een keer omhoog komen. Al met al een gezellige beestenboel! Maar de vraag blijft: waar zijn deze beesten nou zo opgewonden over? Volgens onze gids moet er haast wel een luipaard in de buurt zijn. We besluiten rustig verder te rijden en 25 meter verder spot Harro inderdaad een luipaard die goed verstopt in de bosjes ligt. Al snel verzamelen er zich meerdere auto's om ons heen, maar wij hebben echt een topplek. De luipaard vindt het wel wat druk om wat te gaan doen en blijft rustig liggen, maar voor ons is het voldoende: We hebben onze big 5! Met de leeuwen die we eerder zagen hebben we nu de buffels, neushoorn, olifanten en luipaarden gezien. Terwijl we verwachtten dat de hele game drive niets zou worden hebben we uiteindelijk een top-ochtend, met 4 van de 5 en ons lijstje compleet!
Terug in het kamp frissen we ons wat op en gaan dan in het restaurant het 'healthy breakfast' scoren: yoghurt met muesli, vers fruit en honing. Na al dik drie uur op te zijn smaakt dat werkelijk heerlijk. We pakken daarna onze tassen een rijden rond half negen de poort uit. Al game drivend door het park rijden we vandaag naar een 'private game reserve' wat 250 kilometer verderop tegen Krugerpark aanligt. Hier hebben we de komende twee nachten een accommodatie die 'Pezolo tree house' heet en gaan we een game drive en een game walk doen.
De tocht door het Kruger is prachtig en we zien hordes olifanten, neushoorns en allerlei andere beesten. Helaas lukt het ons niet om nog leeuwen te spotten en de 'big-5 in one day' te scoren, maar wat beesten betreft kan de dag toch al niet meer stuk. De snelheidslimiet en diverse pauzes maken het wel een lange dag, pas tegen vieren komen we aan in onze accommodatie, na een licht avontuurlijke tocht over een behoorlijk slechte weg.

Daar staan ze al op ons te wachten met een doekje om ons op te frissen en eeen koud drankje. Terwijl we een korte uitleg krijgen over de accomodatie merken we al dat dit echte luxe is. Alles is geregeld, van ontbijt, high tea als lichte lunch in de middag tot en met het diner bij kampvuur 's avonds. En dan komen we bij onze accommodatie: die is werkelijk adembenemend! Een eigen tree house, compleet vrijstaand en zo'n 100 meter van het volgende gebouw af, hoog om een boom heengebouwd. Het gebouw heeft twee aparte slaapkamers (waar overigens de boom ook binnenin verder groeit), een groot bad en toilet binnen, en een buitendouche en buitentoilet. Op de tweede verdieping een groot balkon met bankje en uitzicht op een waterhole waar s'avonds de beesten komen drinken... Hadden we al verteld dat we 'in' het reservaat zitten (en nee, er zitten geen gevaarlijke beesten)?

We frissen ons wat op, en gaan eerst een drankje doen in de bar. Daarna gaan we op ons eigen balkon wat zitten lezen en typen en wachten tot de beesten aanschuiven aan 'ons' waterhole. Helaas lijken er alleen wat vogels echt dorst te hebben, en tegen 7 uur lopen we richting ons 'restaurant'. Op een afgeschermde plek staan de eettafels al in een halve cirkel om een kampvuur opgesteld. We pakken nog een drankje aan de bar en gaan dan aan tafel. Terwijl we wat kletsen met onze buren wordt het voorgerecht geserveerd en even later wordt ook het uitgebreide hoofdgerecht in de vorm van een buffet rond het kampvuur neergezet. Het eten is heerlijk met veel verschillende gerechtjes. Tijdens het eten komt de manager bij iedereen persoonlijk voorbij om het programma van de volgende dag te bespreken, wat voor ons een game walk in de ochtend en een game drive laat in de middag is. Na het eten gaan we al vrij snel terug naar onze treehouse, we moeten morgen om 6 uur klaarstaan voor de ochtendwandeling!

Rondreis Zuid Afrika - Maandag 28 november - Van Mliliwane naar Kruger

Reisverslag — Fri, 02 Dec 2011 10:52:19 GMT

Ons bezoek aan Swaziland is maar kort: Vandaag vertrekken we alweer naar Zuid Afrika. We verlaten Swaziland door een van de noordelijke grensposten om richting Krugerpark te rijden, een rit van ongeveer 350 kilometer die de rest van de dag in beslag zal nemen. Omdat het een behoorlijke rit is, waarvan een deel door Krugerpark zelf is en we die op ons gemak willen doen, starten we de dag vroeg. Om stipt 7 uur zitten we aan het ontbijt en om kwart voor acht zijn we uitgecheckt en op weg.
Na een korte stop om de tank vol te gooien en te pinnen rijden we door het noorden van Swaziland, wat echt een stuk mooier is dan het toch enigzins tegenvallende zuidelijke stuk van een paar dagen geleden. We rijden door prachtige groene bergen, waar niet veel meer dan gras groeit, en het lijkt ook een stuk rustiger dan het toch wel redelijk industriele zuiden. In iets meer dan twee en een half uur staan we bij de grens. Het ritueel kennen we ondertussen, en in minder dan 10 minuten zijn onze paspoorten gestempeld en zijn we Swaziland uit. Er wordt een beetje vreemd gekeken dat we een bepaald formulier niet hebben (dat zouden we bij binnenkomst moeten hebben gekregen), maar het vodje dat bewijst dat we wegenbelasting hebben betaald vinden ze na twee keer vragen dan ook wel afdoende.

De Zuid-Afrikaanse kant gaat zoals we gewend zijn vlot en professioneel en binnen no-time zijn we op weg naar de dichtsbijzijnde entree voor het Krugerpark, zo'n 40 kilometer verder noordelijk. Nadat we onze paperassen hebben gekregen rijden we door de slagbomen en staan we gelijk midden in het park. Omdat we nu ruim de tijd hebben, besluiten we te beginnen met een rit naar een van de dichtbij gelegen rest camps, een game drive van 40 kilometer. Maximum snelheid in het park is 50 kilometer per uur, maar dat halen we echt niet. Met een gangetje van zon 30-40 km per uur cruisen we rustig door het wilde landschap en stoppen aan alle kanten voor beesten, waaronder olifanten en buffels. We hebben hopen dat we vandaag nog een luipaard gaan spotten, maar gezien het feit dat we middag op de dag rijden, zal dat er niet inzitten. In het eerste camp lunchen we op ons gemak en drinken ons eerst bakkie koffie van die dag en na een korte stop bij de 'curio-shop' zijn we weer op weg. Met behulp van onze meegebrachte detail kaart van Kruger plannen we een route van zo'n 120 kilometer naar ons eigen camp: Pretoriuskop. Hier zullen we een nacht blijven om daarna door te reizen naar een private game reserve dat tegen kruger aanligt.
Op onze tocht zien we van alles en nog wat aan beesten voorbij komen, maar helaas moeten we het zonder katten blijven doen. Die zullen dan maar even tot vanavond of morgen moeten wachten, we willen namelijk nog wel een game drive met gids doen voordat we weer verder rijden. De rit is al met al best lang, en tegen vieren komen we eindelijk aan in ons camp. We checken in en krijgen een keurig net huisje, met eigen keukentje en een eigen bbq voor de deur. We regelen ook gelijk onze game drive: Omdat de sunset drive helaas al vol zit, besluiten we maar dat we dan de volgende ochtend vroeg een game drive willen doen, start 04:00 uur....

Omdat we dan voor de rest van de dag weinig meer gepland hebben, drinken we eerst een bakkie koffie in het restaurant, en gaan dan boodschappen doen: Een eigen bbq betekent natuurlijk ook dat er een braai aankomt! In het winkeltje vinden we (weinig verrassend) alles wat we nodig hebben, houtskool, aanmaakblokjes en Vleesch! Gewapend met een enorme kudu steak een blikje fruit (voor de vitamientjes) en (u raadt het al) een flesje wijn vertrekken we naar ons huisje. Aan onze tafel kaarten we een potje onder het genot van een wijntje en als de zon bijna onder is stookt Harro een fijn vuurtje in de bbq. Wel worden we nog even gestoord door onze buren, die vinden dat we op hun parkeerplaats staan (en drie keer raden uit welk land deze mensen komen). We trekken ons er weinig van aan, zetten de auto een meter naar voren, en gaan door met belangrijke zaken: de braai. Terwijl de kolen langzaam mooi beginnen te gloeien, begint Harro toch te twijfelen aan de hoeveelheid vlees. Een korte sprint naar de winkel en het menu is uitgebreid met een fijne t-bone steak (de wildebeest steaks waren echt te groot...).
Het eten is heerlijk en ook de vruchtjes gaan er ,na een kleine worsteling om het blik open te krijgen, best in. En dan is het 8 uur, is het eten op en gaat bij ons ook wel zo'n beetje het licht uit. En aangezien we morgen om een uur of 3 op moeten om om kwart voor 4 klaar te staan bij ons game-drive vehikel kan wat extra slaap geen kwaad.

Rondreis Zuid Afrika - Zondag 27 november - Mliliwane

Reisverslag — Fri, 02 Dec 2011 10:48:42 GMT

We worden om iets over vijven gewekt door een enorm kabaal van de vogels die de zonsopgang vieren. Van het een op het andere moment beginnen naar ons idee honderden vogels als gekken tekeer te gaan. Omdat we dit echt te dol vinden draaien we ons nog maar eens op en om iets over zevenen worden we dan opnieuw gewekt, maar dit keer door een buslading schoolkinderen die ook wakker zijn geworden. Na rustig douchen en aankleden zitten we om kwart over 8 aan het ontbijt. Wederom buffet stijl, maar gelukkig iets beter dan de avondmaaltijd van de vorige dag.
Het plan om een wandeling van een uur of twee door het park te maken laten we maar even varen: Geeske voelt zich niet zo lekker en wil liever rustig aan doen, en omdat in je eentje joggen door het park wordt afgeraden blijven we maar even bij ons hutje zitten. Tegen een uur of 10 voelt Geeske zich goed genoeg om wat te gaan doen, en besluiten we een tocht met de auto in het park te maken. Dat gaat prima, maar de paden lijken toch wat meer geschikt gemaakt voor 4-wheel drives. Daar laten we ons niet door afschrikken en buiten wat licht angstige momenten in de bijrijdersstoel bij het over een toch wel heel gammel houten bruggetje rijden gaat het prima. Onderweg zien we overal impala's, zebra's en wildebeesten, die zich erg weinig aantrekken van de auto's die vlakbij komen. De auto heeft het wat zwaarder te verduren, met veel takken aan de zijkant en fors wat rotsen tegen de onderkant (lang leve een huurauto!). Het bruggetje blijkt op de terugweg wat teveel van het goede, we komen er namelijk niet echt tegenop, de rand van het bruggetje is te hoog voor onze bolide. Met een kleine omweg dwars door de bossen landen we uiteindelijk weer in het main camp.

We besluiten dat het dan tijd is om wat meer van Swaziland te zien, en beginnen met een twee uur durende autotocht door prachtige gebieden. Uiteindelijk landen we in Mbabane, de hoofdstad, en drinken daar bij een koffietentje een bak koffie en eten een tosti. Daarna rijden we naar een supermarkt om wat inkopen voor het avondeten te doen, want we hebben wel besloten het restaurantbuffet deze keer maar te skippen. Helaas mislukt onze poging om een fles wijn te scoren, want die blijken op zondag niet verkocht te worden...
Rond half vier zijn we terug in het camp, en gaan we een drankje doen in het restaurant. Daar is het heerlijk koel in de schaduw en dat is maar goed ook, want de thermometer in de auto laat een temperatuur zien van 37 graden in het zonnetje. Terwijl Geeske wat leest werkt Harro het reisverslag bij. We zitten lekker een uurtje in de koelte, en het lukt ons om in het restaurant wel een flesje wijn mee te krijgen. Bij onze hut gaan we buiten zitten kaarten, drinken een glaasje wijn en eten kaasjes en crackers terwijl we genieten van een mooie zonsondergang.

Rondreis Zuid Afrika - Zaterdag 26 november - Van St Lucia naar Swaziland, Mliliwane

Reisverslag — Fri, 02 Dec 2011 09:58:28 GMT

Vandaag gaan we naar het buitenland! We slapen de komende twee nachten in een reservaat in Swaziland: Mliliwane. We staan op tijd op, want we hebben een vrij lange rit voor de boeg en een grensovergang waarbij we volgens de verhalen nog wel eens een tijdje zouden kunnen staan.
We vertellen 's ochtends aan Mildred wat we die avond ervoor hebben meegemaakt en ze is erg enthousiast. Nu geloven we tenminste wat ze vertelde bij aankomst, namelijk dat de nijlpaarden hier werkelijk door de straten en tuinen struinen. We moeten toegeven, toen ze het verhaal twee dagen geleden vertelde waren we ook wat sceptisch...
Het ontbijt is onveranderd goed, met veel koffie, overheerlijk vers fruit en yoghurt en gebakken eieren met spek. Nadat we onze spullen hebben ingeladen en hartelijk afscheid hebben genomen van Mildred gaan we op weg voor een rit van 350 kilometer. De eerste 170 kilometer naar de grens verlopen zonder enige problemen en we kunnen goed doorrijden. Vergeleken met de ritten die we tot nu toe hebben gehad, is alleen het uitzicht ronduit saai te noemen en zien we geen plekken waar we even willen stoppen. Koffietentjes zijn al helemaal ver te zoeken, dus rijden we maar gewoon door.

Bij de grensovergang is het erg rustig. We beginnen aan de Zuid-Afrikaanse kant waar we in een keurig kantoorgebouw eerst een papiertje voor de auto ophalen en daarna onze paspoorten laten stempelen. Duur ongeveer 5 minuten en dan zijn we bij fase twee: De grenscontrole bij Swaziland. Dit lijkt wat meer op een gemiddelde grensovergang zoals we die gewend zijn in Afrika. Het is binnen vrij druk, het is totaal onduidelijk wie er werkt en wie er wat gedaan wil krijgen, en niemand weet voor welke balie hij moet gaan staan, oftewel: complete chaos. We hebben gelukkig alle tijd en kijken het eerst maar een paar minuten aan om dan een rij te selecteren die er veelbelovend uitziet. Dat blijkt voor ons dan ook de juiste rij te zijn, en terwijl er links en rechts van ons wat geduwd en gedrongen wordt zijn we vrij snel aan de beurt. Harro glipt er als eerste tussen, want er blijkt ook nog wat voor de auto te moeten worden geregeld. En terwijl Geeske's paspoort wordt behandeld, de dame achter de balie wat heren die aan het dringen zijn uitkaffert en de man naast haar wat smeergeld accepteert, tikt Harro 50 rand af voor een vodje wat wegenbelasting schijnt te zijn. We vinden het allemaal prachtig en staaan uiteindelijk met 20 minuten weer buiten, met stempels, papiertjes en 'maar' 50 rand armer. We wensen de mensen in het hoogseizoen veel succes.

Ook de volgende helft van de rit is weinig enerverend. Het landschap is vrij monotoon en we zien niet echt uitnodigende plekken om een bakkie te gaan doen. We besluiten het stuk dus maar in een keer door te rijden en zonder verdere bijzonderheden staan we rond twee uur bij de ingang van het Mliliwane reservaat. Zodra we het reservaat inrijden staan we gelijk tussen de kudu's, zebra's en wildebeesten, terwijl er overal de meest uiteenlopende antilopesoorten doorheen rennen. Dit is ook waar het park bekend om staat: Geen big 5 en geen gevaarlijke beesten, waardoor het mogelijk is om in een camp zonder hekken te verblijven en ook in het park kan worden gelopen en gefietst. Met de auto rijden we een kwartiertje naar het camp waar we bij de receptie de sleutel krijgen van ons 'bijenkorfhuisje', een klassieke ronde hut gemaakt van van riet, maar wel met modern sanitair. Het huisje is keurig en erg ruim en daarbij verrassend koel. Dat is ook wel nodig, want de temperatuur is ondertussen opgelopen tot zo'n 32 graden en dat terwijl het bewolkt is.

We lopen even wat rond over het camp, waar we aan alle kanten de wrattenzwijntjes en nyala's door het park zien lopen. Het is er wel wat druk en met nogal wat herrie, want in het weekend lijkt dit ook een populaire plek voor wat schoolklassen. We landen in het restaurant om een drankje te doen en om gelijk te reserveren voor het avondeten. We mogen gelijk een tafel uitzoeken voor de avond en zitten aan de hippo pool aan de rand van het restaurant. In een boom iets verderop is het een kabaal van jewelste; er zitten letterlijk tientallen vogels op hun nesten. Het verrassende is dat er werkelijk van alles zit: weaverbirds, diverse watervogels, eenden en her en der een reiger. En er vlak voor een enorme krokodil die rustig ligt te wachten tot er weer een vogel iets te dichtbij komt. We drinken rustig wat en besluiten dan de rest van vandaag rustig aan te doen, we hebben morgen nog de hele dag om het park en de omgeving te verkennen en bovendien moet er nog wat rechtgezet worden qua kaarten.
Buiten voor ons huisje staan wat bankjes en tafels en daar kaarten en lezen we wat, totdat we honger beginnen te krijgen. Het restaurant serveert een buffet, dus veel keuze hebben we niet. Laten we het er op houden dat de prima fles wijn die we hebben besteld veel goed maakt. We blijven lekker een tijdje zitten en genieten van de enorme herrie van de vogels en kikkers in de pool. De beloofde nijlpaarden zijn ver te zoeken, en later horen we dat die eigenlijk alleen in de winter hier te vinden zijn...

Rondreis Zuid Afrika - Vrijdag 25 november - St Lucia

Reisverslag — Fri, 02 Dec 2011 09:51:10 GMT

We beginnen vanochtend met een heerlijk ontbijt op het ietwat vriendelijkere tijdstip van kwart over 8. Het weer is helaas onveranderd van de avond er voor, het is bewolkt en er valt regelmatig een bui. We besluiten er vandaag maar zelf op uit te gaan en willen beginnen met een self-drive door het St Lucia Wetlands park naar Cape Vidal, het noordelijkste puntje wat met de auto te bereiken is, zo'n 35 kilometer in het park.
In onze coole bolide rijden we door het park waar we al snel een kudde nijlpaarden in het water zien liggen en daarna is het telkens weer raak met kudu's, bushbucks, zebra's, wrattenzwijnen en buffels. We merken al snel dat je ook met self drive een boel kunt zien, maar missen wel het commentaar en de uitleg van een gids. Zeker omdat we bij sommige beesten toch echt niet een goed idee hebben wat het is.
De tocht zelf is prachtig en de meeste tijd zowaar droog, zodat we ook her en der wat zandpaden kunnen pakken om meer te kunnen zien. Na anderhalf uur rondrijden eindigen we in Cape Vidal. De harde wind en de bewolking doen ons besluiten om maar niet te gaan snorkelen en zwemmen, hoewel we wel een paar die-hards in de golven van de Indische oceaan zien liggen. Voor de rest is er in Cape Vidal niet veel te beleven en ook het kopje koffie waar we op gehoopt hadden gaat niet door. Als het dan ook nog begint te plenzen, zijn we het zat. We stappen in de auto en rijden in een uurtje terug naar St Lucia waar we heerlijk koffie drinken en lunchen bij een leuk koffietentje. Daar besluiten we ook dat we eerst maar even terug gaan naar het guest house voor een rustig middagje en dat we om 4 uur met een boot meegaan de wetlands in voor een game-boat-drive.

Het weer is ondertussen weer een stuk beter en uiteindelijk zitten we op ons eigen balkon een potje te kaarten wat Geeske door enorm vals te spelen nipt wint. Iets voor vieren vertrekken we richting de steiger waar we de boot pakken. We zitten op het dak met nog zo'n 10 andere toeristen en worden af en toe door de luidspreker gewezen op de krokodillen en de hippo's die in en langs het water liggen. Af en toe komen er ook wat zonnestralen tussen de wolken door en die zorgen voor prachtig licht en een mooie regenboog. Met name de visarenden die aan de kant mooi in de zon zitten zien er prachtig uit. Met een prachtige show door wat nijlpaarden cruisen we twee uur lang rond en leggen tegen zessen weer aan bij de steiger.

We dumpen de auto bij het guest house en besluiten een drankje te gaan doen in het stadje en aangezien we daarna gelijk een hapje willen gaan eten is een auto wat minder handig. Met 10 minuten lopen staan we in het centrum en pakken een terrasje aan de hoofdstraat. Terwijl Geeske haar wijntje drinkt en Harro aan zijn tweede gin-tonic (zuiver medicinaal natuurlijk) denken we even dat we nu al teveel gedronken hebben: Op nog geen 10 meter van ons af loopt er een nijlpaard over de parkeerplaatsen naast het restaurant! Er komt een auto de hoek om die toch even op zijn remmen moet en dan zien we pas hoe enorm groot het gevaarte is. Het beest lijkt zich niet aan de auto te storen en loopt er via een andere parkeerplaats omheen en loopt de hoofdstraat in om even later via een zijstraat te verdwijnen. Terwijl we in de verte nog flitsen zien van alle foto apparaten staan onze monden nog open van verbazing.
Na onze drankjes lopen we toch enigzins voorzichtig richting een Portugees restaurant even verderop: We hebben niet zo'n zin om het gevaarte zo midden op straat tegen te komen. Het eten bij het restaurant is prima en na nog een wijntje en een paar biertjes besluiten we om terug te lopen naar ons guest house. Enige uitdaging: De zijstraat waar we in moeten is ook precies de zijstraat waar een paar uur eerder de hippo in is gewandeld! Met heldenmoed en doodsverachting en terwijl Harro iets murmelt over acceptabele verliezen en iets met Darwin en mensen die harder kunnen lopen dan anderen, lopen we zonder enig probleem naar ons guest house waar we op ons balkon nog wat drinken en dan rustig in slaap vallen.

Rondreis Zuid Afrika - Donderdag 24 november - Hluluwe National Park

Reisverslag — Fri, 02 Dec 2011 09:47:31 GMT

De dag begint vandaag erg vroeg: Om 3 uur staan we op want om 4 uur worden we opgepikt voor een volle dag game drive in het Hluhwule National Park. Het park ligt op ongeveer een uurtje rijden van St Lucia en is het oudste National Park van Zuid Afrika. Met 1000 vierkante kilometer ook niet bepaald klein te noemen, maar dan nog 20 keer kleiner dan het Kruger Park. Toch staat het park bekend om zijn enorme veelvoud aan beesten: vrijwel alles wat er in Kruger rondstruint is ook terug te vinden in dit Park.
Als we enigzins groggy wakker worden merken we al snel dat het weer vandaag niet echt meespeelt: Het regent behoorlijk en het heeft ook de hele nacht geregend. We laten ons er niet door ontmoedigen en om 4 uur staan we in warme truien en regenjassen buiten te wachten. Keurig om 4 uur komt er een jeep aangereden en ontmoeten we Paul, onze gids van vandaag. De beste man is erg vriendelijk, weet ons te melden dat er in het park nog twee andere mensen opstappen en dat dat het is. We beginnen met een rit van een uur naar het park, een paar uurtjes game drive, ontbijt, meer game drive lunch en we zijn als alles goed gaat rond 14:30 weer terug bij het guest house. We zitten op eenvoudige maar prima bankjes in een opbouw op de jeep, en Paul vertelt ons dat de canvas zijkanten weg gaan zodra we in het park zijn en het weer een beetje te doen is. Ook heeft hij dikke dekens voor ons neergelegd, het kan nogal fris worden achterin. De rit naar het park verloopt prima, en als we aangekomen zijn is het ondertussen ook licht geworden en nog belangrijker: droog! Bij het park pikken we ook onze mede reizigers op, een Brits stel van rond de 35 waarmee we prima door een deur kunnen.

Zodra we door het park beginnen te rijden zien we overal wild en vogels. Paul is zelf erg enthousiast en stapt regelmatig uit om naast de auto ons allerlei dingen te vertellen over de beesten die we zien. We vermaken ons prima, het weer is goed genoeg en het gezelschap meer dan goed. Na een uurtje of twee met veel antilope soorten, buffels, zebra's, giraffes en ander beestenspul is het ontbijttijd. Paul stopt bij een meertje waar waanzinnig veel weaverbirds druk bezig zijn met hun nesten. Daar tovert hij koffie, thee, broodjes en van alles en nog wat tevoorschijn en terwijl we naast de auto staan laten we het ons prima smaken. Dan zijn in een keer de weaverbirds erg stil en even later zien we een hyena richting de nesten lopen. Deze hangen ook laag genoeg voor hem om er een paar naar beneden te trekken en dat levert prachtige plaatjes op. Omdat het schijnbaar qua eten niet veel oplevert besluit het beest dan toch maar onze kant op te komen. Langzaam cirkelt het beest richting de auto, totdat hij op nog geen 10 meter van ons afstaat. Paul ziet het allemaal gelaten aan, en we schieten de meest mooie foto's. Uiteindelijk besluit het beest dat 5 mensen toch wat teveel van het goede is en gaat hij er vandoor. Wij ruimen op en duiken de auto weer in, waarbij Paul ons vertelt dat als het beest nog een stap in onze richting had genomen hij ons de auto in zou hebben gejaagd. Up close and personal, zoals hij noemt.
In het park is het door het slechte weer heerlijk rustig, we komen uren geen andere auto tegen. Wel zien we als we door een droogstaande rivier rijden even verderop een witte neushoorn lopen en even later komt er ook een jong tevoorschijn. Paul zet de motor uit, vertelt ons van alles over deze prachtige beesten en alsof we er niet staan komen ze steeds dichter bij. Uiteindelijk lopen ze op nog geen 3 meter voor de auto aan ons voorbij!
Even later is het weer raak: een van onze medereizigers spot twee leeuwinnen langs de kant van de weg. Paul neemt hier geen genoegen mee, sputtert iets over een mannetje wat er in de buurt moet zijn, rijdt 20 meter door en we staan vlakbij een prachtige mannetjesleeuw die 15 meter van de weg af in de struiken ligt. Het is werkelijk een prachtig gezicht en uiteindelijk blijven we dik 15 minuten naar de beesten kijken.
De tijd vliegt en het is eigenlijk tijd om terug te rijden, maar Paul heeft er weinig zin in. Hij stelt voor een extra rondje te doen van anderhalf uur om te kijken of hij wat olifanten kan vinden. Daar sputtert niemand op tegen, en we gaan vrolijk verder het park in. Hij belooft ons ook niet teveel want een half uur later zijn we omringd door een groep van 26 olifanten.

Rond 2 uur zijn we terug in de buurt van de hoofdingang, waar het tijd is voor de lunch: Braai natuurlijk! Binnen een paar minuten heeft Paul een bbq aangestoken, wordt er voor de dames witte wijn ingeschonken en voor de heren een biertje. Dan komen er salades op tafel, en worden er worst en steaks op het vuur gegooid. Zelfs voor de vegetarische dame in ons gezelschap is gezorgd en er verschijnt een keurige bak pasta die op de grill wordt opgewarmd. De lunch is heerlijk, het bier en de wijn ook en we kijken terug op een superdag met een dijk van een gids.
Alsof het afgesproken is begin het te plenzen zodra we het park weer uitrijden, en met de anderhalf uur vertraging staan we tegen 4 uur weer in ons guest house. Met een korte nacht, en een paar wijntjes en biertjes achter ons kiezen besluiten we dat het eerst maar tijd is voor een uurtje slaap. Tegen zessen rijdt Harro even naar de supermarkt om ons beproefde concept van kaasjes en crackers te halen en landen we op de veranda van ons hotel met een fles rode wijn en een camambert en een puntje brie. Erg laat wordt het niet.