Archief van
Categorie: Europa

Eerste dag – Aankomst

Eerste dag – Aankomst

Je vakantie beginnen met nog een paar uur werken is niet altijd het beste begin, maar het zorgt wel voor effectief gebruik maken van je vrije dagen! Bereidwillige collega’s die je willen droppen op Schiphol helpen daarbij!

De vliegreis was behoorlijk ‘uneventfull’ hoewel we allebei nog nooit in zo’n groot vliegtuig hadden gezeten! Jemig: met zo’n middenrij (sorry: geen vliegtuigkenner, dus geen idee meer van het type).
Afijn, tussen alle oudere echtparen, gezinnen met jonge kids en een aantal jongelui met dranklucht om zich heen vielen we wat uit de toon, hoewel het voor de omgeving snel bekeken was, zeker in de bus: aggossie wat schattig waren we!

De busreis naar Praya da Oura (naast Albufeira) verliep voorspoedig. Har werd niet al te groen en Karin zat niet al te opgevouwen, dus het kwam goed. Het verdelen van de appartementen onder de deelnemers aan de reis was veel spannender. Een fijn glimlachje kon er dan ook wel vanaf toen we zomaar, zonder wensen opgegeven te hebben, uitzicht op zee hadden en een ENORM appartement.

De avond bestond met name uit rondneuzen aan zee, eten bij de Italiaan (echt prima te eten: pizza’s met dooie zeebeesten of geslachte koe! Mjummie!) en vooral op tijd tukken.

Tweede dag – Wandelen naar Albufeira

Tweede dag – Wandelen naar Albufeira



Dag twee begon met opstaan, ontdekken dat het prachtig weer was en moed verzamelen om naar de informatiebijeenkomst van de hostess te gaan. We werden niet teleurgesteld: alle vragen kwamen inderdaad voorbij. We zijn er nog steeds niet uit: hoeveel is die Euro daar nu waard? En wat doe je aan een beest in je appartement; zo’n grote zwarte met poten, nee geen spin? Lastig hoor, buitenland…

We regelden snel een auto en zijn ontsnapt. Wandelen, over de rotsen en het strand, naar Albufeira! Het is echt een schitterend stuk kust en hoewel naar het binnenland kijken niet aan te raden is door de massa’s mensen, snap je wel dat iedereen er komt!

Albufeira was net zoals Praya da Oura: veel te druk, veel te toeristisch en alles dat er ooit charmant aan was is inmiddels kapot gemaakt. We zijn er snel weer weg gegaan, naar het strand.


Harro bewees zijn heldenmoed door zijn teen in het Atlantische water te steken. Maar ook niet veel meer dan dat. De schoolklas naast hem liet zich niet ontmoedigen en stortte zich vol overgave in zee. Harro kroop blauwbekkend op een handdoekje en mompelde iets over onbezonnenheid van de jeugd, ijsbergen en wijze beslissingen…

Na een stevige terugtocht, een glaasje wijn en een hapje eten vielen we alweer snel in slaap.

Derde dag – Beja en Evora

Derde dag – Beja en Evora



’s Ochtends om negen uur kropen we de auto in en vertrokken breed wuivend naar alle achterblijvende landgenoten op weg naar het noorden. Het duurde toch zeker 20 minuten voor we voor de eerste keer verkeerd reden. Karin beweert tot op de dag van vandaag dat het niet haar schuld was. Harro ook. Ze zijn nog steeds bevriend.

De eerste koffiestop was in een bijzonder slaperig stadje. Twee espresso en een kannetje thee kostten bij het enige barretje dat er te vinden was (met een eigenaresse die geen woord over de grens sprak en wij geen woorden over haar grens) al gauw een hele euro. Dat was schrikken natuurlijk!

De tweede stop was in Beja, waar een geweldig Moors fort de omgeving domineerde. In de schaduw van het fort aten we bammetjes. Het ford werd natuurlijk van onder naar boven beklommen, doorzocht en tenslotte “gaaf!!” bevonden.


Bij aankomst in Evora bleek waarom de reisgids er zo lyrisch over was. Het middeleeuwse binnenstadje bleek door de ommuring, het bijna geheel weren van auto’s en het beschermen van de monumenten, nog bijna helemaal intact. Kathedraal, Romeinse tempel en 17e eeuws herenhuis: het stond in perfecte staat naast elkaar.

Echt ruimte voor overnachtingen was er niet en het werd bovendien tijd dat we de tent gingen uitproberen. Op zoek naar een camping dus en die vonden we net buiten de stad. Groot, met schaduw (wat gezien de temperaturen geen overbodige luxe was) en zelfs een klein winkeltje.

De tent stond in no-time en de grote supermarkt in de buurt bood eindeloze mogelijkheden tot foerageren. Harro kwijlde bij alle hammen… Het diner bestond uit salades, worst en andere lekkere hapjes, sterke verhalen en een glaasje wijn… of twee…ofzo.

Dag vier – Evora en de reis naar Lissabon

Dag vier – Evora en de reis naar Lissabon



Ook dag vier was zonnig en warm. De auto lieten we verdekt opgesteld staan in de schaduw van de stadsmuren. De indrukken van Evora werden bij een uitgebreidere bezichtiging versterkt. Het is een prachtige stad en hoewel het in alle gidsen aangeprezen staat als een absolute bezienswaardigheid, heb je niet het gevoel dat het al overstroomd is door toeristen.

De Romeinse tempel (achtereenvolgens in gebruik geweest als o.a. tempel, executieplaats en slachthuis en nu “slechts” monument) is aan alle kanten te beklimmen en bezichtigen. Je voelt je een verrader als je over de rotsblokken klimt, en ergens weet je ook wel dat dit ding het niet nog eens 2000 jaar volhoudt, maar het blijft lokken, om zó dichtbij te komen.

De kathedraal is groots en stil, hoewel het mooiste deel verscholen ligt achter een deur, rechtsvoor in de kerk. Een klein klooster, volkomen verlaten en stil. Dat leverde een hoop mooie plaatjes op.


Een heel ander gevoel bekruipt in je in de “Kapel der Beenderen”, waar de beenderen van 5000 monniken opgestapeld liggen wachten tot je eigen beenderen ze zullen vergezellen. Ze zijn er neergelegd wegens ruimtegebrek; omdat de kleinere begraafplaatsen waar ze lagen geruimd werden. Het is er niet minder gruwelijk om.

Na een relativerend kopje koffie vertrokken we richting Lissabon. Onderweg kwamen we een verwijzing tegen naar een “monument”. Dat mochten we niet missen. En inderdaad hadden we de route over de vervallen weg, langs eindeloze bloemenzeeën, de koeien en de glooiende velden niet willen missen, maar dat monument….? Laten we het er op houden dat we wel eens interessantere steenklompen hebben gezien!

Over de brug, door de tol, reden we Lissabon binnen, 100 meter boven het water en met een spectaculair uitzicht over de stad. Harro reed in één keer naar de camping, door het drukke verkeer en de verwarrende borden heen. Aan de rand van de stad was een gigantische, maar wat lawaaiige (snelweg naast de deur) camping. Snel tent opzetten en nog sneller een bus naar de stad.

De eerste indruk van Lissabon was de vriendelijkheid; een indruk die zelfs niet verstoord werd door de junkies die om de haverklap drugs aanbieden aan elke toerist. En zéker aan blonde Harro’s…



Trammetjes als lift, prachtige pleinen en straatjes en bij de ondergaande zon was het makkelijk om mooie foto’s te maken. We aten in een traditioneel Portugees restaurant, zij aan zij met een irritant Frans stel. Harro had meteen “sjans” met de eigenaar waardoor al het eten op tijd, ruim voldoende en lekker was. De Fransen, hautain en irritant, kregen iets anders dan ze hadden besteld, te weinig en erg laat… jammer hoor.

Harro had het sublieme idee om op de terugweg een taxi te nemen. Laten we het kort houden… Harro zag groen, Karin geel en het katholieke geloof klink ineens aantrekkelijk, maar binnen 10 minuten waren we voor een schijntje bij de camping.

Tukken!

Dag vijf – Lissabon

Dag vijf – Lissabon



Ook in de ochtend bleek Lissabon prachtig. Het reusachtige ford op de heuvel, uitkijkend over de hele stad. De benedenwijken, met voor elke ambacht een straatje, prachtige pleinen, een enorme lift midden in de stad, met een geweldig uitzicht.

Na het slenteren en klimmen was de rondrit in een traditioneel trammetje een leuke (en rustige!) afwisseling. Lunchen bij MacD, thee en koffie in een echte theeroom èn een bezoek aan een internetcafé maakten het bezoek compleet.



Een tweede taxi terug (ja, net zo eng, net zo snel, maar stukken minder veilig voor ons gevoel) en het uitzitten van een regenbui op de camping leidden tot een laat broodje en daarna wijn… veel wijn!

Zesde dag – Vila Nova de Milfontes

Zesde dag – Vila Nova de Milfontes



Hoewel het ’s nachts behoorlijk had geregend was het droog toen we opstonden. Prima: de tent was al zo goed als weer opgedroogd… Die enthousiaste gedachte hielden we toch zeker tien minuten vol… Toen stortte de laatste regenbui van die vakantie zich over ons uit. Jech! Tent nat en daarom maar op de achterbank.

We reden Lissabon met enige spijt uit (wat een geweldige stad!), maar de rest van de kust riep. Na een koffiestop onderweg, reden we door naar Vila Nova de Milfontes, voor de nachtelijke stop. Een klein, schattig en in dit voorseizoen nog uitgestorven badplaatsje, waar we terecht konden in een klein hotelletje, vlakbij het “haventje”.

Na stevig uitwaaien op de boulevard (heerlijk) en een paar uur ongestoord lezen op de kade aten we ’s avonds in een klein restaurantje aan de haven. De vissen die die dag gevangen waren werden aan tafel gebracht, waarna je er één kon uitzoeken. Genieten! Voor Karin dan: Har hield het bij een stukje koe. Ook lekker natuurlijk!


Na een uurtje “stappen” in een plaatselijke discotheek (met toch zeker acht bezoekers, maar echt geweldige muziek!) doken we het mandje in!

Zevende dag – Sagres

Zevende dag – Sagres



Het stralende weer hield aan en na uitslapen en een eenvoudig ontbijt (maar met koffie èn thee!) vertrokken we verder zuidelijk. De autoroute was opnieuw prachtig en onderweg kwamen we weer de nodige forten en koffietentjes tegen.

Sagres is een klein stadje, met een brede toeristische cirkel eromheen gebouwd, met hotels en winkeltjes. Het stadje is met name bekend om het feit dat het het meest zuid-westelijke puntje Europa heeft (een rotspunt, met een vuurtorentje, een eindeloos uitzicht en veel te veel toeristen) èn een kaap met de resten van de zeevaartschool gesticht door Hendrik de Zeevaarder. Vanaf deze punt vertrokken de ontdekkingsreizigers naar het westen, het onbekende tegemoet.

We checkten in, in het hotel dat absoluut het mooiste van heel Portugal geweest moet zijn. Een voormalige “pousada” (landhuis van een rijke farmer) omgezet in een luxueus hotel, met een prachtig uitzocht op de kaap. De receptioniste probeerde deze twee foute jonge mensen met grote rugzakken en andere foute items (wandelschonen! Korte broeken!) naar buiten te kíjken en daarna af te schrikken met het feit dat er alleen kamers beschikbaar waren met aparte bedden. Jammer: we wilden toch!

Daarna bekeken we de zeevaartschool en wandelden we de kaap rond. Tenslotte deden we inkopen in de supermarkt (véél te duur). Het diner bij ondergaande zon op de kaap van het hotel was een geweldige afsluiting van de week! Daar kon geen sterrenrestaurant aan tippen!

Dag acht – Silves en naar huis

Dag acht – Silves en naar huis


De laatste dag begon met een geweldig uitzicht op de prachtige kaap van Hendrik de Zeevaarder en een luxe-ontbijt met de smerigste koffie er je ooit gedronken hebt. Na afscheid nemen van de receptioniste die zichtbaar ontdooide na het zien van een creditcard, vertrokken we richting Faro.


Na een ijsjes-stop op een stand in de buurt van Lagos, reden we naar Silves, voor koffie en het zoveelste ford. Maar, zoals alle andere forten, blijven ze erg de moeite waard! Het ford in Silves kijkt uit over de hele omgeving, al zie je hem niet liggen tot je er over struikelt. Het ligt bovenop een heuvel en is in verschillende stadia van z’n geschiedenis in handen geweest van verschillende

Faro viel tegen en behalve lunch was er niet veel te beleven. Het verplichte rondje stad deed weinig aan de mening af. Het inleveren van de auto verliep soepel, als begonnen ze wat te mekken over het aantal gereden kilometers. Tja: het was een onbeperkt aantal, dus jammer voor de verhuurmaatschappij!

De vlucht verliep probleemloos (alweer zo’n groot toestel!) en de wederhelften stonden trouw te wachten op Schiphol.

Slapen was geen probleem die nacht, al was een extra deken geen overbodige luxe! Koud land, dat Nederland!

Siracusa

Siracusa


Alweer mooi weer! Ook vanochtend op tijd op en een ontbijt in de zon. Daarna zijn we naar het busstation gelopen (dat is dus toch verder dan een kwartiertje) en vandaar met de bus naar het treinstation. Karin vindt kaartjes kopen een avontuur, maar dat is onzin want haar Italiaans gaat fantastisch. De trein is maar 5 minuten te laat, wat voor Italiaanse begrippen bijzonder is. Twee uur en een mooie treinrit later zijn we in Siracusa.




Daar lopen we naar het archeologische gebied waar we achtereenvolgens het Griekse theater, het oor van Dionysius (een enorme grot met aparte akoustische eigenschappen) en het Romeinse amfitheater bezoeken. Bijna net zo indrukwekkend zijn 2 vechtende reuzehagedissen.

Na een tijdje wachten op een bus maken we toch maar een stevige wandeling naar de andere kant van de stad. Daar staat de Dom, een fontein die niks omhoog krijgt en daartussenin kleine steegjes, kronkelweggetjes en boulevards. Mooi!




Zometeen wacht de terugtocht, snel wijn naar binnen gieten om snel te slapen (afzien!) want morgen staat de excursiebus om 7.50 klaar.

Caltagirone en Piazza Armerina

Caltagirone en Piazza Armerina

Dat opstaan viel niet mee, maar door een paar versnellingen sneller het ochtendritueel te doorlopen waren we wel ruim op tijd klaar. Op naar de SMA; de grote supermarkt waar we werden opgepikt. De bus was keurig op tijd en we hadden zelfs een bekend gezicht aan boord: Raldy ging ook mee!

De reis naar Caltagirone werd doorspit met verhalen en uitleg van Francesco, onze Duits-Italiaanse gids, die ook een stevig mondje Engels sprak. Na ongeveer anderhalf uur rijden kwamen we aan in Caltagirone; een stadje dat vooral bekend is geworden door de 142 treden tellende trap (nee, we zijn NIET helemaal naar boven geweest), waarvan elke trede door een apart keramiek-motief is bedekt. Mooi gezicht!

Keramiek wordt in Caltagirone nog steeds met de hand gemaakt: klei wordt een gebruiksvoorwerp dat na droging wordt gebakken. Daarna wordt het beschilderd en geglazuurd en vervolgens nog een keer gebakken. We mochten een kijkje nemen in een “atelier”, waar een stel ginnegappende meiden aan het werk was. Toch wel leuk om even te zien.


Na koffie (waarom wilde die ober ons nu perse met volzinnen aanspreken: net nu we zo trots worden op on Italiaans, begrijpen we er niets meer van. We besluiten dat het aan hem ligt!) in de bus naar Piazza Armerina en meer specifiek naar de Villa Romana. Een halverwege vorige eeuw opgegraven Romeins landhuis uit de 4e eeuw na Chr., waarvan de vloeren volkomen bedekt zijn met (de resten van) schitterende mozaieken. Het geheel is bedekt met een glazen dak om de mozaieken te beschermen, waardoor het ook bij deze temperaturen (alweer zonnig en ongeveer 25 graden) al een oven wordt, maar het is de moeite waard. Grote delen zijn erg goed bewaard gebleven en de voorstellingen zijn erg gedetailleerd. Wist je trouwens dat ze in die tijd ook al dames in bikini’s hadden? De moeite waard! 😉

In Piazza Armerina konden we met de kudde (overigens erg beperkt: ongeveer 15 a 20 mensen) mee lunchen, maar we wilden natuurlijk liever zelf iets regelen. Dat resulteerde na 10 minuten zoeken in een late lunch in een plaatselijk restaurant dat prima eten serveerde. Op de gok namen we een “papardelle” van het huis. Dat bleek pittig, maar erg lekker. Iets met spinazie en broccoli in de saus. En pepers dus…

Na de lunch (het is dan drie uur), hoppen we de bus in en gaan we terug naar Giardini. Daar zijn we om ongeveer 5 uur. We strompelen de supermarkt in, slepen wat wijn en hapjes mee naar het appartement en ploffen op een stoel, om daar de eerste uren niet meer vanaf te komen. Heerlijk: wat een dag!

Laatste dag – Taormina en zwembad

Laatste dag – Taormina en zwembad



Een ontbijtje in de zon kan er nog af, maar daarna is het nog even haasten geblazen, want we moeten om 10 uur uit ons appartement zijn! Gelukkig hebben we gisteravond het meeste gedaan. Vuilnis weg, tassen bij de receptie en daarna op naar Taormina.

Het blijkt markt op de weg ernaartoe, dus we wringen ons door een mensenmassa langs alle kraampjes. Daarna de bus en nu dwalen we wat door dit erg schattige stadje. Vanavond worden we om 20:00 uur opgehaald door de bus en dan zit het er weer op. Dag heerlijk eiland en zeker tot ziens!

Bestemming

Bestemming

Appartementencomplex Villagio Alkantara ligt aan de rand van Giardini Naxos; een dorpje ongeveer 5 kilometer en behoorlijk veel hoogtemeters (lager) verwijderd van Taormina, aan de noord-oostkust van Sicilie.

Een eenvoudig, maar schoon appartementje, een ENORM zwembad en een piep-klein winkeltje zijn de belangrijkste attracties van het appartementencomplex. Het ligt behoorlijk ver van de boulevard van Giardini, in de wijk Recanati. In het hoogseizoen stopt er een busje voor de deur. Nu gaat de dichtstbijzijnde bus van het busstation 20 minuten lopen verderop.

Etna

Etna

Nog vroeger vandaag! Boe! En dat bleek niet eens nodig, want door mist was de bus vertraagd en werden we uiteindelijk op hetzelfde tijdstip opgepikt als gisteren! Gelukkig rook Eef verse croissantjes. Dan wil zelfs Karin wel ontbijten!


Affijn; uiteindelijk zat iedereen in de dubbeldek-bus, inclusief Grete (de gids) en reden we door de dichte mist naar Alcantara. Nee, niet ons appartement deze keer, maar een enorme kloof, in de rotsen uitgeslepen door lava. Eef was een bikkel en ging de trap af. Geen idee hoeveel treden, maar auw! 🙂 Als we een paar uur hadden gehad waren we gaan waden met lieslaarzen (dat kan daar), maar het feit dat we maar drie kwartier hadden was een mooi excuus (water van 11 graden, brrrr).

Inmiddels scheen de zon! En reden we door naar Randazzo, een tegen de hellingen van de Etna geplakt mini-plaatsje, waar vandaan een mini-treintje rond de Etna gaat. We reden een uur mee, tot Adrano. Onderweg heb je een schitterend uitzicht op de vulkaan en de hellingen eronder. Zoals overal valt op dat er velden vol bloemen staan. Je ruikt ze zelfs in de trein!

Uiteindelijk was het zover: de vulkaan zelf!
Vanaf “Rifugio Sapienza” het plateau waar de bus stopte, ging vroeger een kabelbaantje. Al bij de uitbarstingen in de jaren ’80 werd dit ding een aantal keren verwoest. Na de laatste uitbarsting hebben ze nog geen tijd gehad voor reparaties. Na een heftige uitbarsting in 2001, explodeerde de vulkaan namelijk opnieuw in oktober 2002 en werd de kabelbaan weer onder de lava bedolven. Er steken nog wat resten bovenuit.

Sinds vijf dagen worden er weer tochten de vulkaan op gemaakt; met speciale minibusjes en vergezeld (als altijd) door een berggids.



Ja, NATUURLIJK zijn we naar boven gegaan! Met maar 1 busgenoot, doken we een bijna vertrekkende minibus in en door een soort maan-landschap scheurden we de berg op. Het is een fantastisch gezicht! Er lag op sommige plaatsen nog sneeuw en de brokken lava stapelen zich metershoog op. Boven gekomen maakten we een korte wandeling, naar een uitzichtspunt. Het leek wel een sauna. Het ene moment liepen we door de sneeuw en even later kwamen we langs een plaats waar de lava nog zo heet was dat het wel een barbeque leek!

Het uitzicht was geweldig! Het is een geweldig gevoel om bovenop (nouja; ongeveer 2600 meter) een actieve vulkaan te staan. Je begrijpt ineens waarom je een verklaring moet ondertekenen waarin je aangeeft dat het jouw probleem is als dat ding ontploft! 🙂

En nu zijn we moe en blij en toe aan een drankje. Alweer: wat een dag!!


SARS en hoe we in Sicilie kwamen

SARS en hoe we in Sicilie kwamen


Het leek zo mooi: Peking! Een geweldige aanbieding en de mogelijkheid om deze fascinerende stad uitgebreid te gaan bekijken! Dit was nog spannender dan ons eerste plan Sicilië. Boeken dus!
We hadden nog maar nauwelijks geboekt, of een paar dagen later kwam SARS in het nieuws; het longvirus waar inmiddels de wereld van in de ban is. Hoewel het in eerste instantie nog onschuldig leek, werd al snel duidelijk dat het virus zich in een rap tempo verspreidde en behalve in Hong Kong, ook in Zuid China (Guandong) en Peking voor kwam. Gespannen volgden we de ontwikkelingen. Waar we eerst nog dachten dat we met wat voorzorgsmaatregelen prima naar Peking konden, werd de situatie al snel vervelender. Net toen we zelf besloten dat het ons te ver ging, maakt woensdag 23 april een negatief reisadvies een definitief eind aan onze vakantieplannen.

En toen was het rennen geblazen: waar waren onze paspoorten? En kregen we ons geld terug? En eìgenlijk wilden we óók nog steeds op vakantie! Eveline haalde al haar overtuigingskracht uit de kast en kreeg het voor elkaar om al donderdagmiddag de paspoorten weg te halen bij de Kras-visumdienst. Prima actie en fijne medewerking van Kras!

Donderdagavond zaten we bij D-reizen. En opnieuw werd en meegedacht en meegewerkt. We konden de reis omboeken en het resterende geld krijgen we binnen twee weken op onze rekening: 100%! Maar waar konden we heen? Een foute Costa? Of naar Ierland? Zouden we misschien niet tóch naar Sicilië kunnen…?

De laatste twee vliegtuigstoelen en “keuze” uit één appartement, maar we gaan! En zo kwamen we via een omweg, terug bij onze eerste bestemming!

Vrije dag

Vrije dag



Het plan was niets doen en dat is gelukt. Na het ontbijt in de zon aan het zwembad zijn we met literatuur (studieboek en Viva’s; je mag zelf bedenken wie wat las) en factor 20 er opnieuw naast geploft. Studeren, lezen, zonnen en verder helemaal niets. Het leek wel vakantie! 🙂

‘s Avonds een kleine wandeling naar een leuk restaurantje dat uitkijkt over de baai (alleen van sfeerverlichting hebben ze hier nog nooit gehoord) en na een wandeling terug en een wijntje zat de dag er weer op. Heel naar allemaal…

De vliegreis en aankomst

De vliegreis en aankomst


De vlucht van Schiphol vertrok prima op tijd: stipt half acht vertrek vanaf een bewolkt, nat en koud Nederland. Boven Italie klaarde de lucht op en bij aankomst op Catania, de noordoostelijke luchthaven van Sicilie was het 16 graden…. om kwart over tien ‘s avonds!

De transfer verliep na wat vertraging zonder avonturen… voor ons. De hostess, Raldy, beleefde haar vuurdoop. Nerveus en natuurlijk waren er lastige mensen met lastige problemen! Rijbewijs kwijt, passagiers kwijt… lastig hoor, toeristen!

Aankomst in Giardini Naxos om 12 uur en na tas uitpakken doken we in bed! Tukken!!

Palermo

Palermo


Hoe vroeg is het??? We zijn wat gedesorienteerd als de wekker gaat. Om kwart over zes (ongeveer) zitten we in ieder geval in de bus, op naar Palermo. Eef slaapt het grootste deel van de reis en Karin studeert wat. De tijd vliegt in ieder geval voorbij en drie-en-een-half uur later zijn we in Palermo. Schitterend gelegen aan de baai, met op de achtergrond Monte Pellegrino.

Daar pikken we stadsgids Antonio op en de eerste stop is Cappella Palatina, een kleine kapel die verstopt ligt in een Normandisch Kasteel, La Martorana. Schitterende mozaieken op alle muren en een fantastisch bewerkt houten “stalachtieten” plafond.

Veel tijd hadden we niet binnen, maar het was erg indrukwekkend. Net als de tweede bezienswaardigheid, de middeleeuwse cathedraal van Monreale. Eigenlijk de Capella Palatina in het groot. We fotograferen ons suf en Eef heeft al een paar erg mooie foto’s laten zien! Vlak ernaast ligt een oud klooster met een eindeloos aantal allemaal verschillende “zuilen”. Karin is inmiddels begonnen aan haar vierde fotorolletje van deze vakantie…



Terug door de nauwe straatjes van Palermo en op naar de cathedraal. De buitenkant is indrukwekkend: de oudste delen stammen uit de 11e eeuw. En bijna elke eeuw zijn er delen bijgebouwd. De binnenkant valt eigenlijk erg tegen, met uitzondering van een “zonnenklok”, die precies het astronomische middaguur aanwijst als wij er zijn. Gids Antonio is enthousiast en we moeten toegeven dat het een knap staaltje bouwkunst is!


Na deze stop is het tijd voor de middagpauze…. Laten we aan de afgrijselijke eetgelegenheid geen woorden vuil maken. Gelukkig is er een schattig marktje in de buurt waar we heerlijk een half uurtje overheen dwalen voor we de bus weer ingaan voor een korte stadsrondrit. Daarna is het op naar de catacomben; Convento dei Cappuccini (nee, niet de koffie). Er liggen daar 8000 lijken, in meer of minder goed bewaarde toestand. Het absolute “hoogtepunt” is Rosalia Lombardo, een tweejarig meisje dat in 1920 overleed en er bij ligt alsof ze ligt te slapen.

Om stil van te worden. Dat werd het dan ook: op de terugweg ligt bijna iedereen in de bus te slapen. Om 7 uur staan we weer voor ons appartement. Bekaf, maar wel blij!

Zonnig Giardini-Naxos en Taormina

Zonnig Giardini-Naxos en Taormina


Wat een herrie; doortrekkende w.c.’s met een geluid als een optrekkend vliegtuig, klapperende deuren en dat geluid dat die buurman maakte….. Jech!

Het ontbijt in de zon maakte heel veel goed. Iets voor negenen in je t-shirt in de zon buiten aan het ontbijt, dat voor Italiaanse begrippen heel behoorlijk was. En die cappuchino!


Om kwart over 11 kwam Raldy (ja, de hostess), bijgestaan door een collega, uitleg geven over de excursies, de buurt en de routes… Hoe kom ik NIET overal op Sicilie…

Een feestdag (1 mei, dag van de arbeid) en een onhandige excursie (we willen ECHT mee, maar waarom is dat kreng alleen op dinsdag) gooien roet in het eten voor wat betreft ons stoere Palermo plan. Boe!

Dan maar excursies naar Piazza Armerina (dinsdag), de Etna (woensdag) en Palermo (vrijdag). En we besluiten om zelf (ja, stoer) naar Siracusa te gaan!

Na alle uitleg EN even petje ophalen (wat een weer!) gaan we op pad. Een afschuwelijke uitleg van Raldy en een HEEL slecht kaartje, zorgen ervoor dat we moeten vertrouwen op ons post-duif-gevoel. En dat lukt: Giardini Naxos!


De boulevard is prachtig (wat is dat water blauw!) en de mensen heel erg vriendelijk: zomaar twee sinaasappels uit eigen tuin van een passerende meneer en de ober holt ons achterna met richting-informatie.

De bus naar Taormina slingert omhoog: vol, warm, maar met een geweldig uitzicht. Het stadje is geweldig en veel te duur en de Griekse Theater erg de moeite waard.

Nu effe uithijgen in een Internet-cafe en straks de bus terug. Tot zover is het geen straf, dit eiland!!

Boeken … 09-07-2003

Boeken … 09-07-2003

De reis is uiteindelijk ruim van te voren geboekt: op 9 jui 2003. We vliegen dus 10 juli naar Oslo en zijn 20 juli weer terug en voorlopig hebben we nog geen idee wat we gaan doen.

Dag 1 (maar nu echt)

Dag 1 (maar nu echt)

Veel te vroeg opgestaan (zelfs Martijn moest al naar z’n werk…). Maar goed, op schiphol lagen er zowaar twee tickets klaar. Gelukkig was de meneer van KLM wel wakker en wees hij ons op het feit dat we de terugweg hadden geboek vanaf een vliegveld ver buiten Oslo wat niet per openbaar vervoer bereikbaar is… (Gelukkig stond het volgens hem ook heel slecht aangegeven op Internet). Maar drie keer vriendelijk glimlachen lostte ook dat probleem weer op en we reizen nu ongeveer om dezelfde tijd terug (voor thuis, vertrek is pas om 13.00 uur, vluchtnummer komt nog).

Afijn iets meer dan anderhalf uur na vertrek stonden we al weer in Oslo. Weer onderweg was prima en we hadden dan ook een perfekt uitzicht.

Op Oslo hebben we met de hulp van een aantal vriendelijke dames onze reis naar het centrum in een hypermoderne trein geregeld en hadden we ook al een adres van een hostel/hotel in het centrum van de stad.
Het hostel bleek een prima optie, eigen kamer met douche en toilet en stapelbedden voor 4 personen. Prima de ruimte dus.

>
Nadat we gesettled waren zijn we er met het perfekte weer op uit getrokken voor de verplichte stadsverkenning. Beetje langs de haven gewandeld, bij het kasteel gekeken, het paleis van het plaatselijke opperhoofd bekeken en een beetje door de winkelstraten geslenterd. Al met al een prima middagje. Daarna werd het dringend tijd voor een tukje in het park en een stevige avondmaaltijd in de vorm van … burgers natuurlijk.

‘s Avonds hebben we een poging gedaan de door ons meegenomen fles wodka soldaat te maken. Morgen zullen wij ons offensief moedig doorzetten en we zullen niet eerder opgeven voordat we eeuuuhh, de fles gekopt hebben zeg maar.

Zo, dat was het voor vandaag, stelletje snødærds! (beroemd noors scheldwoord)

Dag 2: vrijdag 11 juli

Dag 2: vrijdag 11 juli

Heeeeerlijk getukt, alleen wat is het hier lang licht zeg! Maar goed: het bleek minder mooi weer, maar wel droog gelukkig. Het ontbijt is “included” en dat is niet echt een overbodige luxe gezien de prijzen in dit land. Ik denk dat we nog wel vaker naar de burger gaan grijpen! 🙂

Het eerste avontuur bestond uit een bestorming van het kasteel, de “Akershus festning”, gebouwd vanaf 1299 (in meerdere stadia) en tot op de dag van vandaag in handen van het leger. Er rennen dus nog steeds mannetjes (en ongetwijfeld ook vrouwtjes) in uniform rond. Het is veel en veel groter dan we in eerste instantie dachten en er zijn een behoorlijk aantal zalen in perfecte staat bewaard gebleven. Mooi om te zien en leuk om op de vestingsmuren te staan (Harro genoot) en zelfs de inmiddels stevig doorzettende motregen deed daar niets aan af.


Volgens Harro was de wereld daarna een kwartslag gedraaid… Toen we dat hadden opgelost (kostte wat moeite) vonden we vrij snel het station terug. Dat was handig, want daar konden we de treinreis naar Bergen voor morgen (zaterdag) boeken… Laten we het niet meer over de prijzen in dit land hebben, maar dat goedkope vliegticket is gecompenseerd inmiddels… Zaterdag de 19e reizen we met dezelfde trein weer terug naar Oslo en in de tussentijd gaan we ons in Bergen en omgeving vermaken.

Na nog een uurtje stad zitten we ons nu voor te bereiden op de boottocht naar het Vikingmuseum (Harro geniet alweer) en vanavond gaan we als troost lekker uit eten… vis ofzo… 🙂

Oslo – Bergen, zaterdag 12 juli 2003

Oslo – Bergen, zaterdag 12 juli 2003

Na opnieuw een nachtje heerlijk tukken keken we bij het wakker worden wat angstig uit het raam: je ziet niet veel van een prachtig uitzicht als het rotweer is en regent… Maar gelukkig: wolkjes en een zonnetje dus dat beloofde een prima reisje te worden. Na ontbijt, tas pakken en een wandelingetje naar het station zaten we om half elf in de trein, die stipt 10:43 vertrok. Het eerste deel van de reis was rustig: bebouwing, veel groen, maar nog niets spectaculairs. Dat veranderde na ongeveer 2 uur en het werd daarna alleen maar beter. Meren, bergen, prachtige doorkijkjes, velden met bloemen en uiteindelijk uitzicht op vier gletchers naast elkaar en een prachtig besneeuwd landschap. De tijd vloog voorbij en we zijn het er over eens dat dit met recht 1 van de mooiste routes van Europa mag heten. Geweldig! En volgende week zaterdag mogen we nog een keer!


In Bergen was het weer wat minder: stevig bewolkt en een flink stuk frisser. Harro sloeg aan het bellen en het viel nog niet mee om een slaapplaats te krijgen. Uiteindelijk kwamen we terecht in een hostel: 14 bedden per kamer! Tasje neergooien en natuurlijk direct de stad in: die knie zat behoorlijk vast, ondanks de wandelingetjes in de trein! We ontdekten onmiddellijk een geweldig stukje Bergen dat op de Unesco World Heritage lijst staat: Bryggen, het oude Hanse-gebied. Allemaal kleine, houten, scheef staande huisjes, van rond 1700. We slenterden wat rond en besloten morgen zeker terug te komen. Daarna was het tijd om te fourageren: de 7/11 deed wonderen. Zelf koken! Nouja; brood, maar zelfs met een salade!

Daarna ging het licht uit en slaapzaal of niet (wel dus: onze kamergenoten druppelden in meer of mindere staat van dronkenschap langzaam binnen): slapen!

Dag 4: Zondag 13 juli, Bergen

Dag 4: Zondag 13 juli, Bergen

Na een heerlijk rustige nacht (onze laatste kamergenoot kwam om een uurtje of 4 binnengezeild, ‘t was net weer licht), werd het rond een uurtje of negen weer de hoogste tijd voor wat aktiviteit. Op het programma stonden in ieder geval een bezoekje aan het Hanse gedeelte, een korte tour naar een plaatselijke berg om van daar uit Bergen nog een nader te beschouwen en een bezoek aan het kleinste museum van Noorwegen.

We begonnen de dag dan ook met een vrij hopeloze zoektocht naar koffie, helaas wilde dat niet echt en kwamen we in het plaatselijke ‘kasteeltje’ terecht. Een op zich ‘rather uneventfull’ maar vrij aardig gebouw, na een klein ongelukje in 1944 gedeeltelijk herbouwd. (In de Lonely Planet staat dat er in 1944 een nederlands kruitschip ontploft was in de haven, maar gelukkig wisten de plaatselijke touriste office en de borden in het kasteel toch duidelijk te maken dat het om een Duits kruitschip ging.) Maar goed, details, details…

Daarna uiteindelijk een bakje koffie gevonden aan de haven. Na het tweede bakje werd het tijd voor meer aktie en namen we een treintje naar de top van een naast Bergen gelegen berg (hence : Bergen) voor een spectaculair uitzicht. De korte wandeling door de plaatselijke bush was echt fantastisch!

Treintje weer terug naar beneden en weer dringend tijd voor een bakkie. Dit keer in het oude Hanse gedeelte van de stad in een kroeg van om en nabij de driehonderd jaar oud. Het hele gedeelte is echt fantastisch bewaard gebleven en de enige moderne aanvulling is dan ook een enorme sprinkler-installatie, ook op de daken van alle gebouwen!!

Na het bakkie werd het tijd voor een bezoek aan het kleinste museum van Noorwegen: Een oud ‘hoofdkwartier’ van een verzetsgroep in de tweede wereldoefening, helemaal verstopt in het doolhof van oude gebouwen in Bryggen. Erg leuk.

Daarna besloten we dat een bezoek aan het aquarium de dag af zou sluiten qua aktiviteiten. Erg de moeite waard, vooral het voeren van de pinguins (en de verzorgster van de pinguins 🙂 [red: opmerking Harro natuurlijk.] ). Daarna nog even door de stad heenwandelen naar een door de LP aangeraden eettent en door richting het Cybercafe.

Morgen gaan we met de boot (ja echt…) naar Stavanger. Een vier en een half uur durende trip langs de fjorden van zuidwest Noorwegen.

Dag 5: boot naar Stavanger

Dag 5: boot naar Stavanger

Prima nachtje deze keer met minder kamergenoten en lekker tukken. Beetje op tijd op, want de boot vertrok al om half 10. Het was wederom prachtig weer en het water lekker rustig, dus zelfs Harro zag de wereld wat zonniger in. Het werd een prima reisje: Die boten vertrekken en varen alleen met echt een enorme klere(n)gang (?). Je hebt ook echt het gevoel dat ze remmen hebben als ze een haven binnenstomen… remmen die ze gemiddeld voor je gevoel ongeveer een half uur te laat gaan gebruiken. Het valt iedere keer weer mee, maar het blijft toch gek om G-krachten op een boot te voelen.

De tocht ging van Bergen naar Leirvik, via de oude handelsroute, via de westkant van een aantal eilanden. In Leirvik stapten we over (daar hadden we echt een ruime 3 minuten voor: gelukkig wachten die boten op elkaar), op de boot die via Haugesund naar Stavanger ging. In totaal deden we er vier-en-een-half uur over. Echt een aanrader: mooie route en met mooi weer helemaal super.

In Stavanger vertrokken we na de verplichte stop bij de turistinformasjon (ja echt, zo heet dat) naar de camping, met bus 4. Iedereen in de bus was gelukkig erg aardig, dus we verdwaalden niet eens. De camping lag erg mooi, aan een meertje en bovenop het høveltje (tja, we zouden eens niet moeten klimmen) was nog een prima plekkie voor ons.

Daarna was het hapjestijd, dus terug naar Stavanger en natuurlijk moest Karin vis. Dat lukte aardig, in een prima restaurantje, dat in een oud pakhuis uit de 17e eeuw zat (mooi!). Helaas doen die Noren dingen met vlees waar Har een beetje van moest huilen. Jammer, was verder was het echt prima! En op tijd pitten: een mens wordt moe van reizen!