\n
\n
<\/P>
\n
<\/P>
\n
Herrie of niet; we sliepen als rozen. Nou ja, de meeste tijd dan. Na een
\nontbijtje op het dakterras volgden we Theo naar een van de betere
\nbezienswaardigheden; de graven van een aantal hoogwaardigheidsbekleders. Een
\nschitterend complex, dat (op de toeristen na) vredig aandoet na al het
\nstadslawaai. De graven zelf zijn simpel; nauwelijks meer dan een met eenvoudige
\nmozaieken bekleedde verhoging. De ruimtes er om heen zijn schitterend versierd,
\nzoals overal met letters en geometrische figuren. Nooit mensen en dieren om te
\nvoorkomen dat men die afbeeldingen zou gaan aanbidden. De aandoenlijk spelende
\njonge katjes op het terrein trokken zich daar weinig van aan en de aanbidding
\nliet dan ook niet op zich wachten. \ud83d\ude42<\/P>
\n
\n
<\/P>
\n
<\/P>
\n
Na een kopje mintthee op een terrasje met uitzicht op het grote plein, liepen
\nwe door de souks naar de Medersa (koranschool) van Marrakech. Nog mooier dan die
\nin Fes; met een rijk versierd binnenplein, een mooie gebedsruimte en
\nstudenten”cellen” rond kleine doorkijkjes. We fotografeerden ons suf. Leuk!
\nExperimenteren! Maar waarom al die andere mensen dat dan ook moeten doen… \ud83d\ude42
\nNa nog een korte voorleessessie van Theo uit Karins reisgids werden we vrij
\ngelaten. <\/P>
\n
Het was inmiddels tijd voor lunch, dus daar begonnen we mee. Daarna was het
\ntijd voor een uitgebreide “shopsessie marrocain”. Souk in, souk uit, linksaf,
\nrechtsaf… En ja; ook wij gingen voor de bijl. Los van de prachtige dingen die
\nze hier hebben, is het afdingen een sport op zich. Zo zijn we drie kwartier te
\ngast geweest in een winkeltje van 2 bij 4. Thee (ja, mintthee natuurlijk),
\npraten over ons land en het zijne en eindeloos steggelen over de prijs. “WAT?!
\nVoor deze kwaliteit?” Of “Wil je dan dat ik GEEN winst maak!?!?” Dat pareerden
\nwe met dingen als ” Wij moeten er hard voor werken hoor, als studente heb je het
\nniet breed” (ho ho, alsof die man de waarheid spreekt op dat moment!) of “Nee,
\nnee, dan HEB ik al geld van haar erbij moeten leggen, hoger kan ik echt niet
\ngaan!” Dikke lol en met 40 tot 60 procent van de prijs af EN mooie spullen die
\nvan eigenaar wisselen, is iedereen blij. Ze mogen tenslotte best iets aan ons
\nverdienen. <\/P>
\n
\n
<\/P>
\n
<\/P>
\n
Na een kort hapje is het nu dus Internet- en zometeen tukjestijd. Morgen
\nworden we namelijk om half zes (lach niet!) in de bus verwacht voor een excursie
\nnaar de Hoge Atlas, de zuidelijke bergketen van Marokko. We zijn heel benieuwd!
\n<\/P><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Herrie of niet; we sliepen als rozen. Nou ja, de meeste tijd dan. Na een ontbijtje op het dakterras volgden we Theo naar een van de betere bezienswaardigheden; de graven van een aantal hoogwaardigheidsbekleders. Een schitterend complex, dat (op de toeristen na) vredig aandoet na al het stadslawaai. De graven zelf zijn simpel; nauwelijks meer dan een met eenvoudige mozaieken bekleedde verhoging. De ruimtes er om heen zijn schitterend versierd, zoals overal met letters en geometrische figuren. Nooit mensen en…<\/p>\n