\n
\n
\nDe wandeling begint net zoals de vorige dag met een korte klim waarna <\/p>\n
Op het gevoelsmatig toch wat vroege tijdstip van half acht beginnen we <\/p>\n
met een 3 uur durende wandeling door de omgeving van Matmata. Karin <\/p>\n
blijft na de wandelbelevenissen van de dag ervoor in het hotel en <\/p>\n
vermaakt daar de lokale bevolking. Tunesiers zijn inderdaad erg <\/p>\n
vriendelijk: Met een beetje Frans en handen en voeten ben je in <\/p>\n
no-time in gesprek.
\n
\n
\nDe wandeling begint net zoals de vorige dag met een korte klim waarna <\/p>\n
we door de bergen rond Matmata dwalen en genieten van prachtige <\/p>\n
vergezichten. Onderweg stoppen we bij een ondergrondse waterbron waar <\/p>\n
je ook binnen kan kijken. Hoewel er een zaklamp aanwezig is, is het <\/p>\n
zicht zo beperkt dat er niet heel veel te zien valt. We lopen langs <\/p>\n
een van de zovele Starwars sites en langs boerderijtjes op weg naar <\/p>\n
ons meeting point waar we op worden gehaald door de chaufs en Karin. <\/p>\n
Ze hebben koud water en sapjes bij zich. We blijven ons verbazen over <\/p>\n
hoeveel we hier drinken: naast alle normale drankjes is 3 liter water <\/p>\n
het absolute minimum.<\/p>\n
Onze bagage ligt al bovenop de auto’s zodat we gelijk door kunnen naar <\/p>\n
onze volgende stop. We bezoeken een trogolite woning, een van de put <\/p>\n
woningen waar de omgeving bekend om staat. In een aantal putten wonen <\/p>\n
hier drie generaties dicht op elkaar. We bekijken de slaapvertrekken, <\/p>\n
de keuken en \u00c3\u00a9\u00c3\u00a9n van de gezamelijke ruimtes waar we worden getrakteerd <\/p>\n
op vers gebakken brood met honing of olie en thee. Het brood hebben we <\/p>\n
vlak daar voor binnen enkele minuten in een open oventje gaar zien <\/p>\n
worden. Even naar het toilet en dan start de twee uur durende tocht <\/p>\n
naar Douz, de poort naar de Sahara.<\/p>\n
We merken al na een paar kilometer dat we nu echt richting de woestijn <\/p>\n
rijden: een kaarsrechte weg met zandverwaaiingen, borden die <\/p>\n
waarschuwen voor overstekende kamelen en een brandende zon. Douz is <\/p>\n
nog warmer dan alle vorige plaatsen: als we aankomen halen we <\/p>\n
moeiteloos de 40 graden en het is kurkdroog. Even voor de goede orde: <\/p>\n
in mei moet het zo rond de 25-30 graden zijn, deze temperaturen horen <\/p>\n
bij juli\/augustus. We kijken even op de markt en halen een nieuwe <\/p>\n
‘sjesh’ voor Harro (die die van hem op dag twee natuurlijk alweer <\/p>\n
kwijt was). Daarna lunchen we in het hotel waar we de dag erna zullen <\/p>\n
slapen en maken we gebruik van het daar aanwezige zwembad. Dat is echt <\/p>\n
heerlijk! Gelukkig ligt het hotel in een ‘Zone Touristique’ waardoor <\/p>\n
de normale fatsoensnormen niet meer gelden en je gewoon in badpak cq <\/p>\n
zwembroek mag rondlopen. Het water is ‘koud’, 26 graden, dus Harro <\/p>\n
staat weer binnen 10 minuten te blauwbekken op de kant en Karin komt <\/p>\n
eindelijk weer op temperatuur.
\n
Om 5 uur vertrekken we richting de kamelen op weg naar onze
\nvolgende slaapplaats: de Sahara. Als we voor het eerst het grote
\nuitgestrekte niets voor ons zien liggen is iedereen onder de indruk. Na
\neen korte autorit komen we aan bij onze dromedarissen (chameaux) en
\nonze 4 chameliers. Hoewel Harro tot dit moment hard tegenstribbelde is
\nhij uiteindelijk de eerste die er boven op zit. Het is misschien
\nbekend: opstijgen op een kameel is een hele belevenis, maar gelukkig
\nkomt iedereen boven zonder er weer gelijk af te kukelen en beginnen we
\nonze twee uur durende tocht richting een voor slapen geschikte
\nzandduin. We kunnen het niet vaak genoeg zeggen: het is heet! Na een
\nuur houden we een korte pauze, zodat iedereen op gepaste wijze
\nzijn\/haar zadelpijn kan waarderen en genoeg kan drinken. Wederom een
\nuur later hebben de heren besloten dat de dan voor hun liggende
\nzandduin voldoet aan de eisen en wordt er afgeladen. <\/p>\n
In tegenstelling tot wat we verwachtten bestaat de <\/p>\n
woestijn niet alleen uit zand (tenminste hier nog niet) maar groeit en <\/p>\n
kruipt er van alles. Karin toont al snel haar tevredenheid over de <\/p>\n
aanwezige kruipers en bijters die ook daadwerkelijk indrukwekkende <\/p>\n
vormen aannemen. Torren van een centimeter of drie lijken de standaard <\/p>\n
uitvoering, her en der flitsen wat salamanders door de omgeving (die <\/p>\n
overigens vooral leuk zijn) en ook schorpioenen racen door het zand. <\/p>\n
Een snelle actie door Harro waardoor een schorpioen naar de eeuwige <\/p>\n
jachtvelden wordt gestuurd redt Karin van een laffe aanval. Hadden we <\/p>\n
al gemeld dat we buiten slapen?
\n
Terwijl onze chameliers zich over het verzamelen van hout en
\nhet bereiden van de maaltijd buigen, ontfermen wij ons over de whiskey
\nvan Ton en Liesbeth. We eten terwijl het al donker is: soep, Couscous
\nmet schaap en koffie toe. Tijdens de koffie worden we getrakteerd op
\nwat ‘vertier’ van onze chameliers. Met behulp van een meegebrachte
\ntrommel en een grote pan worden een aantal tunesische klassiekers ten
\ngehore gebracht. Bij het derde nummer is er echt niemand meer te houden
\nen stormen we de haastig ingerichte dansvloer op. Op hun verzoek zingen
\nook wij een Nederlandsche klassieker: Aan de oever van de Rotte.
\nDaarnaast weet Caroline een passend liedje over een dromedaris! Ten
\nslotte is het bedje tijd. Met de geruststellende woorden van Liesbeth
\ndat het in de verte zichtbare hevige onweer zeker niet onze kant op
\nkomt kruipen we onze slaapzakken in.
Nog geen kwartier
\n(en een beestje of wat) later horen we de wind opzetten. Het klinkt
\necht als een aanstormende trein en geloof het of niet: het begint een
\nbeetje te regenen… En da’s best knap waar het 3 weken geleden voor
\nhet eerst in 7 jaar heeft geregend. Erger dan het water zijn de enorme
\nwindvlagen die heel veel zand mee brengen. Na een half uur is het
\nergste voorbij en vallen we in slaap. ‘s Nachts worden we nog een keer
\nwakker van het tweede buitje, daarna trekt de lucht open en zien we
\nalsnog de beroemde sterrenhemel van de sahara. Tevreden vallen we weer
\nin slaap.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Op het gevoelsmatig toch wat vroege tijdstip van half acht beginnen we met een 3 uur durende wandeling door de omgeving van Matmata. Karin blijft na de wandelbelevenissen van de dag ervoor in het hotel en vermaakt daar de lokale bevolking. Tunesiers zijn inderdaad erg vriendelijk: Met een beetje Frans en handen en voeten ben je in no-time in gesprek. Om 5 uur vertrekken we richting de kamelen op weg naar onze volgende slaapplaats: de Sahara. Als we voor het…<\/p>\n