Wakker worden in de woestijn is iets heel bijzonders. Na een nacht
\nslapen zijn de torren niet meer zo indrukwekkend. De zon verstopt zich
\nna een paar minuten achter wat wolken, maar dat betekend een lagere
\ntemperatuur dus we vinden het niet zo erg. <\/p>\n
De chameliers hebben brood gebakken en we ontbijten met vers brood,
\njam en koffie. Daarna moeten de kamelen worden gevangen en dat is nog
\neen hele toer. De avond ervoor zijn ze los gelaten met een ‘hobbel’
\n(kort touw) om hun voorpoten, maar daar komen ze verassend ver mee. Een
\nvan de chameliers vermaakt ons met een woestijnvisje, een hagedisje.
\nUiteindelijk zijn ze er allemaal. Harro’s dromedaris dopen we Skippy,
\nomdat hij zo snel omhoog komt. Als hij ook maar iets op zijn rug voelt
\nspringt hij echt omhoog, ongeacht wie er op zijn poten hangt om hem
\nomlaag te houden. Gelukkig is Harro een ‘homme sportive’ volgens onze
\nchamelier, dus alles gaat goed.
<\/p>\n
Al snel deinen we weer door de woestijn. Bovenop de chameaux raken
\nwe alle gevoel voor tijd kwijt. We zien kuddes wilde dromedarissen
\n(altijd vrouwtjes of ‘chamelles’, die alleen gebruikt worden om te
\nfokken) en het is bovendien druk in de woestijn; quads, chameliers
\n(zelf altijd te voet) en ezelkarren. De chameliers vinden zandrozen
\nvoor ons, een steenachtige roos die ontstaat door kalkafzettingen in
\nhet zand. Na een uur lunchen we in een uitloper van de grote
\ndadelpalmoase rond Douz. De zon is terug en opnieuw is het heet. Deel 2
\nvan de tocht wordt daarom ingekort tot een uur. Dat blijkt gaandeweg
\neen goed idee: de wind wakkert aan tot stormkracht en het zand begint
\nte snijden. Het komt echt overal: in je neus, je mond en je ogen. Het
\nkruipt in je kleren en in je tas. Fototoestellen zijn nauwelijks veilig
\nte houden. We nemen na het afstijgen dan ook snel afscheid van onze
\nnieuwe vrienden en duiken de landcruisers in.
<\/p>\n
In het hotel wassen we de vermoeienissen, het stof en het zand van
\nons af. De badkamer blijft bruinrood achter. Daarna lopen we samen door
\nde palmoase naar Douz, en ook hier hebben we last van de wind en het
\nzand. We werken de site bij en ‘s avonds eten we gezamelijk bij een
\nklein restaurantje waar ze heerlijke dingen hebben zoals Merguez
\n(schapen worstjes) en Doigts de Fatima (Letterlijk: vingers van Fatima;
\neen soort opgerolde crepe met groente en vlees) en uiteraard Brick a
\nl’oeuf. Na het eten blijkt het heerlijk afgekoeld; het is nog maar 25
\ngraden. We duiken bij terugkomst snel ons bed in, want ook de volgende
\ndag hebben we weer een druk programma.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Al snel deinen we weer door de woestijn. Bovenop de chameaux raken we alle gevoel voor tijd kwijt. We zien kuddes wilde dromedarissen (altijd vrouwtjes of ‘chamelles’, die alleen gebruikt worden om te fokken) en het is bovendien druk in de woestijn; quads, chameliers (zelf altijd te voet) en ezelkarren. De chameliers vinden zandrozen voor ons, een steenachtige roos die ontstaat door kalkafzettingen in het zand. Na een uur lunchen we in een uitloper van de grote dadelpalmoase rond Douz….<\/p>\n