Veel vroeger dan de wekker, maar na een uitstekende nacht slaap
\nontdekken we dat er nog steeds geen warm water is. Brrrr: het douchen
\nslaan we dan maar even over. Na wat \u00c2\u00b4poedelen\u00c2\u00b4 ontdekken we dat het
\nontbijt (een gebouw verderop) ook helemaal in traditionele stijl en erg
\nlekker is. Er zijn verschillende broodsoorten en kazen, worsten en
\njammetjes die allemaal van de boerderij komen. Zelfs Karin eet een
\nuitgebreid ontbijt. De warme verse citroenthee smaakt ook uitstekend en
\nweer helemaal vrolijk (lach niet: douche jij lekker in koud water?!)
\nstappen we in de auto.<\/p>\n
Vandaag staat een eilandtour op het programma. We trekken in een
\nboog langs de hele westkust van het eiland. Het duurt ongeveer 15
\nminuten voor we helemaal verliefd zijn op het uitzicht op zee, de
\nschattige, vaak vrolijk gekleurde hiusjes, de net zo vrolijke kerkjes
\n(allemaal met 2 zwart-wit gestreepte torentjes) en het feit dat het
\noveral heerlijk stil en rustig is.<\/p>\n
Kleine haventjes, uitzicht op zee: we stoppen ongeveer elk
\nkwartier voor een fotosessie. Ons beginpunt is Angra en vandaar rijden
\nwe eerst naar Cinco Ribeiras. Daar hopen we een lokale
\npottenbakkerswinkel te kunnen bekijken, maar die ziet er zo gesloten
\nuit dat we ondanks het bordje \u00c2\u00b4aperto\u00c2\u00b4 (open) toch verder rijden. We
\nduiken op aanraden van de reisgids een zijweggetje richting het water
\nin en voor we het weten zitten we op een schattig weggetje dat ons
\nslingerend tussen de stenen muurtjes uiteindelijk naar een kerkje
\nbrengt waar de heilige maagd gezien zou zijn.<\/p>\n
Als we weer op de doorgaande weg (70 of 50 kilomter per uur, max.)
\nzitten, rijden we met een aantal fotostops naar Altares, waar we
\nlunchen in restaurant Caneta. We maken kennis met de \u00c2\u00b4alcatra\u00c2\u00b4, de
\nlokale stoofschotel met vlees, kip of vis, die op feestdagen gegeten
\nwerd. Erg smaakvol, uitstekend klaargemaakt en Martijn geniet. Karin
\nvindt het iets minder: het blijft toch gestoofd draadjesvlees!<\/p>\n
Na de lunch is het rond 2 uur en het weer is inmiddels hard
\nachteruit gegaan. De zon laat zich steeds minder zien en het is harder
\ngaan waaien. We hebben niet veel hoop op uitzicht, maar de mogelijkheid
\nom de Santa Barbara (een 1021 meter hoge vulkaan) op te rijden laten we
\nons niet ontnemen. Halverwege hebben we nog een aardig uitzicht, maar
\nuiteindelijk rijden we de voorbijrazende wolken in. Dichte mist dus en
\nbovenop aangekomen zien we nauwelijks 50 meter ver. Het waait er
\nkeihard en we blijven lekker in de auto. Het is geen straf om weer naar
\nbeneden te rijden, vooral omdat het een leuk weggetje is, met bloemen
\nlangs de kant en af en toe koeien erop! <\/p>\n
In Biscoitos (\u00c2\u00b4biscuitje\u00c2\u00b4) zorgt het weer voor een spectaculair
\nuitzicht. De plaats is genoemd naar de ronde, zwarte lavarotsen, die
\nmet een beetje fantasie de vorm van koekjes hebben. De
\nkust is ruig en het water slaat met donderend geraas
\nis enorme fonteinen op de kust. We waaien heerlijk uit en
\ngenieten van het uitzicht.<\/p>\n
Na deze laatste kuststop rijden we het binnenland in. We willen
\nproberen om de fumaroles (de gaten in de grond waar de vulkanische
\ngassen uit naar boven komen) te gaan bekijken. Aangekomen bij de plaats
\nwaar dat mooi schijnt te kunnen (Furnas do Enxofre), zien we geen hand
\nvoor ogen door de mist en regen en rent een groepje
\nverzopen Portugezen terug naar de auto. Eh, we slaan bij nader
\ninzien toch maar even over…<\/p>\n
Het is inmiddels half 4 en we willen nog wel even niksen. In een
\nhalf uurtje zijn we weer op de thuisbasis: het blijft toch echt een
\nklein eiland! Terug in het hotel blijkt er nog steeds geen warm water,
\nmaar na een telefoontje lost de eigenaar dat snel voor ons op. Helaas
\nweet hij ons een half uurtje later ook te vertellen dat de
\nwalvisexcursie voor morgen is gecancelled. Maar willen we misschien een
\nstierengevecht zien? Er is er nu \u00c3\u00a9\u00c3\u00a9n, voor op straat. Karin
\nslaat over, maar Martijn is wel nieuwsgierig. En gelukkig is het
\neen stuk diervriendelijker dan de versies die we uit de verhalen
\nkennen. De stier zit aan 2 lange touwen vast, maar krijgt redelijk de
\nruimte. Het is de bedoeling dat je als stoere local (man uiteraard: er
\nis geen vrouw te bekennen) langs of voorbij de stier rent en niet
\ngeraakt wordt. De stier wordt niet gewond of gedood: de enige die een
\nrisico loopt zijn de voorbijrennende mannen! <\/p>\n
Uiteindelijk is het etenstijd en rond 7 uur eten we in ons eigen
\nhotel. Opnieuw alcatra, maar deze keer met kip. Ook weer erg smaakvol.
\nHet restaurant is net als de rest van het hotel ingericht in \u00c2\u00b4oude\u00c2\u00b4
\nstijl, inclusief oude radio, waar werkelijk een afschuwelijk
\nkattengejank uit komt. Normaal kunnen we lokale muziek wel op waarde
\nschatten, maar dit is gewoon vals en klinkt nergens naar. Melig
\nbedenken we onze eigen teksten op het gejammer en we zijn blij als het
\nna een half uurtje stilvalt. Na een kop koffie \/ verse citroenthee
\n(lekker!) vertrekken we naar de kamer. We zijn blij met de electrische
\nverrijdbare cv, die de ergste kou uit de kamer haalt. We slapen rond
\nhalf 11: bekaf, maar erg tevreden met een leuke, volle dag.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Veel vroeger dan de wekker, maar na een uitstekende nacht slaap ontdekken we dat er nog steeds geen warm water is. Brrrr: het douchen slaan we dan maar even over. Na wat \u00c2\u00b4poedelen\u00c2\u00b4 ontdekken we dat het ontbijt (een gebouw verderop) ook helemaal in traditionele stijl en erg lekker is. Er zijn verschillende broodsoorten en kazen, worsten en jammetjes die allemaal van de boerderij komen. Zelfs Karin eet een uitgebreid ontbijt. De warme verse citroenthee smaakt ook uitstekend en weer…<\/p>\n