Gisteravond aten we bij pizzeria Elio, nadat we van de hostess ons
\ngeld terug hebben gekregen en de bevestiging dat de walvisexcursie
\nverzet is naar zondag. De lunch kunnen we gebruiken op een dag dat ons
\nuitkomt: bij aankomst zal er een brief liggen bij de autoverhuurder
\nIlha Verde (groen eiland). Terug in het hotel checken we vast uit: de
\nsleutel kunnen we gewoon op de kamer laten. Vroeg slapen.<\/p>\n
De wekker gaat op het vrij verschrikkelijke tijdstip van half 7. Dat
\nlijkt op gewone werktijden, dus niet echt een succes. Het helpt dat er
\ngewoon warm water is en dat er in de gang een eenvoudig ontbijt
\nklaarstaat. Keurig om half 8 rijden we richting de luchthaven. Ondanks
\ntanken onderweg zijn we er binnen een half uur. We herhalen: het zijn
\nniet echt de afstanden!<\/p>\n
Auto inleveren, inchecken en in een doodstille boardingruimte zitten
\nwe vervolgens te wachten op onze vlucht naar Ponta Delgada op Sao
\nMiguel. Er druppelen meer mensen binnen en het wachten duurt wat langer
\ndan gepland. Uiteindelijk lopen (jawel lopen) we een half uur later dan
\ngepland nmaar het vliegtuig. We zuchten wat: de vertraging is nu al
\nbegonnen. Voor we uitgezucht zijn zitten we al in de lucht: 10 minuten
\nnadat we mochten boarden. Kleine vliegtuigjes en binnenlandse
\nvluchten hebben hier zo hun voordelen!<\/p>\n
35 minuten later zijn we op Sao Miguel en nog een half uur later
\nzitten we in de auto naar het plaatsje Santana (vlak bij Ribeira
\nPeixa), waar we logeren in Quinta de Santana. Het hotel bestaat uit een
\nenorme tuin en verschillende appartementachtige kamers, die in huisjes
\nverspreid over het terrein liggen. Onze voucher wordt weggewuifd, het
\nontbijt is van 8 tot half 11 en als we \u00c2\u00b4s avonds willen eten dan moeten
\nwe voor 13 uur onze bestelling opgeven. We krijgen een apparaatje
\nwaarmee het hek open gaat waarachter we de auto kunnen parkeren en als
\nwe nog vragen hebben moeten we maar langskomen. We voelen ons erg
\nwelkom en de kamers zien er leuk en zonnig uit.<\/p>\n
Op de kamer lezen we de welkomstbrief van de hostess. Bij onze
\npakketreis hoort een lunch en we moeten bellen als we er zijn, om het
\nrestaurant te reserveren. We willen eigenlijk vandaag wel
\nlunchen in Ribeira Granda, bij restaurant Alabote. De hostess
\nregelt het terwijl we aan de telefoon zitten en 10 minuten later zitten
\nwe in de auto. In Ribeira Grande zoeken we ons in eerste instantie
\nhelemaal suf in het overiges meer dan schattige dorpje: waar ZIT dat
\nrestaurant?! Tot er een lichtje opgaat: alabote, ala bote… bij de
\nbootjes? En inderdaad: vlak bij het water is het raak. <\/p>\n
De lunch is uitgebreid en \u00c2\u00b4vissig\u00c2\u00b4. Karin geniet van grote garnalen
\nin knoflook en zwaardvis met een wat vage saus. Martijn heeft een
\nbeetje pech met een vage carpaccio en een erg droge viscombi. Het
\nuitzicht is wel geweldig en we nemen er de tijd voor. Uiteindelijk
\nvertrekken we rond kwart over 2.<\/p>\n
We besluiten tot een rondje gedeelte-van-het-eiland. Om te beginnen
\nrijden we naar een spectaculair uitzichtspunt bij een vuurtoren,
\niets ten noordoosten van Ribeira Grande. Daarna slingeren we over de
\nhoofdweg (zo mogelijk nog mooier dan op Terceira, hoewel iets verder
\nvan de zee) verder naart het oosten. Het weer is redelijk: het is droog
\nen heeeeeel af en toe is er even zon. Een stukje verder komen we
\nbij de enige theeplantage die Europa rijk is, Cha de Gorreana! De
\nrijen theestruiken zijn een volkomen onverwacht gezicht en we maken
\nvanaf verschillende plaatsen vanaf de weg plaatjes. Daarna besluiten we
\ntoch ook maar even in de fabriek te kijken. We kunnen alle apparaten
\nbekijken en gratis thee proeven. Hoewel er drie smaken zijn en ijsthee,
\nproeven we eerlijkheidshalve eigenlijk nauwelijks verschil, hoewel de
\nthee wel lekker zacht is.<\/p>\n
Na deze stop buigen we iets verder oostelijk af naar het zuiden,
\nrichting Furnas. De weg is ineens beroerd, al zijn ze hard aan het
\nwerk (zelfs op zaterdag) om daar verbetering in te brengen. Een paar
\nkilometer voor Furnas staat een afslag naar een uitkijkpunt. We zijn er
\nal bijna voorbij (toch niets te zien door het weer), als we besluiten
\nalsnog een gokje te wagen (wie weet). Het uitzicht is fenomenaal. We
\nzien Furnas (per verrassing in de zon) en het enorme kratermeer ernaast
\nen zelfs de pluimen van de stoom die uit de grond komt. Dat willen we
\nwel van dichtbij bekijken!<\/p>\n
Door Furnas heen rijden we naar het meer, waar over de
\noppervlakte van ongeveer 200 vierkante meter borrelende
\nmodderpoelen, stoompluimen, superhete grond en kokend water te zien
\nzijn. Het is niet heel groot, maar wel spectaculair. We bekijken en
\nfotograferen alles uitgebreid en eten dan een ijsje. <\/p>\n
Inmiddels is het al half 6, dus tijd om even gas te geven. De
\nzuidkust trekt aan ons voorbij. We rijden uiteindelijk – met de nodige
\nfotostops – door naar Lagoas waar we boodschappen doen. We
\nslaan stokbrood, wijn, kaas, fruit en nootjes in, in een enorme
\nsupermarkt. Daarna zijn we in ongeveer en half uur terug in het hotel,
\nwaar we uitgebreid genieten van het eten, het drinken en een aantal
\npotjes Yathzee. <\/p>\n
De eigenaresse van het hotel is zo vriendelijk om haar pc af te
\nstaan, zodat we deze lange dag kunnen beschrijven. Daarna is het
\ntijd om te gaan slapen: morgen hopelijk walvissen en dolfijnen!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Gisteravond aten we bij pizzeria Elio, nadat we van de hostess ons geld terug hebben gekregen en de bevestiging dat de walvisexcursie verzet is naar zondag. De lunch kunnen we gebruiken op een dag dat ons uitkomt: bij aankomst zal er een brief liggen bij de autoverhuurder Ilha Verde (groen eiland). Terug in het hotel checken we vast uit: de sleutel kunnen we gewoon op de kamer laten. Vroeg slapen. De wekker gaat op het vrij verschrikkelijke tijdstip van half…<\/p>\n