De laatste dag begint redelijk vroeg. Iedereen verzamelt rond half 9 voor het
\nontbijt. Het is een vreemd om, met de zon, de blauwe zee en de wuivende palmen
\nop de achtergrond, te bedenken dat we over 24 uur weer in Nederland zijn. We
\nbesluiten het beste uit deze laatste dag te halen. Dat doen we om te beginnen
\nmet een welgemeend bedankje voor Nicole, die nog wel met ons op de boot mee
\nterug gaat naar Dar, maar er vanavond tijdens het eten niet meer bij is. Ze kan
\nmeerijden met een andere reisleider naar Nairobi, wat wel zo veilig en goedkoop
\nis. We nemen dus nu vast afscheid.<\/P>
\n
Daarna gaat ieder zijns weegs. Wij besluiten nog wat van Stone Town zelf te
\ngaan bekijken en doen dat om te beginnen door het \u00e2\u20ac\u0153Nationaal\u00e2\u20ac\u009d Museum van
\nZanzibar te bekijken. In een oud paleis is kleding en gereedschap te zien, naast
\nveel informatie over het eiland, de taal, de geschiedenis en zelfs een complete
\nvan tekeningen nagebouwde dow, waarmee vorige eeuw handelsreizen tot in India
\nwerden uitgevoerd. Hoewel kleinschalig en \u00c3\u00a8rg benauwd, geeft het wel een leuk
\nbeeld van de roerige geschiedenis van het eiland.<\/P>
\n
Daarna nemen we nog een kijkje in het Arabisch Fort dat een stukje verder nog
\novereind staat, al is er weinig meer te zien dan wat muren en een soort podium
\nwaar tegenwoordig voorstellingen worden gehouden. Vervolgens laten we ons
\nverdwalen in de smalle straatjes van de stad. We komen langs prachtig bewerkte
\nhouten deuren (waar Stone Town beroemd om is), langs eindeloos veel kleine
\nwinkeltjes (steeds minder toeristisch als we dieper het labyrint in verdwijnen)
\nen krijgen onverwachte kijkjes in het dagelijks leven van de mensen. Zo komen we
\nlangs een soort dokterspraktijk waar de mensen tot op straat in rijen zitten te
\nwachten en zien we een slagerij waar de koeien en schapen op straat hangen.<\/P>
\n
Na een tijd dwalen zoeken we verkoeling en lunch bij een echt Italiaans
\nrestaurantje aan het water. Het eten is er uitstekend en we eten een kleine
\npizza met een groot glas fris erbij. We komen langzaam bij van de hitte en
\ngenieten, met een boek erbij nog een uurtje van het uitzicht op het helderblauwe
\nwater.
Al te vroeg is het tijd voor de boot en na een hobbelige
\nterugvaart, waarbij iedereen zijn best doet z\u00e2\u20ac\u2122n eten binnen te houden, komen we
\naan in Dar waar we afscheid nemen van Nicole. Karin wordt door haar tot
\ninterim-reisleidster gebombardeerd en krijgt papieren en geld mee voor het
\nrestaurant en de taxi. We eten in restaurant Sawadee, een Thais restaurant op de
\n9e verdieping van een enorm hotel. We hebben een prachtig uitzicht op de stad en
\nde haven en met de volle maan erbij wordt het bijna onwerkelijk. Het eten is erg
\nlekker en het personeel doet enorm z\u00e2\u20ac\u2122n best om ons op tijd weer weg te krijgen,
\nzodat we ons vliegtuig halen. De taxi-man is bijna roerend netjes en heeft
\nkeurig op onze spullen gepast.
We zijn ruim op tijd voor ons
\nvliegtuig, maar daar wacht ons een nare verrassing. Twee van onze
\nmede-passagiers blijken niet op de lijst te staan en kunnen door overduidelijke
\noverboeking, niet mee terug! Karin pleit en smeekt bij de KLM-mevrouw en belt
\nuiteindelijk met Nicole die telefonisch haar best doet. Het mag niet baten: de
\nbeide heren mogen niet mee!<\/P>
\n
Met een katerachtig gevoel en met last van de hitte stappen we uiteindelijk
\nhet vliegtuig in. Harro valt natuurlijk meteen om zodra hij op zijn stoel zit.
\nKarin heeft een wat minder goeie nacht, maar uiteindelijk landen we ruim voor
\ntijd op Schiphol. Zo op tijd dat we al buiten staan met onze tassen als Eveline
\nen Martijn met de auto komen voorrijden! Bekaf, maar helemaal vol van verhalen
\nrijden we terug naar Leiden. Het duurt uiteindelijk nog zeker een week voor we
\nweer gewend zijn. Het avontuur zelf zal ons zeker bijblijven: we zijn
\nongelooflijk onder de indruk van deze prachtige landen vol contrasten.
<\/P><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De laatste dag begint redelijk vroeg. Iedereen verzamelt rond half 9 voor het ontbijt. Het is een vreemd om, met de zon, de blauwe zee en de wuivende palmen op de achtergrond, te bedenken dat we over 24 uur weer in Nederland zijn. We besluiten het beste uit deze laatste dag te halen. Dat doen we om te beginnen met een welgemeend bedankje voor Nicole, die nog wel met ons op de boot mee terug gaat naar Dar, maar er…<\/p>\n