Als we wakker regent het. Op zich is regen op je laatste dag niet zo
\nerg, maar als je nog een hele dag hebt, hoop je toch op een beetje
\nzon. We worden dus bevestigt in onze keuze om lekker nog een stukje te
\ngaan rondscheuren. <\/p>\n
We ontbijten met een yoghurtje en pakken daarna de tassen in. Dat is zo
\ngebeurt en eigenlijk zijn we wel klaar om weg te gaan. We kunnen onze
\nbar\/hotel-vriend echter nergens vinden, dus vlot uitchecken wil even niet zo lukken. Uiteindelijk laten we bij de
\nreceptie de sleutel achter, met een briefje en hopen maar dat hij dat
\nsnel vindt. Daarna rijden we naar het dorp. Daar is het dubbel zondag.
\nNiet alleen zijn hier op zondag de winkels nog gewoon dicht, maar deze
\nPaaszondag zien we vooral mensen op hun (jawel) Paasbest naar de kerk
\ngaan. Alle winkels zijn dicht en ook de tent waar we op koffie hopen
\ndoet niet zoveel. Jammer, maar gelukkig hadden we er op gerekend en
\nveel water meegenomen.<\/p>\n
Omdat we nog nauwelijks benzine hebben, rijden we eerst in de richting
\nvan Agios Nicolaos, waar we de afgelopen dagen veel tankstations hebben
\ngezien. Dat blijkt geen overbodige luxe: uiteindelijk is het vierde
\ntankstation open en de rest van de dag komen we alleen in de buurt van
\nhet vliegveld open tankstations tegen!
\nNa de tankstop rijden we een stukje terug richting Neapoli en daar
\nslaan we af de bergen in. We willen naar het Lasithi plateau, waar we
\nop dag 1 ook al een poging voor hebben gedaan. Wrang genoeg is het
\nzicht nog slechter dan op de eerste dag, maar we willen deze volgens
\nalle verhalen zo mooie hoogvlakte toch niet overslaan. <\/p>\n
De route is inderdaad erg mooi: hij slingert de bergen in en ondanks
\ndat we niet overal van het uitzicht kunnen genieten, zijn alleen al de
\ndorpjes waar we doorheen rijden erg mooi. We zien huizen vol familie,
\nlammeren aan het spit en ezeltjes in de tuin. Langzaam slingeren we ons
\nde berg op. Uiteindelijk komen we bij een tent die open is en besluiten
\ndaar van koffie te genieten. De eigenaar ontvangt ons hartelijk en we
\nkrijgen koffie en zelfgemaakt gebak. Hij is het vuur al op aan het
\nstoken voor het lam en langzaam druppelt er familie binnen. Hij, zijn
\ntent en zijn grootvader blijken in de ANWB-gids te staan en vol trots
\nlaat hij ons het boekje en het houtsnijwerk van zijn opa zien. Het is
\ninderdaad erg mooi, de koffie en het gebak zijn heerlijk en
\nuiteindelijk gaan we na anderhalf uur weg met een houten kom, een pot
\nthijmhoning en een zonnig humeur.
\nGelukkig maar, want de zon is nog steeds in geen velden of wegen te
\nbekennen. Als we over de bergketen komen waar het plateau begint,
\nstoppen we voor lunch, maar het beloofde uitzicht is volledig verdwenen
\nin de wolken die als mist voorbij schuiven. We genieten wel weer erg
\nvan het eten en van de Paassfeer die er in het restaurant hangt. De
\nfamilie druppelt langzaam binnen en beweegt zich ongedwongen tussen de
\ngasten en iedereen is enorm vrolijk en – als altijd – gastvrij.<\/p>\n
Uiteindelijk rijden we verder het plauteau op en omdat we een
\nbinnendoorweg kiezen, komen we in de mist zelfs heel veel van de
\nbroemde molentjes tegen. In de buurt van de Dikti grot, waar Zeus
\ngeboren zou zijn, stoppen we op de berg voor uitzicht en ineens is er
\nook even ruimte in de wolken. Het is allemaal erg grauw en de opnieuw
\nnaderende wolken zien er geweldig spectauculair uit. Ook de rest van de
\nroute regent het en trekken wolken op ooghoogte voorbij, maar het is
\nwel erg de moeite waard. Als we opnieuw over de bergen komen zien we op
\nde bergkam de venetiaanse molentjes spookachtig in de mist staan, maar
\n100 meter verder is er ineens een gat in de wolken. Zon!<\/p>\n
We scheuren terug naar de kust, waar we uiteindelijk in Hersonissos een
\nbakkertje vinden dat open is en waar we allebei een resuachtig broodje
\nhalen (ons avondeten). Daarna zit het er echt op: we rijden terug naar
\nde luchthaven waar we zonder problemen de auto inleveren. Het gaat nog
\nsneller dan op de heenweg: zet ‘m daar maar neer en bedankt. Dan lezen
\nwe een boek en checken in voor de terugvlucht. <\/p>\n
Die verloopt snel, hoewel niet zo snel als op de heenweg, en
\nuiteindelijk zijn we om 12 uur ‘s nachts terug in Nederland. Daar staat
\nHarro te wachten, zodat we in een zucht thuis zijn. Slapen, want dan is
\nhet wel over met onze energie. Maar: Kreta is erg de moeite waard. Het
\neten, de enorm vriendelijke mensen, de bezienswaardigheden, het weer,
\nhet landschap: we hebben er van genoeten. Als er een volgende keer
\nkomt, gaan we ook weer in dit seizoen: alles staat in bloei en het is
\nheerlijk rustig. Bovendien regelen we dan alleen een vlucht, zodat we
\nnog makkelijker rond kunnen trekken. En die komt er wel, die volgende
\nkeer!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Als we wakker regent het. Op zich is regen op je laatste dag niet zo erg, maar als je nog een hele dag hebt, hoop je toch op een beetje zon. We worden dus bevestigt in onze keuze om lekker nog een stukje te gaan rondscheuren. We ontbijten met een yoghurtje en pakken daarna de tassen in. Dat is zo gebeurt en eigenlijk zijn we wel klaar om weg te gaan. We kunnen onze bar\/hotel-vriend echter nergens vinden, dus vlot…<\/p>\n