.JPG)
We krijgen het tempo aardig te pakken, zo ‘s ochtends vroeg. De hele
\ngroep is een half uur eerder dan gepland klaar, dus we vertrekken al
\nrond kwart over 8. We zijn nog geen 10 minuten onderweg, als we langs
\nde weg giraffen zien staan. We kunnen veilig de bus uit, dus we
\ngenieten van een vrij grote groep van de langnekken langs de weg.
\nIedereen is opgewonden: het beestendeel van de reis is begonnen!<\/p>\n
Daarna rijden we door naar Durban, waar we een bezoek brengen
\naan het Tala-museum. Behalve een museum met onder andere veel
\ninformatie over de mijnbouw in deze streek, is er ook een memorial voor
\nalle gevallenen van de verschillende oorlogen die in deze streek hebben
\ngewoed. Boer tegen Brit, Zulu tegen Brit, Boer tegen Zulu: ze zeggen
\ndat de aarde hier rood is van het bloed, niet van mineralen… We
\nbekijken anderhalf uur lang de verschillende gebouwen. Langs de paden
\nstaan de Jakaranda’s (bomen) paars in bloei: een schitterend gezicht.<\/p>\n
Omdat de volgende lunchgelegenheid 3 uur verder is, lunchen we
\naansluitend. Daarna rijden we verder en verder. Door de bergen, over
\nafwisselend best aardige en vrij beroerde wegen. De rit is lang en voor
\nde eerste keer zijn we het aan het einde van de middag, als we in St.
\nLucia komen, ook echt een beetje zat. De broeierige hitte en het feit
\ndat de tussen 1 en 5 maar een paar benen-strek-stops hebben gehad,
\nzullen de oorzaak wel zijn. <\/p>\n
.JPG)
We komen terecht in een behoorlijk groot appartement, redelijk dicht
\nbij het water. Als we de omgeving verkennen, zien we eerst een hele
\ntroep bruingestreepe mangoesten, een soort kruising tussen een wezel en
\neen stokstaartje. Karin is wat aarzelend over het pad naar het water.
\nWe zien nauwelijks iets en er zitten hier nijlpaarden. Ook het bord
\nvertelt ons dat er nijlpaarden en krokodillen zitten en dat doorlopen
\nop eigen risico is… We lopen toch acher de rest aan, maar echt rustig
\nvoelen we ons niet. Als we teruglopen horen we het geluid van iets dat
\nzich het best laat omschrijven als een verkouden zeehond: een laag
\ngeknor. We proberen de rest te overtuigen van het feit dat er een
\nnijlpaard dichtbij zit, maar er wordt vooral wat lacherig gedaan. We
\nlopen vooral snel door: dat was erg dichtbij. Gelukkig zien we niets. <\/p>\n
In ons appartement hebben we ook huisdieren: op de buitenmuren zien
\nwe kleine gekko’s en als Martijn het douchegordijn open trekt, wordt
\nhij verrast door een prachtig rood-zwart gestreepte duizendpoot.
\nAangezien die gifig zijn (al weten we niet precies hoe erg en of mensen
\ndaar ook last van hebben) brengen we hem met het nodige respect naar
\nbuiten. Daarna pakken we allebei een snelle douche voor we met de hele
\ngroep gaan eten bij een Grieks restaurant in de hoofdstraat. Die
\nblijken heerlijke garnalen te hebben: Karin eet voor een tienje een
\nhalve kilo grote garnalen (queen prawns)! Gelukkig voor Martijn is ook
\nhet vlees goed. <\/p>\n
Na een opnieuw gezellige maaltijd overleggen we samen over de
\nplannen voor morgen. De boottocht, op zoek naar krokodillen en
\nnijlpaarden staat gepland, maar de rest van de dag hebben we vrij. En
\nniets doen met zoveel beesten in de buurt zou zonde zijn! We hopen
\ndaarom nog een extra excursie te boeken via Kobus. In een eindelijk
\nbeetje verduisterde kamer (echt donkere gordijnen kennen ze hier niet,
\nwat en bijdrage levert aan ons vroege opstaan elke dag) vallen we in
\nslaap.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
We komen terecht in een behoorlijk groot appartement, redelijk dicht bij het water. Als we de omgeving verkennen, zien we eerst een hele troep bruingestreepe mangoesten, een soort kruising tussen een wezel en een stokstaartje. Karin is wat aarzelend over het pad naar het water. We zien nauwelijks iets en er zitten hier nijlpaarden. Ook het bord vertelt ons dat er nijlpaarden en krokodillen zitten en dat doorlopen op eigen risico is… We lopen toch acher de rest aan, maar…<\/p>\n