.JPG)
We slapen heerlijk in onze rondavel en al is de douche een uitdaging
\n(we rennen heen en weer tussen de drie straaltjes), de wereld ziet er
\nal een stuk zonniger uit na een goede nacht slaap. Als we op weg naar
\nhet ontbijt gaan komen we Kobus tegen, die van oor tot oor grijnst:
\nZuid-Afrika heeft gewonnen en hij is in een opperbest humeur. <\/p>\n
Bij
\nhet ontbijt kondigt hij aan dat zijn vrouw de wedstrijd heeft opgenomen
\nen wij vandaag lekker de hele dag door het Kruger Park gaan rijden. Dat
\nvalt in erg goede aarde en we pakken na het ontbijt snel onze spullen.
\nNa ongeveer een uur Swasiland zijn we alweer door het landje heen (het
\nheeft een oppervlakte van ongeveer de helf van Nederland) en deze keer
\nbreken we echt het snelheidsrecord grenspassage: de dames van de douane
\nkijken niet eens of ze wel het goede paspoort hebben, maar zetten
\nblindelings een stempel!<\/p>\n
Na nog even verder rijden komen we bij
\nde Crocodile Bridge het Kruger Park binnen. Kobus betaalt de entree en
\nal na een half uur rijden hebben we door wat een enorm, wijds,
\nuitgestrekt park dit is. Een deel van de paden is verhard en de
\nrestzijn “stofpaden” (onvergarde wegen). Auto’s mogen hier alleen op de
\npaden rijden: op eraf gaan staat een boete. De tijden waarop de gates
\nopenen en sluiten zijn ook erg strikt: ook hier staat op te laat komen
\neen boete.<\/p>\n
In dit misschien wel bekendste safaripark van de
\nwereld zien we soms wel een kwartier geen enkel beest en daarna ineens
\nalles. Zebra’s, giraffen en gnoe’s zoeken vaak elkaars gezelschap op,
\nomdat er veiligheid in grote aantallen schuilt: meer oren, neuzen en
\nogen om roofdieren te spotten en m inder kans dat jij de ongelukkige
\nbent als er toch \u00c3\u00a9\u00c3\u00a9n zin in lunch heeft. We zien olifanten van erg
\ndichtbij, kudu’s en natuurlijk impala (daarvan lopen er in dit park
\nzo’n kwart miljoen…). Als we staan te turen naar een roofvogel, spot
\nEsther een katachtige. We zien inderdaad een glimps van iets dat
\nwaarschijnlijk een luipaard of cheetah is langs de rivier schieten,
\nmaar het gaat eigenlijk te snel om echt goed te kunnen zien wat het is.
\nToch feliciteren we ons: misschien hebben we de Big Five nu gezien…?<\/p>\n
Na
\neen late lunch tussen brutale neushoornvogels en glansstaal spreeuwen,
\nzien we gieren, visarenden en een prachtige bruidspand, een
\nfelgekleurde vogel die vooral in vlucht op een vliegend juweel lijkt.
\nWe komen die dag oren en ogen tekort en Kobus doet zijn uiterste best
\nom de bus zo te draaien dat iedereen in de bus een kans krijgt om alles
\nte zien en foto’s of filmopnamen te maken. Hij legt veel uit en we
\nleren een hoop bij.<\/p>\n
.JPG)
Aan het einde van de dag zijn we op tijd bij
\nde gate, waarna we net buiten het park stoppen om foto’s te maken van
\nde zon die onder gaat achter de Drakensbergen. Daarna blijkt het nog
\neen uur rijden in de groeiende duisternis naar Panzi Bushcamp, een
\nbushcamp in het grotere Guernsy Private Parc. In het stikdonker en
\nvolkomen door elkaar geschut door het laatste half uur rijden op
\nberoerde onverharde wegen komen we aan bij het camp. Over een wiebelige
\nhouten brug verbinden houten wandelpaden de uit riet en bamboe
\nopgetrokken huisjes met elkaar en de grotere (open) bar- en eetzaal. De
\nhuisjes zijn geweldig: twee keurige bedden, electriciteit, ventilator,
\nklamboes en een badkamertje met wc, wastafel en douche met warm water.
\nJe kijkt zo door het bamboe heen, naar buiten en de hertachtigen,
\nzwijntjes en giraffes komen soms tot bij de huisjes horen we van John,
\nBev en hun zoon Glenn. de eigenaren van Panzi. Ze stellen ons ook voor
\naan Sally, de hond, die meteen aan Karin verknocht raakt en niet
\nuitgespeeld raakt.<\/p>\n
We zijn behoorlijk moe, dus zijn blij dat we
\nsnel kunnen eten. Het eten is geweldig, Bev en de twee kokinnen koken
\nuitzondelrijk goed en met veel verse groente. We genieten en gaan
\ndaarna snel slapen. Op de achtergrond horen we leeuwen brullen en
\nknorren de nijilpaarden. Bushcamp indeed…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Aan het einde van de dag zijn we op tijd bij de gate, waarna we net buiten het park stoppen om foto’s te maken van de zon die onder gaat achter de Drakensbergen. Daarna blijkt het nog een uur rijden in de groeiende duisternis naar Panzi Bushcamp, een bushcamp in het grotere Guernsy Private Parc. In het stikdonker en volkomen door elkaar geschut door het laatste half uur rijden op beroerde onverharde wegen komen we aan bij het camp. Over…<\/p>\n