We komen maar moeizaam uit bed vandaag: we hebben allebei erg lekker
\ngeslapen, dus de neiging om de wekker nog even te negeren is behoorlijk
\naanwezig. We weten tegelijk dat we nog behoorlijk wat moeten inpakken
\nen opruimen, dus uiteindelijk motiveren we elkaar toch maar op de ons
\ngebruikelijke ‘zachtzinnige’ manier om op te staan. Na een lekker warme
\ndouche ruimen we onze zooi op en pakken alles is. Na alle vakantiedagen
\nis de auto ook toe aan een kleine reorganisatie: we moeten immers de
\nflessen wijn kwijt en bovendien hebben spullen de neiging om te
\n‘groeien’ als je op reis bent. Waar op dag 1 alles nog zo leuk in je
\ntas past, lijkt het op dag 16 wel of je ineens twee keer zoveel bij je
\nhebt!<\/p>\n
Na een reorganisatie is het ergste leed weer geleden en vertrekken we –
\nmet pijn in ons hart – uit Chinon. We vinden het een heerlijke plek en
\nwe hadden nog wel wat meer willen ontdekken van de fascinerende
\nomgeving. Maar: Honfleur roept. We pakken – net zoals op andere
\nmomenten deze vakantie als we willen opschieten – de tolwegen en vreten
\nkilometers. Onderweg houden we een kleine pauze, maar voor we het weten
\nzitten we al op de secundaire wegen naar Honfleur en het is pas
\nlunchtijd!
\nWe zijn net aan ‘t overleggen of we inderdaad gaan stoppen in Honfleur
\nen zo ja voor hoe lang, als de vrachtwagen waar we achter rijden met
\neen enorme knal een klapband krijgt. We schrikken ons allebei een
\nhoedje en Harro trapt op de rem. De auto achter ons heeft gelukkig
\nvoldoende ruimte over gelaten, dus alles gaat goed. De stukken rubber
\nspetteren in het rond en de vrachtwagen heeft gelukkig genoeg wielen om
\nop de weg te blijven en met rustig afremmen de berm op te zoeken. Harro
\nstapt uit en verwijdert het rubber van de weg en pas als we verder
\nrijden – ‘zo, dat was dat’ – slaan de bibbers toe. Nu zijn we in ieder
\ngeval toe aan pauze!<\/p>\n
In Honfleur overleggen we op de parkeerplaats wat we willen. Voor de
\nrust morgen is het wel lekker als we vandaag nog wat verder rijden en
\nHonfleur blijkt wel erg druk en toeristisch. We pakken de telefoon en
\nHarro reserveert – inmiddels keurig in het Frans – een kamer in een
\nhotelletje in Boulogne-sur-Mer, de nieuwe eindbestemming van vandaag.
\nDaarna gaan we op zoek naar een lunchgelegenheid. We vinden
\nuiteindelijk een broodjestent aan de haven, waar we op ons gemakje een
\nbroodje eten en wat drinken. Daarna dwalen we nog wat door dit
\nschattige prentenbriefkaart-dorpje. Het is jammer dat zoveel mensen de
\ncharme ervan heben ontdekt: er zijn wat busladingen losgelaten en om
\nons heen horen we vooral Nederlands, Engels en Duits. Het haventje en
\nde kleine straatjes eromheen zijn wel erg lief, dus we vergeven het
\niedereen dat ze hier ook willen zijn.<\/p>\n
Na een pauze van anderhalf \/ twee uur rijden we door in de richting van
\nBoulogne. Dankzij TomTom en deze keer wat handig (ja echt)
\nmanouvreer-acties van Harro staan we bijna 2 uur later keurig op de
\neerste parkeerplaats na het hotel, op het laatste plekje. In het hotel
\nzegt een onmiskenbaar Britse stem ‘Hello’. Omdat we niemand zien, duurt
\nhet even voor we door hebben dat de zwarte vogel in de enorme kooi
\nnaast de balie ons gedag zegt! We moeten erg lachen en als dame achter
\nde balie verschijnt heeft ze meteen door waarom we zo’n lol hebben. Ze
\nzal het wel gewend zijn, met zo’n praatziek beest. Het klinkt wat
\nluguber als hij ook nog begint te lachen.<\/p>\n
Onze kamer is keurig en vrolijk in geel en blauw, met een erg nette
\nbadkamer. We zijn het fenomeen douchestang al bijna ontwend, net als
\ndouchedeuren en prettig toiletpapier, dus dit is een genoegen! Na een
\nkorte opfrissessie lopen we een rondje door de ‘lage’ stad. De oude
\nstad is helaas te ver weg om goed te bekijken en hoewel de haven leuk
\nis om te zien, is het verder – zeker zo met het sluiten van de winkels
\n– niet heel bijzonder.
\nWe besluiten uiteindelijk om te eten bij het Tex-Mex-restaurant naast
\nhet hotel. Er zijn daar een aantal grote televisieschermen en we
\nrealiseren ons als we naar binnen lopen dat de wedstrijd
\nNederland-Frankrijk vandaag wordt gespeeld. Ons Frans verbetert er
\naanzienlijk van: wij Nederlanders? Welnee! Het eten is prima en de
\ncocktails smaken heerlijk, dus we nemen er de tijd voor. Het personeel
\nheeft het erg druk met voetbal kijken (zelfs bij het opnemen van de
\nbestelling gluurt de ober nog naar het scherm) dus daar worden we zeker
\nniet door verjaagd. Als het eerste doelpunt valt doen we een verstopte
\n‘high 5’ en we nemen er nog een borrel op. Uiteindelijk kijken we het
\nlaatste deel van de hotelkamer en amuseren ons met sms-jes van en naar
\nhet thuisfront. Na het 4-0 resultaat krijgen we het advies om het
\nnummerbord af te plakken en verder alleen nog maar Duits te praten!<\/p>\n
We schrijven nog wat voor de site en dan vallen we echt om. Morgen langs de Cote d’ Opale en terug naar Nederland!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
We komen maar moeizaam uit bed vandaag: we hebben allebei erg lekker geslapen, dus de neiging om de wekker nog even te negeren is behoorlijk aanwezig. We weten tegelijk dat we nog behoorlijk wat moeten inpakken en opruimen, dus uiteindelijk motiveren we elkaar toch maar op de ons gebruikelijke ‘zachtzinnige’ manier om op te staan. Na een lekker warme douche ruimen we onze zooi op en pakken alles is. Na alle vakantiedagen is de auto ook toe aan een kleine…<\/p>\n