De wekker gaat op tijd, maar niet belachelijk vroeg en omdat we
\ngisteren zo netjes hebben gepakt, hebben we in no-time al onze spullen
\nte pakken en ingepakt. We stappen in de auto en dan is de eerste stap
\nde lastigste: Harro heeft een Decathlon gezien en wil daar nog even
\nnaar binnen. Maar ja, die kan je niet op je TomTom invoeren, dus hoe
\nkomen we daar. Uiteindelijk komen we op een ‘centre commercial’ waar we
\ngoedkoop tanken, maar geen Decathlon zien. Helaas, dan maar direct de
\ngeplande route langs de kust. En natuurlijk zien we na 1 kilometer op
\ndie route een ander ‘centre commercial’ met Decathlon.<\/p>\n
Harro brengt tevreden een half uurtje in de enorme winkel door, waarna
\nwe onze tocht vervolgen. De kust wordt de ‘opaal-kust’ genoemd door het
\neindeloze blauw-groen spel van wind, water en licht tussen Frankrijk en
\nEngeland. We hebben geluk vandaag, hoewel het weer niet bijzonder goed
\nis, is het wel helder en we kunnen Engeland zonder problemen zien
\nliggen.
\nDe kust is prachtig en we rijden een heel relaxte kustroute door
\nallerlei mini-dorpjes. We drinken koffie in een barretje dat duidelijk
\nhet centrum van deze wereldstad is. De plaatselijke dorpsgek zit aan de
\nbar, wat oude mannetjes in de hoek en reclameposters aan de muur voor
\nde jaarlijkse bingo. Het gevoel van Belgische kustplaatsen buiten het
\nseizoen dringt zich op: mooi om te stoppen, heerlijk rustig, maar je
\nwilt wel verder na die kop koffie!<\/p>\n
We stoppen nog op een kiezelstrandje naast Kaap Gris Nez (Gijze Neus:
\nde kaap zalf is afgesloten omdat ze aan de parkeerplaats werken) en
\nbellen naar Nederland. Tico, de moeder van Karin, is jarig en we hebben
\nafgesproken daar vanavond heen te aan. Na wat last minute instructies
\nover hoe we moeten rijden stappen we weer in de auto en scheuren in een
\nkeer door naar Belgie.
\nDaar is het weer beroerd: het regent behoorlijk en hoewel aan de kust
\nde zon er nog even bij komt, wordt het slechter naarmate we verder
\nrijden. Als het vervolgens ook niet lukt om een open ‘fietkot’ te
\nvinden in een van de dorpjes langs de snelweg (we zien er 3 maar ze
\nzijn allemaal dicht!) besluiten we dat Belgie vandaag maar stom is.
\nGeen plaats waar we willen zijn en we zetten de sokken erin. Via de
\nsnelweg rijden we naar de tunnel onder de Westerschelde… en zowaar
\naan de andere kant het zonnetje weer in!<\/p>\n
De wereld ziet er een stuk vriendelijker uit en in no time zijn we bij
\n‘De Piet’. Op deze plek aan het Veerse Meer komen veel mensen om
\nwatersporten te beoefenen. Wij willen op het eerste eilandje ernaast
\nzijn, waar de organisatoren van het jeugdzeilen van jachthaven
\nColijnsplaat het jeugdweekend vieren, ter afsluiting van de cursus
\njeugdzeilen 2008. Daar ligt ook De Nickel tussen: het zeilschip van
\nKarin’s ouders. En daar willen we heen. Na een telefoontje wordt dat
\ngeregeld: we worden opgehaald door Jon, zijn dochter en zijn neef, met
\nde ….. Binnen een paar minuten staan we met onze zooi op het eiland,
\nwaar we worden opgewacht door de hele familie. De zeilwedstrijdjes zijn
\nin volle gang en we worden links en rechts voorbij gerend door
\n‘indianen’, helemaal in het thema van het weekend. De totempaal op het
\neiland hangt vol met zelfgemaakte tekeningen en hier en daar oefent
\niemand met een lasso en een pijl en boog.
\nNadat we iedereen hebben verzekerd van het feit dat we aardige
\nbleekneuzen zijn, ploffen we neer voor een hapje en een drankje en
\noverhandigen twee meegenomen flessen Franse wijn. Na de borrel is het
\ntijd voor de barbecue. Op een centrale bbq roostert iedereen zijn eigen
\nmeegebrachte stukken vlees en vis. De families eten en drinken in
\ngroepjes met onderlinge uitwisseling van de lekkere happen en dranken.
\nDe sfeer is ontspannen, maar de kinderen zijn wat zenuwachtig. Het is
\ntraditie dat Kees, de vader van Karin, na het eten ‘verdwijnt’ en de
\nkinderen hem proberen te vinden. Een paar meiden lopen nu al als
\nhondjes achter hem aan, om hem in het oog te houden.<\/p>\n
Het wordt langzaam donker en in de bbq-ton wordt een vuur gemaakt.
\nIedereen schuift aan met een borrel en de totempaal wordt omver gehaald
\nen aan het vuur gevoerd. Het wordt langzaam donker en ineens doet
\niemand op een boot een stukje verderop een schijnwerper aan. De
\nkinderen zijn – ongepland – afgeleid en Kees grijpt zijn kans. Hij rent
\ner vandoor en is binnen een halve minuut uit het zicht. Twee minuten
\nlater heeft een van de meiden door dat het niet klopt en na veel
\ngeschreeuw wordt de achtervolging ingezet. De meiden en de jongens
\nzetten in twee aparte groepen de achtervolging in, waarbij de meiden
\nzich zonder angst de bossen instorten. De jongens, erg jong allemaal,
\nblijven lang staan ‘teuten’ maar gaan er uiteindelijk achteraan. Er
\nontstaat een heksenketel van zeker een uur, waarbij Kees tussendoor
\nvrolijk even het kamp in en uit wandelt. Uiteindelijk ontsteekt hij
\nachter het groepje meiden dat als laatste het bos weer uitkomt een
\nhandstakellicht (fel brandend noodsignaal) waardoor iedereen zich een
\nhoedje schrikt en Kees is ‘gevonden’.<\/p>\n
Na deze toestand moeten de kids nodig naar bed en uiteindelijk blijft
\neen groepje volwassenen rond het kampvuur over dat bijna snikkend van
\nhet lachen zit na te genieten. Na nog een borrel of twee is het ook
\nvoor ons allemaal tukjestijd. Er rommelt een enorm onweer, dus we zijn
\nblij dat we ons (illegale) tentje op hebben gezet onder het opgespannen
\nzeil. Misschien hoeven we dan morgen geen kletsnatte tent in te pakken.
\nMidden in de nacht worden we inderdaad wakker van een enorme bui: het
\nwaait, regent en onweert dat het een lieve lust is. We stellen tevreden
\nvast dat de tent staat als een huis en draaien ons nog maar eens om.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De wekker gaat op tijd, maar niet belachelijk vroeg en omdat we gisteren zo netjes hebben gepakt, hebben we in no-time al onze spullen te pakken en ingepakt. We stappen in de auto en dan is de eerste stap de lastigste: Harro heeft een Decathlon gezien en wil daar nog even naar binnen. Maar ja, die kan je niet op je TomTom invoeren, dus hoe komen we daar. Uiteindelijk komen we op een ‘centre commercial’ waar we goedkoop tanken, maar…<\/p>\n