Deze nacht ging een heel stuk beter al is het wel vroeg als de wekker
\ngaat. We rennen onder de douche door, eten een (tegenvallend) hapje in
\nde ontbijtzaal (nouja, ontbijt…) en stappen in de auto. Walvissen
\ndeel III staat op het programma en het weer is stukken beter dan
\nbeloofd! De zon schijnt zelfs volop en dat terwijl er regen is
\nvoorspeld. Wij hebben er zin in.<\/p>\n
We rijden in een ruim uur naar
\nProvincetown, op het uiterste puntje van Cape Cod. Vanaf hier is het
\nmaar 6 mijl naar de Stellwagen Bank, waar we vanuit Glouchester ook
\nheen zijn gevaren. Het landschap is prachtig en hoe verder naar de
\npunt, hoe meer duidelijk wordt dat het niet voor niets het Seashore
\nNational Park heet. Veel duinen, naaldbosjes en prachtige uitzichten
\nover kleine haventjes vanaf de doorgaande weg.<\/p>\n
Provinceton is
\nniet een beetje toeristisch, maar zeg maar ENORM toeristisch. We zijn
\ngelukkig vroeg en daarom is er nog een prima parkeerplaatsje, maar
\nzelfs op dit tijdstip en buiten het seizoen loopt het dorpje al
\nhelemaal vol. Gelukkig zijn er nog kaartjes voor de walvistocht van 10
\nuur. De Dolphin Fleet heeft in het hoogseizoen tot zelfs 12 (!)
\nwalvistochten per dag, maar zelfs nu hebben ze er (in ieder geval) 5
\nper dag. Fijn, want veel andere organisaties hebben er maar een, tussen
\nde middag. En vandaag willen we lekker vroeg, om nog andere dingen te
\nkunnen doen en omdat het weer nu (nog) goed is, al is het wel
\nbehoorlijk winderig.<\/p>\n
Na het aanschaffen van de kaartjes hebben
\nwe nog een half uurtje voor we aan boord gaan. We parkeren de auto op
\neen nog beter plaats, pinnen, halen koffie en checken dat we alle
\nlaagjes bij ons hebben. Daarna wandelen we – met koffie – naar de
\nPortugese Princess. Aan boord blijkt de drukte mee te vallen en horen
\nwe – voor het eerst sinds New York – Nederlands. We installeren ons
\nachterop het bovendek, trekken wat laagjes aan en wachten het vertrek
\naf. Binnen een paar minuten zijn we onderweg en na een half uur zijn
\nachter de kaap vandaan. En blijkt hoe winderig het is… We hebben
\nmedelijden met de mensen die zeeziek worden, maar wij genieten van de
\nwind, de zon en van de kunde van de kapitein, die ons zorgvuldig om en
\ndoor de golven manouvreert op een zo comfortabele manier. En jawel, na
\nnog een half uurtje, van walvissen!<\/p>\n
Een moeder en jong bultrugwalvis springen al minutenlang uit het water
\nals wij dichterbij komen. We zien ze nog een paar keer springen en
\ndaarna zijn ze afwisselend aan de oppervlakte en er onder, omdan heel
\nergens anders weer op te duiken. Een leuk spelletje verstoppertje en na
\nnog een paar keer springen (redelijk ver weg) gaan we op zoek naar
\nandere walvissen.
\nEen tijdje later zien we nog een walvis springen, op grote afstand en
\nals we dichtebij proberen te komen, zien we er dichterbij nog een. Deze
\njoekel springt uit het water en blijft dat doen! We zien ‘m wel 20 keer
\nomhoog komen, afwisselend dichtbij en ver, helemaal of tot halverwege.
\nDe grote camera hebben we in de tas gelaten (er zijn teveel, te grote
\ngolven en er is te veel opspattend water), maar met de kleine camera
\nmaken we een paar filmpjes waarvan er zeker twee met springende
\nwalvissen duidelijk in beeld.<\/p>\n
Terwijl de walvis vrolijk doorspringt moeten wij helaas terug naar de
\nhaven. De terugreis gaat sneller en comfortabeler en het laatste half
\nuur zijn we weer onder bescherming van de kust. De witte gezichten aan
\nboord krijgen weer wat kleur. Wij vinden het jammer dat het alweer
\nvoorbij is, al willen we wel weer wat opwarmen aan wal. Nadat we hebben aangelegd wandelen we naar een lunchtent waar we een prima, late lunch eten. Al winkelend lopen we heel rustig terug naar de auto. Het is een leuk dorpje, maar volledig overlopen: niet erg om weg te gaan.
We rijden eerst naar een landpunt en wandelen de pier op. Het is nog steeds zonnig, maar de wind is alles behalve minder geworden, dus als we na een kwartiertje uit ons hemd gewaaid zijn, rijden we via de scenic route terug naar het zuiden, op ons gemakje. Ons laatste doel van de dag is Chatham.<\/p>\n
In de vissershaven van Chatham laden de vissers elke dag de vangst uit. We rijden er eigenlijk op goed geluk heen om te kijken of we zeehonden kunnen zien liggen op de zanbanken, maar blijken perfect op tijd om twee vissersbootjes uit te zien laden. En daarmee komen de zeehonden vanzelf, zo blijkt. De vissers gooien af en toe restjes overboord en we zien tenminste 3 zeehonden vanaf de bovenkant van de pier (speciaal aangelegd voor nieuwsgierige voorbijgangers zoals wij). De bootjes en vissers zijn fotogeniek, net als de op ooghoogte voorbij scherende meeuwen, maar de zeehonden zijn het leukst!<\/p>\n
Als we volkomen verkleumd zijn, rijden we terug, voorbij het hotel en uiteindelijk naar een Italiaans restaurant, waar we een happie eten voor we in het hotel een avondje rommelen en tv kijken. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Deze nacht ging een heel stuk beter al is het wel vroeg als de wekker gaat. We rennen onder de douche door, eten een (tegenvallend) hapje in de ontbijtzaal (nouja, ontbijt…) en stappen in de auto. Walvissen deel III staat op het programma en het weer is stukken beter dan beloofd! De zon schijnt zelfs volop en dat terwijl er regen is voorspeld. Wij hebben er zin in. We rijden in een ruim uur naar Provincetown, op het uiterste puntje…<\/p>\n