Reisverslag.org

Als je op Zanzibar bent kom je er eigenlijk niet onderuit: De Spice Tour. Al lange tijd geleden werd Zanzibar ontdekt als kruideneiland en heeft het eiland jaren lang bestaan van de kruidenhandel met met name handelaren uit India en het Midden-Oosten. De Islamitische en Indiaase invloeden zijn op het eiland nog erg goed zichtbaar, met name gedurende de tijd van de Ramadan, waar we nu in zitten. Elke ochten worden we gewekt bij zonsopgang en na zonsondergang wordt er overal op straat eten verkocht. Ook de kledingvoorschriften zijn wat strenger dan normaal. Blote knieen en schouders zijn uit de boze, alleen jammer dat er altijd wel een paar toeristen zijn die zich nergens weten aan te passen.

Maar goed: Spice Tour dus. Met een groep van 8 man vertrekken we rond 9 uur in de richting van de eerste spice farm. Onderweg komen we langs het Livingston House en bekijken we de ruine van een oud paleis van een van de Sultans van het eiland. Op de spice farm zien we onder andere hoe kruidnagels, gemberwortels, koenjit (kurkuma), pepers, vanille, kaneel, citroengras en kardamon groeien. We mogen alles ruiken en proeven en krijgen zelfs drie verschillende soorten (kruiden-)thee aangeboden. Na het verplichte souvenir shoppen zien we nog hoe een knul binnen luttele seconden een 15 meter hoge palmboom inklimt en terugkomt met een aantal kokosnoten. Terwijl wij genieten van vers kokossap en kokosvlees, worden we vermaakt door een aantal van de jongens die werkelijk van alles van palmbladeren vlechten: Van boodschappentassen en stropdassen tot kikkers.

Bij de tweede spice farm stoppen we nog kort om te zien hoe koffie en nootmuskaat groeien.

Daarna is het gelukkig tijd voor water, de temperatuur is ondertussen opgelopen tot zo’n 34 graden en het zonnetje brandt aardig. We gaan snorkelen en een bezoek brengen aan ‘Prison Island’ (Klinkt spannender dan het is, er heeft nog nooit een gevangene gezeten; wel wat gele koorts patienten). Tijdens de eerste ronde snorkelen hebben we prachtig zicht, veel vissen en prachtig koraal omgeven door zeesterren en anemonen. Van het snorkelen de dag ervoor hebben we ondertussen geleerd dat het snorkelen met een T-shirt toch echt een beter plan is en na een half uurtje zetten we koers naar het eiland. Daar ontmoeten we de enige spannende inwoners van het eiland: een grote kolonie reuzeschildpadden, waarvan de meesten meer dan 100 jaar oud zijn. Deze op zich vriendelijk kolossen zijn duidelijk gewend aan mensen en kunnen venijnig hissen en happen als je ze geen spinazie voert. We lunchen aan boord van de boot (fruit, want het blijft Ramadan) en gaan als klap op de vuurpijl nog een rondje snorkelen.

Moe maar voldaan zijn we om 5 uur bij het hotel, en na een korte douche gaan we met z’n tweeen een hapje eten. Tassen pakken en dan is het alweer tijd om naar bed te gaan.

De laatste dag begint redelijk vroeg. Iedereen verzamelt rond half 9 voor het
ontbijt. Het is een vreemd om, met de zon, de blauwe zee en de wuivende palmen
op de achtergrond, te bedenken dat we over 24 uur weer in Nederland zijn. We
besluiten het beste uit deze laatste dag te halen. Dat doen we om te beginnen
met een welgemeend bedankje voor Nicole, die nog wel met ons op de boot mee
terug gaat naar Dar, maar er vanavond tijdens het eten niet meer bij is. Ze kan
meerijden met een andere reisleider naar Nairobi, wat wel zo veilig en goedkoop
is. We nemen dus nu vast afscheid.

Daarna gaat ieder zijns weegs. Wij besluiten nog wat van Stone Town zelf te
gaan bekijken en doen dat om te beginnen door het “Nationaal” Museum van
Zanzibar te bekijken. In een oud paleis is kleding en gereedschap te zien, naast
veel informatie over het eiland, de taal, de geschiedenis en zelfs een complete
van tekeningen nagebouwde dow, waarmee vorige eeuw handelsreizen tot in India
werden uitgevoerd. Hoewel kleinschalig en èrg benauwd, geeft het wel een leuk
beeld van de roerige geschiedenis van het eiland.

Daarna nemen we nog een kijkje in het Arabisch Fort dat een stukje verder nog
overeind staat, al is er weinig meer te zien dan wat muren en een soort podium
waar tegenwoordig voorstellingen worden gehouden. Vervolgens laten we ons
verdwalen in de smalle straatjes van de stad. We komen langs prachtig bewerkte
houten deuren (waar Stone Town beroemd om is), langs eindeloos veel kleine
winkeltjes (steeds minder toeristisch als we dieper het labyrint in verdwijnen)
en krijgen onverwachte kijkjes in het dagelijks leven van de mensen. Zo komen we
langs een soort dokterspraktijk waar de mensen tot op straat in rijen zitten te
wachten en zien we een slagerij waar de koeien en schapen op straat hangen.

Na een tijd dwalen zoeken we verkoeling en lunch bij een echt Italiaans
restaurantje aan het water. Het eten is er uitstekend en we eten een kleine
pizza met een groot glas fris erbij. We komen langzaam bij van de hitte en
genieten, met een boek erbij nog een uurtje van het uitzicht op het helderblauwe
water.
 
Al te vroeg is het tijd voor de boot en na een hobbelige
terugvaart, waarbij iedereen zijn best doet z’n eten binnen te houden, komen we
aan in Dar waar we afscheid nemen van Nicole. Karin wordt door haar tot
interim-reisleidster gebombardeerd en krijgt papieren en geld mee voor het
restaurant en de taxi. We eten in restaurant Sawadee, een Thais restaurant op de
9e verdieping van een enorm hotel. We hebben een prachtig uitzicht op de stad en
de haven en met de volle maan erbij wordt het bijna onwerkelijk. Het eten is erg
lekker en het personeel doet enorm z’n best om ons op tijd weer weg te krijgen,
zodat we ons vliegtuig halen. De taxi-man is bijna roerend netjes en heeft
keurig op onze spullen gepast.
 
We zijn ruim op tijd voor ons
vliegtuig, maar daar wacht ons een nare verrassing. Twee van onze
mede-passagiers blijken niet op de lijst te staan en kunnen door overduidelijke
overboeking, niet mee terug! Karin pleit en smeekt bij de KLM-mevrouw en belt
uiteindelijk met Nicole die telefonisch haar best doet. Het mag niet baten: de
beide heren mogen niet mee!

Met een katerachtig gevoel en met last van de hitte stappen we uiteindelijk
het vliegtuig in. Harro valt natuurlijk meteen om zodra hij op zijn stoel zit.
Karin heeft een wat minder goeie nacht, maar uiteindelijk landen we ruim voor
tijd op Schiphol. Zo op tijd dat we al buiten staan met onze tassen als Eveline
en Martijn met de auto komen voorrijden! Bekaf, maar helemaal vol van verhalen
rijden we terug naar Leiden. Het duurt uiteindelijk nog zeker een week voor we
weer gewend zijn. Het avontuur zelf zal ons zeker bijblijven: we zijn
ongelooflijk onder de indruk van deze prachtige landen vol contrasten.

Dag 01 vlucht naar Nairobi met KLM Dag 02 Mount Kenia Dag 03-04 Samburu Dag 05 Thomson Falls Dag 06 Nakuru Park Dag 07 Lake Baringo Dag 08-09 Kerio vallei Dag 10 Kisii Dag 11-12 Lake Victoria Dag 13-14 Serengeti park Dag 15-16 Olduvai gorge, Ngorongorokrater Dag 17 wandelen of fietsen Manyara, Arusha Dag 18-19 Usambara mountains Dag 20-22 Zanzibar Stone Town Dag 23 -24 avondvlucht naar Amsterdam

Vroeg op opnieuw en snel tenten uitruimen, want na een snackje worden we
om 7 uur bij de bootjes verwacht voor een tochtje over het meer. Met 6 man in
kleine bootjes varen we eerst langs de kust, waar we ijsvogeltjes zien (2
soorten), ibissen, reigers, wock-hyraxes, een varaan, krokodillen en ooievaars.


We genieten van het uitzicht, de wind en het water. De gids koopt wat
vis bij een visser in een miniscuul bootje, die levend wordt volgepropt met
balsahout om te blijven drijven. Daarna snellen we naar een eilandje om een
visarend (blijkt later een zeearend te zijn!), te voeren. Spectaculair!


Daarna treffen we aan de meerrand uiteindelijk een groep van 8
nijlpaarden, waaronder twee kleintjes! Het grote mannetje neemt zijn taak om de
kleintjes te verdedigen erg serieus en valt ons aan! Hij spingt tot 2 keer toen
omhoog (nijpaarden zwemmen niet maar lopen over de bodem) vlakbij de boot.
Iedereen schikt zich gek, maar het is ook een machtige ervaring om zo dicht bij
te zijn! We sluiten af met krokodillen, wel 8 stuks bij elkaar en hoewel we wat
te laat terug komen (het is al 10 uur in plaats van 9 uur) zijn we het er over
eens dat het een van de hoogtepunten van deze reis is.

De reis gaat nu
naar Kerio Valley, via een stop in Kabernet, een klein plaatsje hoog op de
bergwanden van de valley. We mogen even ronddwalen als Alois boodschappen doet
en we hebben ons nog nooit zo wit gevoeld. Iedereen staart ons na en mensen zijn
zeer gereserveerd. We dwalen over een marktje waar stapels kleding liggen die er
verdacht uitziet als de spullen die we zelf regelmatig in van die
kledingcontainers dumpen. Voor de rest verkoopt men groente, fruit en allerlei
graansoorten, poetsen ze je schoenen en verkopen gebakken maiskolfen.


Ook uniek zijn de slippers gemaakt van autobanden en olielampjes van
oude blikjes. De hordes kinderen in schooluniformen zijn buitengewoon
geinteresseerd, met name in de beelden van een videocamera en de pinda’s die
worden uitgedeeld. We voelen ons echt een bezienswaardigheid tussen alle mensen.


Na de korte stop rijden we door en staan zo’n 20 minuten later naast de
kant van de weg met een kapotte voorband. Alois en Bernard gaan met behulp van
een paar mensen als een stel gekken aan de slag om er een een nieuw wiel op te
gooien en binnen no time zijn we weer op weg.

Een uur later staan we op
een zeer relaxte camping met een spectaculair uitzicht op de Kerio Valley. Warme
douches, een wc die je kan doortrekken en een bar met koud bier… Veel beter
kan de dag niet meer worden. Na spaghetti rond het kampvuur is iedereen aardig
op en duiken we onze tenten in. Dit keer diep in de slaapzak gekropen want het
is toch aardig fris op deze hoogte.

Vandaag is het een beetje lui programma. Het is de bedoeling dat iedereen
even bij kan komen van de afgelopen dagen. In de ochtend staat voor de
liefhebbers een stevige wandeling gepland die zo’n 4 uur moet gaan duren. De
andere groep doet een kortere wandeling van zo’n 2 uur.



De wandeling start in de ochtend in de richting van de vallei, waarbij we worden begeleid door een gids
die opgegroeid is in de omgeving. We lopen via een kleine grot, een kauwgomboom
en een lijmboom in de richting van een waterval vanwaar we een schitterend
uitzicht op de vallei hebben.



We lopen langs diverse velden en zien onder andere koffieplanten en vooral veel maisvelden. Karin blijft ‘s ochtend bij de tent en doet lekker rustig aan met wat theeleuten en een paar telefoontjes.



In de middag is het lekker luieren, waarbij sommige mensen nog een boerderij
gaan bezoeken. Wij houden ons met name bezig met het redden van ons wasgoed van
een aantal kleine buien die voorbij trekken. Die zien we gelukkig al van verre
aankomen als het door de vallei raast.



Aan het einde van de dag maakt Alois een complete Afrikaanse maaltijd voor ons, onder andere met geroosterd vlees, zoete aardappelen etc. Volgegeten en moe duiken we heerlijk relaxed ons tentje
in!

We starten keurig op tijd op Schiphol in een prachtige nieuwe Boeing 777. Heel
fijn is het eigen keuzemenu in films: alle nieuwe films starten wanneer je wilt
en een zeer ruime keuze. Harro dondert natuurlijk gelijk weer in slaap, maar dat
weten we ondertussen. Na 8,5 uur landen we in Nairobi waar we worden opgewacht
door Nicole, onze reisleidster. Snel wat geld wisselen en op weg naar het Silver
Springs hotel. Een half uurtje rijden door Nairobi en dan komen we aan. Een
eerste briefing en een koud biertje sluiten de dag af.

Dag 10 is een lange reisdag. Vanaf de camping trokken we een steeds
vruchtbaarder wordend landschap in. Het was koud in de truck, maar gelukkig
breekt halverwege de ochtend de zon door. Het wordt warmer, maar ook steeds
groener: Suikerriet, mais, koffie en vooral veel theevelden.

We lunchen midden
tussen de theevelden, omringd door nieuwsgierige kinderen. Rond 4 uur komen we
bij de missiepost in Kisii aan, waar iedereen een eigen kamer heeft. Wel delen
we het sanitair en ondanks een koude douche bij de dames blijkt het een prima
overnachtingsplek.

In de avond eten we een slap aftreksel van het eten dat Alois
de avond daarvoor voor ons heeft gemaakt, en we duiken (bekaf van de lange
reisdag) om 10 uur ons mandje in. Onder een klamboe en in een lekker schoon
bed.

Vandaag beginnen we met uitslapen tot wel zeven uur! Althans, tot half zeven
want om zeven uur moeten we klaar staan voor het ontbijt en moeten de spullen
alweer in de truck zijn geladen. We beginnen wel met een stevig ontbijt met
roerei en worstjes op toast, een glas vreselijke zoete vruchtensap (waarbij tot
op heden nog niet duidelijk is wat het nou was) en een kop koffie annex thee.


Het weer is schitterend, strakblauwe lucht en al erg vroeg warm. De eerste stop
is vlak na Kisii, bij een zeepsteenwinkeltje waar we souvenirs kunnen kopen.
Buiten zijn mensen aan het werk met het hakken en polijsten van het zeepsteen
dat hier in de buurt wordt gedolven. De meeste zeepsteen-dingen die we zien zijn
beesten, maar ook zitten er abstractere dingen tussen die je niet zo snel
verwacht in een souvenirwinkeltje.

Nadat iedereen fors heeft ingeslagen en de
nodige moeite heeft gedaan om van het Keniaanse geld af te komen rijden we
door richting de grens. Het wachten begint aan de Keniaanse kant, bij het
uitchecken. Redelijk snel rijden we verder om in te kunnen checken bij de
Tanzaniaanse douane. Iets gaat er te goed want binnen drie kwartier zijn we weer
onderweg. Gelukkig wordt het dan tijd om geld te wisselen waar we een slordige
twee uur in de truck mogen wachten om er dan achter te komen dat….

Na een beetje onrustige en vooral korte nacht was het tijd voor de eerste echte
reisdag! We genoten nog even van de warme douche en na een kort, maar erg luxe
ontbijt en kop koffie en thee, moesten alle spullen de truck in. Dat viel nog
niet mee: wennen aan het reisgezelschap, aan de ruimte (of het gebrek daaraan)
en aan het feit dat alles anders is, ruikt, smaakt en voelt. Harro zat samen met
Sander, een van de andere jonge gasten, direct boven op de truck om de zware
tassen bovenin te tillen. Na een hoop proppen, bijgestaan door chauffeur Bernard
en kok Alois, en het oprollen van de zeilen waardoor we een open truck werden,
gingen we op weg.

De route was fascinerend. We hadden allebei het gevoel
dat we in een documentaire van Discovery Channel terecht waren gekomen. Via de
buitenwijken van Nairobi, reden we langzaam het echte Afrika binnen. Rode aarde,
akkers en overal hutjes en huizen. Veel vuilnis ook langs de kant van de weg en
overal kuddes vee: schapen, koeien, geiten. Iedereen keek de ogen uit en hoewel
de truck erg winderig is achterin, is het heerlijk om hoog te zitten met een
geweldig uitzicht.

Na een korte koffiestop onderweg (waarin we kennis
maakten met de eerste souvenirverkopers…) kwamen we rond 1 uur aan bij de
eerste campsite, aan de voet van Mt. Kenia. Alois begon meteen aan het
klaarmaken van de lunch. De rest van het gezelschap (wij dus) begonnen aan het
opzetten van de tenten. Dat viel voor een aantal mensen niet mee: het was voor
hen de eerste keer kamperen. Harro stond de ongeoefenden bij en Karin ruimde de
tent in: toch lekker om al vaker en ook samen gekampeerd te hebben!

Na
een handje helpen met het snijwerk, stond er in no time een heerlijke lunch
klaar. Brood, salade, fruit: dat beloofde wat voor de rest van de reis! Al na 1
lunch wilden we Alois wel mee naar huis nemen! Het (af)wassen voor en na een
maaltijd zou al snel een ritueel worden: handen wassen, eten, afwassen en het
droogwapperen van de spullen, omdat dat hygienischer is dan met een handdoek.

Na de lunch konden we mee wandelen en omdat het een korte wandeling beloofde
te worden, ging ook Karin mee. Onder begeleiding van een gids liepen we mee de
bossen en velden aan de voet van Mt. Kenia in. De gids vertelde over de bomen en
struiken, liet ons vogels en olifanten- en hyraxsporen zien en als klap op de
vuurpijl zagen we Franje-apen!

Terug bij de camping snel naar de wc (een
luxueus gat in de grond) en vervolgens goed in de gaten houden of de bavianen
niet je spullen jatten. Alois ging ze te lijf met een katapult. We konden lekker
blijven zitten, want Alois was al bijna klaar met het eten. We aten heerlijk
(pasta) en na een wijntje bij het kampvuur ging het licht uit. We sliepen om
half 10!

Deze dag begint met echt uitslapen: Om negen uur staat ons ontbijt klaar en vreemd
genoeg lukt het ons ook nog om tot een uur of acht te blijven liggen. Daarna een
warme (althans; bijna warme) douche een een heerlijk ontbijt.

Om tien uur
verzamelen we bij het strand om met een aantal vissersboten naar een dichtbij
gelegen vissersdorp te worden gebracht. Na enig geklauter, zitten we droog in de
boten en worden we met drie roeiers, die het redelijk zwaar hebben, per boot
weggebracht. Het tempo is zeker niet hoog maar het is heerlijk om lekker op het
water rond te dobberen.

We krijgen een begeleide tocht door het dorp,
waar we niet mogen fotograferen volgens geldende afspraken met de dorpsoudste.
Erg jammer, want het is toch een vrij pittoresk gebeuren.

We dwalen wat
rond in het dorpje, tussen lemen hutjes met strooien daken, langs de vishandel
(een tafel met zes vissen) en langs de fietstaxi’s (waar je voor een miniem
bedrag kilometers achterop mag zitten). De kinderen stormen op ons af en voor je het
weet wandel je het hele dorp door met een koter aan je hand (of twee, of
drie…)

Na drie uur komen we terug en vrijwel iedereen duikt de bar in,
nog onder de indruk van het zingen van de vissers op de terugweg. Na een late
lunch zoeken we de schaduw op, op het terras van de bar met een een drankje en
een boekje waar we genieten van het enorme vuur een eind verderop (velden
affakkelen).

Aan het einde van de dag genoten we van een prachtige
zonsondergang en haalden onze was op (schone onderbroeken) en om 8 uur stond er
een heerlijk verse tilapiafilet voor ons klaar, met gefrituurde aardappelen,
bloemkool en worteltjesstoof en vers fruit toe. Na een douche (haren wasen,
scheren, poedelen) en een laatste wijntje doken we ons bed in.

Vroeg op: om kwart over 6 ging de wekker. Heel even hadden we spijt, maar toen
we zagen hoe mooi het weer was, klommen we snel uit de veren: de vogels
wachtten!

Samen met Tilly, Jos en Nancy stonden we om 7 uur klaar voor
een vogelwandeling olv gids Benjamin. Heel veel wandelen hoefden we niet: het
stikt rond het meer van de vogels. Op 1 km² zijn er 240 vogelsoorten
geteld! Zoveel zagen we er niet maar het was wel erg mooi. In twee uur tijd
liepen we in een flauwe boog om het kamp heen, waarbij we eindeloos veel vogels
zagen. Wevervogels, paradijsmonarchen, zeearenden, maar ook kievitten en
plevieren en vreemde vogels als de hamerkop, de bruine muisvogel en een fiscaal!


Daarnaast kwamen we een joekel van een varaan tegen, een legertje army-ants en
trapte gids Benjamin bijna op een slang!

Om kwart over 9 schoven we aan het
ontbijt aan en om kwart voor 11 vertrokken we. Snelle boodschappen en tankstop
en na een half uurtje reden we NP Serengeti binnen.

Het landschap was zoals je
kent van de films: droog, uitgestrekt, met spaarzaam een boom. En het stikt er
van de beesten. Al vrij snel zagen we een hyena, kuddes gnoes en leeuwen!
Gazelles, impala’s, hartebeesten, mongoose volgende al snel en we zagen zelfs
een nijlpaard naast een waterpoel.

Na een flink aantal uur rijden kwamen we aan
bij de camping. Helaas was de beste kookplek al vergeven, maar voor de rest was
het gelukkig redelijk leeg. Het tentenkamp werd voor bijna de laatste keer
opgezet en het koken werd gestart. Heet werd het deze keer. Voor Karin echt veel
te heet, maar de fruitsalade achteraf maakte heel veel goed. Om 10 uur lag
iedereen plat en wij kregen in ieder geval niets mee van de leeuwen en de
hyena’s rond de tent.

Het eerste nachtje tent is prima bevallen. Weinig herrie van dieren, een beetje
stressen tijdens het opruimen en we zijn op weg naar het Samburu National Park.


Onderweg staat eerst een stop op de evenaar waar we de wonderen van het
links- cq rechtsdraaiend water beleven. Overal staan mensen te wachten tot we ze
ontdoen van iedere vorm van souvenirs, maar daar zijn we nog even niet aan
toe.

We rijden daarna snel verder voor een lekkere lunch midden in de
woesternij. Daar hebben we ook een afspraak om in een dorp van de een de Samburu
stammen te kijken. Daar krijgen we een uitgebreide uitleg over het leven in het
dorp en worden de dames geacht mee te hupsen met de bevolking. Erg grappig
natuurlijk als je zelf aan de kant kan blijven staan :-). We krijgen een goed
inzicht in het leven van deze stammen en een uitgebreide rondleiding in het
dorp.

Na een uurtje rijden we verder in richting van onze kampeerplek dat
midden in het National Park ligt. Dit is gelijk onze eerste game drive en we
worden al gelijk beloond met allerlei beesten. Olifanten, giraffes, antilopes,
buffels en als klap op de vuurpijl een leeuwin met een prooi, die ze krampachtig
probeert weg te slepen.

s’ Avonds zetten we snel de tenten op, genieten
van het heerlijke weer en het bier/wijn tijdens een heerlijke maaltijd.

Alweer vroeg. Tilly en Monique worden al om 5 uur opgehaald voor een
ballonvaart met champagneontbijt. De rest van ons zit na een kort ontbijt om
half 7 in de truck voor een game drive. Een lange game drive, maar wel eentje
die de moeite waard is. Veel leeuwen, een deel van de gnoe-trek (super, voor
zover het oog kan reiken gnoe’s en zebra’s !), twee mannetjes leeuwen en als
klap op de vuurpijl (naast alle gazelles, topi’s, impala’s, mongoose en vogels)
een cheetah! Op het luipaard na (niet te verwarren: Cheetah=jachtluipaard en
leopard=luipaard) hebben we de ‘Big Five’ compleet.



De hele drive lang zitten vier man bovenin de bagagebak. Ook Harro heeft
bovenin geloot en hij geniet: veel maar een perfect uitzicht. Als we om half
twaalf op de camping aankomen staat de lunch klaar. Pannenkoeken en
aardappelsalade: lekker.



In de hitte van de middag wordt er gekaart, geluierd, verslagen
geschreven en gelezen. Om drie uur begint het tweede deel van het
programma. We gaan eerst naar het visitors center. Temidden van de Rock Hyraxes
en kleine wezelachtige beestjes is er veel informatie te vinden over de
Serengeti en de beesten die er voorkomen. (En ze hebben er Snickers en Marsen
!!!)



Tussen 4 en 6 kijken we beestjes. Op twee cheetah’s op grote afstand na zien
we geen nieuwe beesten, maar het is erg leuk om weer eens uitgebreid giraffes en
olifanten te zien. Na een gehaast drankje in de lodge zijn we om half acht terug
op de camping. Alois heeft lekker gekookt en vooral de cake is een verrassing;
gebakken in een pan tussen het houtskool.



Na een drankje is het tukkie-tijd. ‘s Nachts hoort Harro hyena’s rond de tent
sluipen.

Om 7 uur zit alles in de truck. Na een game drive en een plasstop rijden we
Serengeti uit en de Ngorogoro conservation area in. Het landschap is
indrukwekkend: Uitgestrekt en volledig kaal op wat uitgedroogd gras na. Na een
lange rit over een afschuwelijk slechte weg begint het in de bergen wat groener
te worden. In de middag lunchen we bij Oldupai Gorge.



Een klein museumpje laat zien wat twee Engelse archeologen daar rond de jaren
vijftig van de vorige eeuw vonden. In een diepere laag uit de 7 aardlagen die
daar te vinden zijn, vinden ze niet alleen de oudste voetstappen van een
mensachtige, maar ook de oudste bot- en schedelresten. Hoewel klein en
behoorlijk toeristisch is het museum leuk opgezet en het uitzicht over de kloof
fantastisch.



Na de lunch rijden we naar een afgrijselijk toeristisch Maasai-dorp. We
worden er helemaal kriegel van en het is niet erg om snel weer te vertrekken.



We komen steeds hoger en gaan naar de rand van de krater. Deze 17×17
kilometer grote krater onstond toen de vulkaan die er stond volledig instortte.
Het resultaat is een geweldig natuurreservaat met een enorme hoeveelheid wild.
Het uitzicht op de krater en het sodameer in het midden is erg mooi. Ook de
roofvogels die op ooghoogte langs de kraterrand zweven zijn indrukwekkend.



Na een stevige rit bergafwaarts en een soepel laatste stukje (asfalt !) komen
we aan in de Ngorogoro Safari Lodge. Een warme douche! Na het eten en een uurtje
internetten gaan we vroeg slapen. Het is heerlijk om weer in een echt bed te
liggen en een wc bij de hand te hebben…

Het was heerlijk wakker worden in de tent. De nacht was warm geweest, maar we
hadden allebei lekker geslapen en de geluiden rond de tent maakten het alleen
maar echter. Na een korte poedelsessie (water over je gezicht, plassen achter
een struik en tanden poetsen) waren we er klaar voor. Deze keer geen uitgebreid
ontbijt, maar alleen thee en yoghurt, want het wild wachtte!

De truck
bewees nu dubbel zijn waarde: hoog zitten met een open zijkant is heerlijk. Het
licht was prachtig en ondanks wat problemen met de lens van het fototoestel van
Karin, was het al snel plaatjestijd. Samburu National Park heeft vooral veel
olifanten en we zagen enorme kuddes, tot op een paar meter van de truck, met
kleintjes. Verder was de hoeveelheid beesten ook indrukwekkend: buffels,
waterbucks, gazelles (Thompson’s en Grant’s), spiesbokken, giraf antilopen,
giraffes en prachtige vogels (grote trap, gieren, ‘go-away’birds,
secretarisvogel etc.), parelhoenders etc.

Na een paar uur rijden gingen
we terug naar het kamp en daar verzamelden we spullen om naar de lodge te gaan.
Bij het vertrek zagen we een krokodil! Een joekel van drie meter aan de overkant
van de rivier! Geweldig! Bij de lodge wachtte een heerlijk onderbreking: een
zwembad! En na een paar uur zelfs een douche! Koud, maar heerlijk verfrissend!


Na een paar uur zonnen en luieren was het tijd voor de tweede gamedrive,
waarop we opnieuw eindeloos veel beesten zagen. We hebben een lijstje gemaakt,
maar het effect van al die beesten zo dichtbij is onvoorstelbaar indrukwekkend.
Na een heerlijke maaltijd doken we al om half 10 ons nest in: uitgeput, maar erg
voldaan!

Om half acht worden we opgehaald door een aantal Landrovers. Sander, Nancy,
Ans, Monique en wij brengen samen met chauffeur Alex de dag door in de
krater.



En het is geweldig: leeuwenwelpjes onder een andere landrover op de weg, een
hyena aan de rand van het meer, een jackhals tussen de flamingo’s, twee
mannetjesleeuwen bijna naast de auto en verder gnoe’s, buffels, zebra’s,
kraanvogels, gazelle’s en nog veel meer. Een van de dingen die ons het meest is
bijgebleven is toch wel de mannetjesleeuw die tegen onze auto aanplofte om van
de schaduw te genieten. Het enige minpuntje is dat het ook deze laatse game
drive niet lukt om een leopard te zien (en eventueel de boete van 10000
Tanzaniaanse shilling voor de chauffeur omdat hij van de weg afrijdt om een
beter zicht te krijgen op de welpjes…). Na zo’n dag, waarbij we ook nog
picknicken aan een klein meertje en de roofvogels het eten uit je hand
jatten zijn we dik tevreden met de ‘big four’.



Op de terugweg gebeurt er vlak voor ons een ongeluk: Twee Belgische dames met
al de pech van de wereld worden in hun busje aangereden door een veel te
hard rijdende landrover. Verpleegsters Maddy en Mika uit ons gezelschap zijn er
gelukkig snel bij en de schade blijkt mee te vallen.



Na flink wat vertraging komen we aan in de lodge. Bij het eten blijken
twee deelenmers stevig ziek, een aantal ander mensen zijn fors aan de
diarree. Bij ons gaat alles gelukkig goed en we slapen uitstekend.

De dag begint hectisch: reisleidster Nicole verdwijnt met twee zieke
deelnemers naar de dokter, en daarnaast blijken nog drie mensen koortsig en
beroerd. Iedereen is wat bedrukt en we proberen de stemming er een beetje in te
houden en de truck vast in te ruimen. De twee deelnemers blijken malaria te
hebben, maar gelukkig krijgen ze erg goede medicijnen.



Het gezelschap hijst zichzelf in de truck en we vertrekken naar Mto Wa Mbu.
Daar krijgen onder begeleiding van Henry van CTP (Cultural Tourism Programme)
een  dorpswandeling en een lunch. We gaan naar de medicijnman, zien en
proeven bananenbier, en krijgen een rondleiding over een bananenplantage. De
lunch bestaat uit regionale gerechten. Het is bloedheet (34 graden) maar erg de
moeite waard. Bovendien krijgt Karin een huwelijksaanzoek… Helaas blijkt de
man niet in het bezit te zijn van de gevraagde 1000 liter bananenbier als
bruidschat. In Oost Afrika betalen mannen de bruidschat: dit kunnen koeien zijn
of het kan geld of bananenbier zijn. Geen land om te trouwen dus (opmerking
Harro [red]).



Toch maar ongetrouwd gaan we weer de bus in. De rit naar Arusha is zo
voorbij, waar een vierde deelnemer ziek blijkt. Helaas zijn er nauwelijks kamers
over voor de zieken. Wij vinden kamperen ook prima, het tentje staat dan ook
binnen no-time. De bijna Salou-achtige bar zorgt voor het nodige vertier. Pizza
eten, lekkere muziek, drankje er bij en zelfs een pooltafel waarop Harro tot
twee keer toe Alois verslaat.



Het is erg gezellig en ondanks het grote aantal zieken knapte de stemming
behoorlijk op. Tevreden kruipen we om tien uur ons mandje in.